yorgun herakles

gücü yok. hiçbir şey başaramadı. itibarı yok.

onun ( hamlet ) sıkıntısı, ruhsal olgunluğa sahip olamayışıdır; o, edilgin ve boyun eğicidir. bir yetişkin olmaktan korkmaktadır; bir çocuk olarak kalmayı istemektedir. nihayetinde yetişkinlikten kaçarak mutlu bir şekilde ölür.

bu notlardaki şaşırtıcı yan, zihin çevikliğinin pençesinde yıkı­ma uğramış bir öznenin var olmasıdır.

levi-strauss'un toparlayıcı ifadesiyle: " ilkel, düşünce gözlem anı ile yorumlama anını ayırt etmez."

bir putum sanki ilahilerle denize fırlatılmış..

dünyalarını kaybetmişlere

mezarlar da ölür... anıt bir edimdir, tanıtma işini yapan bir etkendir.

kişi kendini zararsız zanneder ve kötülüğüne bir de aptallığı ekler.

gözlerinde gorgo'nun bakışı vardı..

neden gerçekten önemsemiyorum ki hiçbir şeyi? neden hiç heyecanlanmıyorum? neden hiçbir şey duygulandırmıyor beni? güzel manzaralara ilgi duymuyor olmam ne korkunç... manzara umrumda değil! neden bakayım ki etrafa? ne gereği var?

o ( hamlet ) gecikir, çünkü nevrotiktir.

açıklamaların yavanlığı, beni bu anlamsız görüntüleri herhangi bir şekilde dikkate alma zahmetinden kurtarıyor.

gertrude zayıf ve derinlikten yoksun olarak görülür, ancak bu oyun için olmazsa olmazdır.

sonlara doğru ise sadece panik vardır.

fakat o, iyileştiren değil, öldürendir.

güneşli ve ağaçlı bir yolda bir ikindi saatinin tozları içinde tek başına yürümek istiyordu.