yorgun herakles

gücü yok. hiçbir şey başaramadı. itibarı yok.

eğer, yaşantımızda bir şeysiz yapamıyorum diyorsak o şey bize zarar vermeye başlamış demektir.

ego iyileşmenin kendisini yeni bir tehlike olarak görür.

sentez olmayı arzular, oysa birleşik bir yanılgıdan ibarettir.

korkunç bir yas yeniden beliriyor (ama hiç durmamıştı ki)

duyusal kesinlik: bilincin, dünyayı sadece "bu", "şu", "şimdi" gibi dolaysız duyularla en yalın haliyle algılamasıdır. zihin bunu en kesin bilgi sanır ama yanılır.

mezarlarda ölür.

varoluşta silip atılamaz bir daimi bütün olmamaklık vardır. bu bütün olmamaklık ölümle biter.

çok sıkıcı bir hayatı var ama o hiçbir zaman sıkıcı olmuyor. her zaman her şeye dengeli, zeki bir şekilde yaşıyor. hiçbir şeye hiçkimseye inanmıyor. yine de insanlıktan umudunu kesmiş değil, sımsıcacık bir yüreği var ama hiçbir zaman duygusallığa kapılmıyor, hatta sert bir insan olduğunu söyleyebilirim. çiçeklerde, bir köpekte, bir kedide, gün ışığında, iyi bir kitapta mutluluk bulabiliyor.

bilirsin ben gösterişe düşkün değilimdir; sadece ekmek, patates, su ve aşkla yaşayabilirim.

uzun yaşamadı, sadece uzun süre var oldu.

anneciğimin artık var olmadığını ve hayatın aptalca devam ettiğini düşünüyorum.

kendinden çok sözetmek kendini gizlemenin de bir yoludur.

onun ( hamlet ) sıkıntısı, ruhsal olgunluğa sahip olamayışıdır; o, edilgin ve boyun eğicidir. bir yetişkin olmaktan korkmaktadır; bir çocuk olarak kalmayı istemektedir. nihayetinde yetişkinlikten kaçarak mutlu bir şekilde ölür.

bu notlardaki şaşırtıcı yan, zihin çevikliğinin pençesinde yıkı­ma uğramış bir öznenin var olmasıdır.

levi-strauss'un toparlayıcı ifadesiyle: " ilkel, düşünce gözlem anı ile yorumlama anını ayırt etmez."

bir putum sanki ilahilerle denize fırlatılmış..