psykoaktiv forbindelse

Poznałam w tym roku najsmutniejszą wersję siebie. Tak wiele złych rzeczy się wydarzyło, tak bardzo mnie to zniszczyło. Straciłam swoją iskrę, resztkę nadziei że kiedyś rozpali się ogień

Jestem niepotrzebnym, problematycznym odrzutem społeczeństwa.

Umieram w własnych myślach.

Czas się przyzwyczaić że nie jestem priorytetem a opcją

Mam wrażenie, że muszę umrzeć. Nawet jeśli bym nie chciał, po prostu muszę. Śmierć młodo jest przewidziana dla mnie i muszę prędzej czy później sam po nią sięgnąć.

Ale rzeczą, do której nigdy się nie przyznam przed nikim, kto mnie zna, jest to, jak desperacko pragnę być kochany. Nie sądzę, żebym potrafił to powiedzieć. Jak bardzo chcę, żeby ktoś ujął moje nadgarstki, pocałował moje dłonie, uśmiechnął się do mnie i pragnął mnie. Chcę być pragniony — a nie wiem, jak długo poezja czy piosenki będą w stanie zastąpić to pragnienie.