Zagubiony poeta

I znów powtarza się to samo. Kolejny fatalny dzień, bo marnuję całe życie i nic z tym nie robie. Chcę tak wiele, a nie będę miał nic.

Gówno czuję a nie że ruszę dalej XDDDD

Dzisiaj pisaliśmy ostatni raz. Powiedziałem wszystko szczerze. Była bardo miła i wyrozumiała. Ale po jakimś czasie napisała znowu, tym razem bardzo chamsko. Myślę, że to przez jej chłopaka. Chyba dzięki temu będę mógł ruszyć dalej :)

Ostatnio znów z nią pisałem. Czułem wyraźniejsze bicie serca, zupełnie jakby ożyło we mnie to, co kiedyś. Nie wiem, czy są jakiekolwiek szanse, jeśli dalej jest z tym samym chłopakiem. Ale mam wrażenie, że daje mi znaki, które tylko ja jestem w stanie zrozumieć. Bo jak wytłumaczyć piosenkę, która pokazała mi, gdy tylko ją odkryła?

Dawno nie czułem, że nie chcę żyć. To wróciło. ???

Mam wrażenie, że muszę umrzeć. Nawet jeśli bym nie chciał, po prostu muszę. Śmierć młodo jest przewidziana dla mnie i muszę prędzej czy później sam po nią sięgnąć.

Nie czekam na wiadomość od nikogo. Nikt do mnie nie pisze regularnie. Kiedyś było parę osób, z którymi konwersacja ciągnęła się cały czas bez przerwy. Aktualnie jestem sam. Nie wiem jak długo tak wytrzymam. W głowie zaczęły pojawiać mi się myśli, że może lepiej byłoby, jakby nie było. Ale wiem, że i tak nic nie zrobię. Zgubiłem się i nie wiem, gdzie szukać drogi.

Tak bardzo za Tobą tęsknię... Kiedy wrócisz? Błagam. Chcę tylko Ciebie; mogę oddać cały świat, ale Ciebie muszę mieć. Wiele osób przewija się przez moje życie, a żadna nie jest dla mnie tym, kim Ty byłaś. Nikogo nie potrafię pokochać tak samo. Proszę, wróć.

Tęsknię za nią. Raz mniej, raz bardziej, ale zawsze i chyba nigdy nie przestanę. Co zrobić, skoro już nawet na mnie nie spojrzy?

Dawno nie czułem takiej pustki. Pożera mnie ciemność.

Spotkałem anioła. To wszystko było jak sen. Przez chwilę świat był mój. Wszystko smakowało inaczej obok niej. Teraz mój anioł odleciał, zostając na zawsze w moich myślach.

Nie pokocha mnie. Liczyłem się z tym, ale nadal boli.

Pojawił się ktoś. Obudził we mnie te same uczucia, którymi kiedyś darzyłem ją. Ta sama intensywność, ta sama ekscytacja. Tylko, że też mnie nie chce. Mimo wszystko jestem szczęśliwy, bo wiem, że dalej jestem zdolny do kochania.

Znów szykuje się do występu. Wyjdzie na scenę, a mnie tam nie będzie. Nawet nie pomyśli o tym, by odnaleźć mnie wśród tłumu, bo już jestem dla niej nikim. On będzie na pewno, ale on nie czuje tego tak, jak ja. Żal mi nas obojga, bo mogliśmy razem być szczęśliwi, a mamy każdy inne nieszczęście.

Czuję, że kiedyś możesz do mnie wrócić, chciałbym tego. Mówiłaś, że wierzysz w przeznaczenie - ja też. I wierzę w twój powrót do mnie. Byłaś i jesteś mi zapisana w gwiazdach. Muszę być tylko cierpliwy, ale poczekam, bo dla Ciebie warto czekać choćby nawet do śmierci.

Dawno nie płakałem. To jak powiew świeżości i zapewnienie, że moje uczucia nie są jedynie wymysłem.

Znów do mnie powracasz. Czy kiedykolwiek przestanę o Tobie myśleć?