Soul Diary.

Потајно се надевам, дека исто мислиме,  дека исто чувствуваме.

Потајно се надевам,  но знам дека не е така,  знам дека не ме сакаш.

Јас не знам како,  срцево мое по тебе залета и како секој ден будна те сонувам.

Јас не знам кога ќе дојдеш, не знам,  но се надевам дека нема да задоцниш.

Премногу љубов имам за тебе,  премногу соништа за нас плетам јас...за да не дојдеш,  за да не се случиме ти и јас. 

Упорно барам одговори на места каде не сум ни поставила прашања. Упорно чекам некој кој не ни знае дека сум тука, за него, само за него. Упорно молчам, мислејќи чудо ќе се случи, мислејќи магично ќе се наместат коцките на место.На место како што сакам јас, на место каде сум со него и се е така убаво. Денот убав е и сончев, а водата пријатна, ние сме некаде далеку од се, сосем сами и свои. Комплетно сум твоја, со мисли, тело и срце. Комплетно сме едно, одејќи по патот и гледајќи го зајдисонцето. Се е на свое место, безразлика каде да сме. Со тебе сум, бар на момент, во еден сон, кој секој ден будна го сонувам. 

Ново поглавје, нова приказна. Истите прашања лебдат како ножеви во воздухот. Чекам да ме прободи некој нож со име...  „Ова не ти требаше“ „Тој не е за тебе“ „Ти не си за него“ „Џабе потрошено време“ „Уште некоја рана“ „Уште некое искуство“ ...само еден не ме прободува, но сепак боли. Боли повеќе од другиве, кои не ме допреле Гласно збори, јасен е „Друг ти сакаш.“...

Долго време се прашував, долго време размислував Што ќе се случи кога случајно ќе те сретнам тебе Долго време се прашував, долго време се надевав Што ќе се случи, дал ќе ме прегрнеш или бакнеш Долго време се прашував, долго време те барав Како друг да не постои , како друг да не познавам, Како друг да не постои за мене. освен тебe. Долго време се прашував, долго време дур случајно те сретнав тебе. Што се случи? Тоа што најмногу го сакав, тоа што најмногу ме плаши. Се случивме ние. Се случи ти. Се случи се... Каде сега? Каде после се? Каде после тебе? Каде после постела наша? Како после љубов ваква? Да преболам не можам, да продолжам не можам... Каде после се? Каде после ти?

Ме труе нашата хемија. Ме труе нашата енергија. Твоето постоење како змија отровница ме каса. Твоето постоење како отров ми навлага во крвотокот, ми го труе срцето и полека губам свест. Комплетно губење, комплетно лудило. Незапирлива сила, која не знае ни за правила ни лимити. Незапирлива сила, која не умее да мисли на никој друг освен на себе, освен на нас. Незапирлива сила сме кога сме заедно, светот важен не е. По секоја цена, без ронка сомнеж, еден во друг сме. Незапирливи.

уште колку удари? уште колку срцепарања? уште колку туѓи прегратки? уште колку туѓи бакнежи? уште колку крв и солзи? уште колку пропаднати сонови? уште колку умор и тага? уште колку лажни насмевки?

Секогаш боли крајот, колку и да бил очекуван, колку и да бил посакуван, колку и да бил реален. Боли, едноставно завршуваш со едно поглавје од животот. Еден дел од тебе засекогаш умира. Ама се раѓаш. Повторно се раѓаш. Од гнилото, трулото, што го закопуваш, нов цвет се раѓа. Чувај го, негувај го, сакај го. Сакај се себе си. Научи да го сакаш крајот.

Ми недостигаш, знаеш? Ми недостигаат оние моменти кога ми го будеше денот и ми застануваше векот. Ми недостигаат оние денови кога цел свет ми беше, кога ме оболуваше и лечеше со еден бакнеж. Ми недостигаат оние денови кога се надевав дека вечност ќе си, кога вечност ми беше. Ми недостигаат оние денови кога наивна бев, тазе заљубена, ни сама не свесна колку изгубена. Ми недостигаш ти бе, онаков каков што си, брлив и сосема свој, не да бидеш сосема мој. Ми недостигаш ти, заедно да се смееме,заедно да живееме, заедно љубов да кроиме. Оти вака не бидува, вака срце празно, вака душа болува. Вака не бидува, умот спобудалува, тебе те нема, ти си таму некаде. Не бидува бе, не бидува. Срце те љуби, те посакува. Не бидува вака, ја да те сакам, друга да те љуби. Не бидува, не.

Од љубов се умирало, да. Од болката што те гуши и не ти дава да дишеш. Од солзите во очи што печат, ко отров стојат и за инает не излагаат. Од страста што телото го гори, ќе го изгори, ќе го пеплоса. Се умирало, од немање кој за рака да те фати и глава на рамена да потпреш. Се умирало, од немање збор убав да слушнеш и усни од љубов црвени да горат. Се умирало од немање кој ноќи да ти стопли и заради кој сонце наутро да ти изгрее. Од желба, да не заминел. Од надеж, да те љуби. Од чекање, да се врати.

Te гледам во очите и сонувам за љубов, без ронка сомнеж во мене, за љубов наша како океан бесконечен. Како брод кој плови по него. Брод кој сонце го грее и бура го бранува, а јас цврсто до тебе, во синилото околу нас се губиме, со само еден поглед во очите. Се има смисла, сите парчиња од сложувалката се на своето место кога си крај мене. Илузија? Да, бродот наш со еден човек е во него, една изгубена душа, мојава... Да, илузија е, сонови сонувам...денгубам, со мои мисли кај тебе. Ми бегаш со погледот, ми бегаш со душата...затворена школка која бисерот скржаво го крие, мисли ќе го украдам. Не се краде љубовта, око мое, не се краде. Ја споделуваме и расте, па тогаш пловиш и срце ти се радува. Сега само тагува, сега се дави во океани, без сончев зрак да го огрее и птица да му запее. Талка по светот, пристаништа илјадници, но едни очи бараат, никако не ги наоѓаат.

Со горчина се будам, како што и заспав. Со мислите кај тебе, со мислите на пораз. Од немоќта да направам ништо, ниту пак да речам за да променам, се гушам во горчливи зборови од една љубов која отров за мене беше. Полека ми навлезе во срцево, во умот, во душата. Не излегува, не постојана е и ме гуши. Сега пораз, комплетен пораз. Ти во прегратки туѓи си, а мене горчина ми остана. Со неа да заспивам, да се будам. Да барам начини да ја извадам од мене, а да тонам уште подлабоко. Твојата празнина, само горчина ми остави.

Се е така едноставно кога ќе те погледнам во очи, сета хаотичност од нашите зборови и постапки исчезнува. Сите наши стравови, лутини, препирања...едноставно исчезнуваат. Колку е убав светот кога ќе те погледнам во очи.

Те сретнав после години, после толку точки, запирки, прашалници меѓу нас, ете си. Стоиш исправен пред мене, пак си тука, со твоите сини очи и твоето лице кое денови го сонував. Секогаш се сецнував кога ќе видев некој што личи на тебе, па се присетував...илјадници си километри далеку од мене. Душата ми затреперуваше кога ќе слушнев смеа како твојата и те барав, денови те барав. На местата каде се љубевме, на местата каде одевме, на местата каде се губевме. Те барав така несвесно скршнував од патот и одев...не ќе те најдам знаев, но сепак...срцето чекореше. Ете си сега, повторно, еден цел свет гледам во твоите очи и сеуште треперам од твојот допир. Ете не, после трите наши последни точки, соочени стоиме еден кон друг. Патиштата повторно и повторно ни се спојуваат, универзумот ни ја дава стотата шанса, како за инат, да не види до кај ќе одиме и кога вистински ќе ги отвориме срцата. Ете си, тука си, време е да испишеме ново поглавје од нашата приказна...

Една фасада за светот имам, а друг свет во себе. За тебе тргнав две три цигли, се изгорев...заѕидав повторно, вратив се како што беше. Вратив се под конец во ѕидот кој години го градам. Но еве... Еве ги денови врват, месеци...во мисливе ми шеташ, срце тагува, желба не згаснува. Денови врват, ти си постојан, во сонови се јавуваш, пеперутки во мене не мируваат. Те бркав на илјада и еден начин, не заминуваш...седи, шетај од мисли, во срце, во стомак...јас фасадата ќе си ја носам. Фасада за светот, фасада за тебе...сеедно ми е знаеш? Кој си ти? Среќна сум и безгрижна, знаеш?

Еден од оние денови кога проклето ми требаш, кога знам дека подобро ми е без тебе, кога не сакам да знам дека не си за мене. Еден од оние денови кога допирот твој ми треба, да почувствувам страст, да почувствувам трепет и пеперутки. Еден од оние денови кога не сакам да те нема, кога не можам да прифатам дека те нема, кога сакам целосно да те имам. Не можам да прифатам дека се било фарса, а ние сме биле само допир или два. Не можам да прифатам дека сега те нема, дека не те имам, дека не те љубам, а ти си се подалечен. Како да прифатам? Не, не можам...дојди и појави се.

Опиена од животот и сите горчини, некаде после полноќ повторно лутам по улици...чекорам, а секој чекор ми е исполнет со надеж дека ќе те сретнам тебе. Дека некако магично од нигде никаде ќе ми се појавиш или барем ќе се јавиш... Ти го допирам лицето, со двете раце, чиниш те гледам како привидение, а не како реалност. Ги кажуваш сите нешта кои сакам да ги слушнам, дури и збор два повеќе. Ме носиш дома в постела, среќна сум, твоја сум. Млада месечина е, а болките се веќе стари, соништата исти. Барем на момент да се појавеше, на момент да си јаве, а не сон. Барем на момент збор да кажеше, лош нека е, само глас да слушнам. Барем на момент да разберев, зошто е толку тешко да заборавам. Да разберев, да избришев...копнеж за тебе.

Убавината на животот е да имаш со кој кафе наутро да испиеш и разговори тивки да водиш. Да имаш кој срце да ти разбуди и сите сетила да ти ги скокотка. Убавината е да имаш со кој тагата да ја споделиш, од товарот твој тој на грб малку да понесе. Да имаш некој кој светови ќе ти гради, а не до темел да ги руши, од ден во ден. Убавината е да имаш некој да мислиш со насмевка на лице во хаотичниот ден, или да се грижиш или да посакуваш. Да ти текнува на него со љубов, не со горчина.  Убавината е да имаш некој со кој вино ќе испиеш во ноќите кога немо седите еден крај друг, молчите и уживате. Во самото ваше постоење е убавината. Да имаш некој со кој постела ќе поделиш, кој ќе умее душата да ти ја љуби и соголи. Да имаш некој со кој убавината на животот да ја поделиш, бидејќи таа е и кафе и пцовка, прегратка и солза, дете и среќа, загуба и болка. Убавината е во илјадниците бои на животот, се додека имаш со кој да ја споделиш.