bir insana dengesini kaybettirip sonra da normal davranmasını bekleyemezsin.

boğazımdaki yumruyu, sırtımdaki cesedi, içimdeki savaşı ve o şarkıyı ben size nasıl anlatacağım.

“Keşke kırıldığımı, yorulduğumu ve darıldığımı anlatmak için gitmem gerekmeseydi.”

neşeliyken bir anda ortamdan soyutlanmak

beni bilirsin canımın içi. ölsem, öldüğüme değil de artık geceleri üstünü örtemeyecek olmama ağlarım.

bir gece, ansızın. her yerden ve herkesten.

şimdi koca bir boşluğum, boşluklar içinde. sessizliği kıskanıyorum. ölüleri belki de.

“Sana çiçekli yollardan gelebilmeyi çok isterdim, ama beni bıraktığın yollar hep dikenliydi.”

Yer mi yoktu göğsünde, şu başımı koyamadım

Savaşıp yenilmişim inan umurumda değil.

“insan, her şeyden vazgeçtiğinde nereye gitmeli?”

sakinleştim, yok olmaz bir daha.

Sonra bir sigara yakıyorsun, etrafı seyrediyorsun. Bakıyorsun her şey yerli yerinde, sen sadece kendini ziyan etmişsin.

"Bir insan sevilme isteğini yitirdiğinde bambaşka bir insana dönüşebilir."