b

arkadaşlık anlamında hayal kırıklığına uğratmayan neredeyse kalmadı. kendimden beklentim düşük. birine iyi bir şeyler sunabileceğime dair inancım azaldı. kendim de neyin nasıl olması gerektiğini bilmiyorum artık. hiçbir şey için enerjimi harcamaya değmez diyorum. bıraktım. bi gün tamamen bıraktım çabalamayı ve istesem de içimden gelmiyor. yüzümü gülümseten insan sayısı 2 falan. çıkar gözetmeden kurulan bir arkadaşlığa ihtiyacım var. benimle olan dostluğunu merkezine alacak ve bunu hissettirecek birine ihtiyacım var. yalnız hissedişim dinmiyor.

insan en güzel duyguların katilidir

22 yaşındayım. Annemlerle eve dönüyorduk evin önündeki KEDİYİ SEVMEME karıştılar delirmemek için kendimi zor tutuyorum.

karanlıktan bir ses durmadan beni çağırıyor

gülüp eğlenmek mi? hayır teşekkür ederim. ben sessizce oturup her şeyin boş olduğunu, en mutlu anların geçici olduğunu ve aslında bu boktan dünyada gülünecek hiçbir şey olmadığını, saçma sapan video ve reels esprilerinizi de sikip atmak istediğimi düşüneceğim. ha komik bir şey varsa gülerim, ona da ekleyecek hiçbir şeyim yok çünkü en komik tabi ki de sizsiniz.

mutluluk bu kafaya uğramıyor

yaşamak istemeyişimden kaçamıyorum

hani böyle kafamda çok ideal biri var ya. işte ben o olmayı başaramadım. öyle hadi matematik yapalım da sonuca ulaşalım bişey değil kendini sevmek, olduğun insanı sevmek. olduğun insan ne mesela? şu an olduğun mu? şu an onun yüzde kaçı yansıyor ki hesaplayalım. ya da böyle sürekli iteklediğin, içinde sakladığın biri mi o? güzellikle çıksın diye uğraşırken bi anda korkutuyorsun hop kaçıyor mesela. insan bıkar uğraşmaya da. enerjisini başka insanlara uğraşmaya harcar. sanki kendi üstünde yetkisi varmış gibi başkasını değiştiremeye falan çalışır hadsiz hadsiz. çok biliyosun ya içimdeki. çıksana sakladığın yerden a canım salakçığım birtanem. öyle karanlıklardan uzaklardan akıl vermesi kolay.

zaten herkese kurulmaya müsait bi yapım var bi de yere çöp atanlar falan görüyorum delirtmek mi istiyolar

içinde bulunduğum hiçbir an bana ait değil. buğulu bi canım arkasından ulaşabiliyorum kendime. zorla birkaç nefes çalıp kaçıyorum. parçalamak istediğim o camı kırarsam sanki beni kesecek. burası kocaman bir bomboşluk. oysa içerisi küçücük fakat capcanlı.

sürekli bir başkası olmak istiyorum.

bir zamanlar yalnızca kendimi var etmeye çalışıyordum. yüzüm yara bere içindeydi. kalbim depresyonun ellerindeydi ama özgürdüm. deney tahtasıydım kendimin. varlığımı tamamlamanın, hiç olmazsa görünür kılmanın yollarını arıyordum. konforsuzdum fakat özgürdüm. şimdi, hiçbir şey denemeye cesaretim ve alanım kalmamış. yerleşik bir düzene kök salmışım. körelmişim. yetişkinliğin ellerine düşmüşüm. sanırım toyluk bitti.

çok kızgın olduğum halde başkalarının açısından da bakmasaydım belki büyümezdi içimdeki dinmek bilmeyen bu acı.