yorgun herakles

gücü yok. hiçbir şey başaramadı. itibarı yok.

kusurludan daha kusursuza doğru bir ilerleme... ama önceki, yalnızca soyut bir biçimde salt kusurlu olarak alınmamalı, aynı zamanda kendi karşıtını, yani kusursuz denileni, bir tohum gibi, içindeki bir dürtü gibi içeren bir şey olarak alınmalıdır.

uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir.

schumann'ın bir albümünü karıştırırken hemen anneciği­min, bir keresinde radyoda çaldırdığım intermezzoları sevmiş olduğunu anımsadım.

gerçeklikten yoksun olmasına karşın yine de vardır.

modern iyimserliğin büyük sorumlusu hegel; bilincin sadece bi­çim ve tarz değiştirdiğini, ama hiç ilerlemediğini nasıl göremedi?

orpheus gibi seni arayacağım ama aynalardan geçmeyi bilmiyorum.

kaygılıyım, çünkü hayatıma gönül yüceliğini -ya da sevgiyi- nasıl katarım bilemiyorum.

altın gibi bir sisle örterim dört bir yanımızı, güneş bile onu geçip göremez bizi, her şeyi keskin ışıklarıyla gören güneş bile.

seni bile hiçbir zaman sevmemiştim şimdiki gibi

rastladı orda ölüm'e, uyku'nun kardeşine..

bir düş kadar güzeldin.

öylesine çabuk ölüyor ki, doğar doğmaz ölüyor.

anneciğim insanın sevdiği kişiye acı çektiremeyeceğini öğretti bana. o sevdiği birine asla acı çektirmedi. onun tanımı, masumiyeti buradaydı.

varlığın kendinden kaçarak herkese sığındığı düşmüşlüğü.

yaşadım ve çürüdüm.

her yolculukta, onu her düşündüğümde, sonuçta şunu haykırıyorum: geri dönmek istiyorum! (geri dönmek istiyorum!) - onun beni beklemek için orada olmadığını bildiğim halde.