zozolki

Odbija w mych oczach potworny strach

Łzy płyną powoli, są gorzkie jak sny

W których ostatnio bywałeś Ty

Chcę spuścić powieki ostatni raz

Jako córka

Siostra

Narzeczona

Nauczycielka

Przyjaciółka

Pracownica

Koleżanka

Nie chcieć.

Z daleka widzę ich cienie

Zbliżają się

Otaczając mnie z każdej strony

Słyszę ich słowa

Sprzeczne informacje

Nie wiem komu wierzyć

Boję się. Spoglądam w górę

Pozwalam żeby na mnie spadła

To znaczy, że jeszcze walczę...

Już dłużej nie dam rady.

.

.

.

.

Pod powiekami ostatnie łzy

Serce powoli przestaje już bić

Od bardzo dawna nie chcę tak żyć

Ten dzień i miejsce, najwyższy czas

Męczarni to koniec dla wielu z was

Przepraszam że byłam że się odzywałam

Trochę nadziei na lepsze wciąż miałam.

Więcej nie będę. Przepraszam, dziękuję

Podjętej decyzji nie pożałuję.

.

Psychiczne

Fizyczne

Czy się to zmieni, ktoś powie mi?

Zimna stal czeka i ciało drży

Czy ktoś tym razem przeszkodzi w tym?

Ból znów wygrywa z moim rozumem.

Kiedyś się uda, przepraszam, nie umiem

Wy wciąż wierzycie, że minie czerń

Gdzieś między potrzebą bliskości

A ogromną chęcią samotności

Między próbą życia

A codziennym obowiązkiem przeżycia

Pomiędzy walką z własną głową

I spojrzeniem na to wszystko na nowo.

Zgubiłam siebie, nie wiem gdzie mam szukać

Nie mam siły uśmiechu wymuszać

Dokąd to zmierza? Nie wiem, nieważne.