batırmam demiştin. battı gemi, sevgilim.

baktım rüzgârsın sen, baktım çamaşır ipini zorluyorsun. hepimizin derdi güzel yaşlanmak, sevgilim. baktım bir kitabın sayfalarını çeviriyorsun. ayağına terlik giy, bildiğimiz şeylerin taşında yalınayak geziyorsun. biz satranç oyuncusuyuz, sevgilim. üzerimizde kara bir leke. inanmıyoruz ceketlere, düğmelere. inanmıyoruz takvimleri savurarak gelen geleceğe. işte yitirdik bütün taşlarımızı, darmadağınık oyun tahtası. bir tek şahımız duruyor, sevgilim; o da evli, iki çocuk babası. kelimeler önümüze çıkıyor, uykumuzu bölüyor. buradan çocukluğumuza kadar bir telaş. içi boş kuşları kovalıyoruz ve bir sebep arıyoruz herkese küsmek için. hemen o cumartesi buluyoruz, hemen o pazar. yaşamak çukur yerlere doluyor, diyorlar. bu yüzden yıkıntıya dönüşse de yaşıyormuş insan. ama hep yıkıldığımız yeter, sevgilim. biraz da kekik toplayalım. kıymetini bilmediğimiz şeyler var. yaşamak bir at gibi huysuzlanıyor kapımızda. geçen günlere üzüldük, tamam. yola düşelim, düşünelim: başka günlerin duvarı daha sağlam. düşünelim: başka günlerin sokağı daha neşeli. başka evlerin kadınları, erkekleri tam bir kahraman. tül perdeler uçuşurken başka evlerin pencerelerinde bizi bir kitabın sayfaları arasında kurutuyor zaman. ama baktım sen rüzgârsın, sevgilim. kitapları bir başından bir sonundan okuyorsun. başucunda bir bardak su, beni başucumda bir bardak su gibi avutuyorsun.

şu yorucu dünyanın kargaşasında kahve gözlerin ve kirpiklerin çokça öpülesi.

memleket isterim; ne başta dert, ne gönülde hasret olsun.

ruhu cüzzam gibi yalnızlıkta yavaşça yiyip bitiren yaralar var hayatta.

arza hacet yok, halim sana ayândır. dile gerek yok, sessizliğim sana beyandır. söze lüzum yok, susuşum sana kelâmdır. kelâma ihtiyaç yok, aşk sana figândır.

ben bir bezirgânım ki dokunmuş bir metre basmam bile yok. komşulara üzüm için söz verdim halbuki bahçemde bir tek asmam bile yok.

dilimde bir yalnızlık türküsü, ceplerimde kar soğukluğu.

bazen insanın evden önce kendine dönmesi gerekiyor. ben biraz geç kaldım, o kadar.

vazoya birkaç çiçek, beni sevmeyen birinin kalbine ise sevgimi yerleştirmişim.

ben kokusunu özlediğim denize elimi uzatsam dokunacak gibiydim. şimdi bana yakın olan kıyılara gidememeyi nasıl anlatayım?

yara bandı yapmadım kimseyi. bıraktığın acıya, sızlasa da tuz bastım. bekledim. üzülsem de içimde defalarca haklı çıkarmaya çalıştım. görmedim hatanı, iyi taraflarınla baktım. ben, büyüttüğüm sevginin hep altında kaldım.

aklımdan çıkmıyor. umursamaz bir halin vardı. o gün gibi. inanmak için çabaladığım tüm düşüncelerimi yıktı. hatırlamazsın, bir plak vardı. içinde bir türkü. ölsem unutamam, unutmam onu. o gün gibi, canımın acısını dindirmek için tüm gün uyusam da geçmedi. oysa sana güvenmek için içimde verdiğim savaşı yangınla bile söndürebilirdim. acıtmazdı ateşi, gözyaşlarım kadar yakmazdı. ama senin kayıtsızlığın, her şeyden daha çok yaktı içimi. sanki bütün cümlelerim, bütün çabalarım duvarlarına çarpıp geri döndü. belki de bir kelimeyle kurtarabilirdin beni. yapmadın. şimdi açtığımda silmediğin her ses, her söz yeniden deşiyor yarayı. zaman dediğin şey, sadece izleri saklıyor. acıyı değil. uyumakla, susmakla, yok saymakla geçmiyor. içimde hâlâ söndürülemeyen bütün öfkelerin üzerinde bir kor var. güvenmek için verdiğim savaşın külleri bile duruyor ama sen bilmezsin. senin için hiçbir anlam taşımayan şeyler bunlar. sana göre o gün sıradan bir gündü, bana göre ise bir ömrün kırıldığı gün.