en zoru da mezar taşına seni çok özledim demek

geçmemiş. sen geçmiş sanmışsın ama o hep yanıbaşında durmuş öylece. geçmez.

insanlar etrafımda duvarlaşıyor

“yirmidört yaşındayım ve saksıda bir çiçeğe adını vermenin seni seviyorum demek olduğunu biliyorum. babam ellidokuz yaşında seni seviyorum demenin kadınlara özel saç dökülmelerine karşı şampuan almakla aynı şey olduğunu düşünüyor. dedem seksen yaşında seni seviyorum diyemediği için uyurken yorganın bir ucuyla yatağa koyduğu telefonun ekranından sevdiği kadının üstünü örtüyor. hepimizin anladığı bir şey var, söyleyemediği, duyuramadığı, çok geç kaldığı. doksan metrekare bir evde neler öğreniyorum, üstelik konuşmadan. bir kadını uykusundan uyandığı gibi yatağına oturmuş ağlaya ağlaya bayram şekeri yerken görüp bunu kimseye anlatamadan. bazı hikayeler uzun değil taştır diyemeden. kimse sormuyor çünkü. boğazın ağrıyorsa pastil, miden bulanıyorsa nane limon, üşüdüysen hırka diyorlar. sevgi deyince hepimiz susuyoruz. birimiz sağ cama birimiz yola dönüyoruz. bilip sustuklarımı art arda dizsem sana yürürdüm diyorum, bu da içimden. birine anlatmam gerekiyordu ki kendimi buldum, ağzımı açıp kelimeleri yuttum, böyle söyleme demişlerdi, sonra bir süre saksıda çiçekle konuştum, deli misin demişlerdi, hep bir şey demişlerdi ama ben ne cevap vermiştim, bir gün bir masada otururken fark ettiğim gibi, geçmişe dair her şeyi eksiksiz hatırlarken kendimi hep unutuyorum. yolu biliyorum ama gidişte miyim dönüşte mi mesela. bir adamın elini sıkmıştım ama öfke miydi izi kalsın mı. bunun gibi. kimse kendine ne yaptın sen böyle dememişti o yüzden kendime ne yaptım ben böyle demiştim. solucan gibi kıvrılıp durduğum yatak, su yeşili duvarlar, beş kırkbeş değil altıya çeyrek var. seni seviyorum değil çiçek ekmek. saçlarını taramak. bugün de gelmedin herhalde bugün de beni özlemedin, olsun yarın gelirsin, olmadı ben gelirim demek. doksan metrekare. buradan oraya. neyse.”

çıkmaz sokakta geri adım atmak ilerlemek sayılır der eskiler. yol doğru olsa bile çıkmaza gidiyorsa, geri dönmeyi bilmeli insan. bazen geriye dönmek de ilerlemektir. hayat bazen, vazgeçebildiklerindir.

dünyanın en kötü insanı olduğunu düşündüğüm zamanlarda bile dizlerinde uyuyabilirdim

yürüdüğün yolun sonunda manzaranın da bittiğini görünce vardığın yerin hiçbir anlamı kalmıyor.

“ablam bir gece dedi ki; tutunacak dalım olmadığından, ormanı yaktım. bu beni kötü bir kadın yapar mı.”

hârikulâde bir vazgeçiş.

ben herkesten gitmeye, herkesi terk etmeye bir gecede karar verdim. o gecenin sabahı oldu ama yaralarıma derman bulamadım. göğsümde inleyen sancı, gırtlağımda nefes almamı engelleyen o yumruyla beraber arkamı döndüm ve kapattım tüm kapılarımı. ayaklarımın altında yürüyen yollar, bacaklarım da dermansız bir ağrı ve sanrılar. her şeyden vazgeçtim.

seni özlemek dört şarkıya, üç pakete denk düştü. göründüğü kadar basit değil. yazarken iki kaburgam kırıldı. tek sıkımlık nefesim kaldı. bak. dört şarkı. üç paket. hiç kurşun.

ışığı tekleyen bir sokak lambasına sığınıyorum ben muâllâ. bu saatten sonra evim varmış yokmuş, yıldızlar gülmüş, ay ninni söylemiş, bulutlar saçımı okşamış, gök elimden tutmuş tutmamış ne fark eder.

onun ağlamasını görmek beni korkutur, savaş görmüş gibi hissedebilirim ya da önümde ağaç yanmış gibi.

bak dedim daha çok ve daha güzel yaşatmak için tekrar ve tekrar öldürdüğüm seni, annen bile bu kadar büyütmemiştir. karnında. kasıklarında, dizlerinde hatta kalbinde bile.

ismail abi leylâ gitti abi.

bilemiyorum. hani şöyle ki duvarları yumrukluyor, saçlarımı yoluyor, çığlıklar atıyor, yüzümü yoluyorum fakat şuan sadece oturuyorum. nasıl oluyor bilemiyorum.