yorgun herakles

gücü yok. hiçbir şey başaramadı. itibarı yok.

gerçeklikten yoksun olmasına karşın yine de vardır.

modern iyimserliğin büyük sorumlusu hegel; bilincin sadece bi­çim ve tarz değiştirdiğini, ama hiç ilerlemediğini nasıl göremedi?

orpheus gibi seni arayacağım ama aynalardan geçmeyi bilmiyorum.

kaygılıyım, çünkü hayatıma gönül yüceliğini -ya da sevgiyi- nasıl katarım bilemiyorum.

altın gibi bir sisle örterim dört bir yanımızı, güneş bile onu geçip göremez bizi, her şeyi keskin ışıklarıyla gören güneş bile.

seni bile hiçbir zaman sevmemiştim şimdiki gibi

rastladı orda ölüm'e, uyku'nun kardeşine..

bir düş kadar güzeldin.

öylesine çabuk ölüyor ki, doğar doğmaz ölüyor.

anneciğim insanın sevdiği kişiye acı çektiremeyeceğini öğretti bana. o sevdiği birine asla acı çektirmedi. onun tanımı, masumiyeti buradaydı.

varlığın kendinden kaçarak herkese sığındığı düşmüşlüğü.

yaşadım ve çürüdüm.

her yolculukta, onu her düşündüğümde, sonuçta şunu haykırıyorum: geri dönmek istiyorum! (geri dönmek istiyorum!) - onun beni beklemek için orada olmadığını bildiğim halde.

öte yandan, daha yüksek yetilerin kullanımını içermeyen bir yaşamı, salt bedensel etkinliğe ve duyusal doyumlara hapsedilmiş bir yaşamı düşük ve değersiz, yalnızca ahmaklara uygun görür.

zorlama yapılmalıdır, ve insanların en yüksek bilgi nesnesi dediğimiz görüş gücüne ulaşmak için bayırı tırmanmaları sağlanmalıdır.

gerçek nesneleri günün tüm aydınlığında ilk kez gördüğü zaman, ilk başta ışıktan acı duyar ve körleşir.