güven duymaya duymaya güven duymanın bir ihtiyaç olduğunu bile unutmuşum. çırılçıplak hissediyorum kendimi.

Duy beni,

Rabbim!

Aşkın en güzel tanımını bundan yüzyıllar önce,

Geçmez biliyorum. Ben düşmedim, bir yerimi kesmedim, kolum kırılmadı. Ben kötü bir hastalığa yakalanmadım, korkunç bir rüyadan uyanmadım. Bendeki yara değil, kesik, kırık, korku..  Öyle bir şey değil, Bendeki sürekli boşluktan düşüyormuşum hissi, Devamlı koşuyor ama bir yere varamıyormuşum gibi. Bu geçmez!

“Bazen insan ne yapması gerektiğini bilemiyor; ne söylemesi ya da nasıl davranması gerektiğini…  Bazen nerede durması gerektiğini bilemediği gibi, ne yana gitmesi gerektiğini de kestiremiyor. Bir yol ayrımı ve öylece kalıyor. “Zamana bırakayım bari elbet bir şeyler yoluna girer,” diyorsun ama canın yanarken zaman da geçmiyor bir daha üzülüyorsun. Bazen öyle anlar oluyor ki bir süre sonra yorulduğunu hissediyorsun. Ama en kötüsü de bunu artık kendinden de saklayamıyorsun. İyi ya da kötü olan biten ne varsa kabulleniyor; “ey dünya kapat ışıkları biraz sessizlik lütfen” diyorsun.”

“Gün bitince, herkes gidince ve sarılmak için açtığın kollar seni itince beni anımsa. Ayağına taş değmesin ama düş. Kaldırmak için uzanmayan her el benim.”

Gözleri çok fazla derin, her şeyi ezberletecekmiş gibi zora koşuyor.