S.A

Tumblr'ı seviyorum çünkü halka açık bir şekilde duvarla konuşmaya benziyor.

Çok sevdiğim birini artık hiç sevmediğimi fark edince şok oluyorum insan olmaya adapte olamadım

Yıldızları siktir et, paramparça olan benim.

Önceden sabrediyordum şimdi uzaklaşıyorum

ben tüm hayatımı bu şekilde harcamak istemiyorum.

hiçbir bağım olmayan insanların bile bazı lafları kalbimi kırabiliyor. içime yara açmıyor ama içimdeki bir yaraya dokunuyor ve acısı da çok uzun sürüyor.

ben, yüzlerce kez toparlanmış dağınık bir odayım.

unutmaya kıyamadığım ve aynı zamanda hatırlamak istemediğim onca şey var.

az ve öz arkadas.. kaossuz sosyal hayat.. kisisel gelisim icin ugrasmak.. love... sefkatli ve eglenceli iliski.. kariyer hedefleri... guzel cilt guzel kombinler...

ben bazen sustum. çünkü anlatınca daha da eksiliyordum. bazense içimde büyüyen fırtınaya kendi ellerimle çatı oldum. ne rüzgâr dinledi beni, ne de ben yıkılmaktan vazgeçtim.

bir sandalye çek, otur karşıma. bu gece içime attığım dertler küllüğüm doldu.

herhangi bir yerden gidecek olsam, 'dur' demezler. vazgeçecek olsalar da ilk benden vazgeçerler mesela.

sorulmadıkça pek anlatmadım dürüst olmak gerekirse sorulduğunda da çok şey anlatmadım

gunaydinn

Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum...