"dün sabaha karşı kendimle konuştum. ben hep kendime çıkan bir yokuştum. yokuşun başında bir düşman vardı. onu vurmaya gittim, kendimle vuruştum."

"bir hedefmiş gibi kendimi, hep aynı yerden vururum."

insan kendi kendiyle bile konuşamıyor bazen

yine de seni seviyordum, onca hırçınlığıma, dünyaya öfkeyle bakan gözlerime rağmen seni sevebiliyordum. bunu çok özledim. yani bi şeyleri sevebilme kabiliyetimi. seni değil.

sırtımı yaslayamadığım bu dağı aşamıyorum.

tek kâbus zihninin kuytusunu bulandırır yine yalpalarsın

yine de seni seviyordum, onca hırçınlığıma, dünyaya öfkeyle bakan gözlerime rağmen seni sevebiliyordum. bunu çok özledim. yani bi şeyleri sevebilme kabiliyetimi. seni değil.

"ne kâbustu ama. sonra bir akşam aniden bitti. saat sekizde onu seviyordum, saat dokuz olduğunda varlığına bile dayanamıyordum; iyileşmiştim."

"yüzün bu âlemmiş de sanki, davud sana gelmiş, musa sana, isa sana."

insan kendi kendiyle bile konuşamıyor bazen