BilinçÜstü

Dinle, kalbin ritmi bu Konuşan ben değilim bu, dinle Dilinde beddualar var biliyorum Bu sisi dağıtır kalbin Ses kesilmedi dinle Yıllara karıştı bu ses Yıllar sürükledi peşinde Sen dinle düşünme kara lekeyi Dinle Elin her gittiğinde kalbine Sancıyan yerlerine kelebekler konsun Dilekler, temenniler kanatlandılar bak Dinle Bu ritimler birliktelik ister Ayrı tıngırtılardan olmayalım, sen dinle Kuşlarda özgür, kalbinde Uçuralım her birini avuçlarımız göklerde Ve ben kırdığım serçelerinde affınadayım Ellerini çektiler göğümden Ama gökler tek nefesi bekler Beklerim bende, hele sen bi dinle

Aklı durgun

Gecenin sisi bulutlara denk, sözleşip ay ışığına geçit yok törenleri düzenliyorlar bu gece. Sıyrılan ışık hüzmeleri yetiyor gecenin karanlığına derman olmaya. Benim elimde sigaram destek oluyorum oturduğum yerden ışığın bu mücadelesine. Aydınlanmalı gece aydınlatmalı puslu düşüncelerimi, ancak o zaman uyku kollarını açar bana. Dışarıya bakmak için pencereyi açayım diyorum odanın ışıltısı engel oluyor dışarı bakmama, yansımaları camda zuhur zira. Açılan camla birlikte içreri giren ürpertici hava kafamda ki ürperik hisleri kamçılıyor. Yarın yeni bir sabah ve yeni umutlar yok, yarın yeni bir sabah ve aynı sıradan gün, yarın aynı gün ve aynı sıradan insanlar. Peki insan böyle bir durumda neden yeni bir güne uyanır? Uykumdayken bana görünen olaylara müdahale edip istediğim gibi yönlendirebilmek gibi bir yeteneğim var benim. Belkide sırf bu yüzden uykuyu istiyorum ve uyanmak saçma geliyor. Tüm bunlara rağmen koca (olması muhtemel) bir hayat var önümde. Temenniler aksini istiyor olsada durum budur muhtemelen. Peki ne yapmalı? Sigara yakarak düşünmek en iyisi hem ayın mücadelesinede destek veririm yanan sigaramın ucuyla. Aydınlatır beni yanan tütünün ışıltısı. Hayatımda ki eksiklikleri bir kefeye koyuyorum tam şuan, açıp bakıyorum içine içi boş. O anda anlıyorum eksiği, kefenin içinde kocaman görünmez bir istek var. İsteklerim olmalı hayattan. İsteğin yakın akrabası azimde muhtemelen takılır onun peşine ve yeni güne uyanma isteğim uykuya dalmaktan daha ağır basar belki. Sigaram bitmek üzere, göz kapaklarımda ağırlaştı. Ay zaten geri çekilip eylemsizlik kararı almış. Uyku vakti geldi demek bu gecelik buymuş kıvrımların mücadelesi

Kalp bir kere ritmini arttırdı Kuşlar terse kanat çırptı Buzullar çoktan erimişti zaten Diller sustu ve gözler bakakaldı Bir metrelik fayanslardan ölçtüm mesafeyi Beş taneydi Hibe edilmiş hisler tekerrürlerde Tekerrürler ağır sancılı kamçılarıyla İsmine anlamlar tükettim Candı özdü ve birliktelik Adımlar terse gitsede terse döndü beden Tek doğrultu hislerin izinde yürüdü Bakan gözler gülümsermiş kaderine Kaderim mi? Düğüm çözülmüş kalp ritim hastası Mesafe bir fayans Kelimeler kınından çekildi ve doğruldu Büyü bozulmuştu, ismi sude Suydu candı ve özdü.Birliktelik? Mesafe on küsür fayans ve ismi sude!

Sermayeyi vatan eylemiş bedenin, İleri gelen demokratlara yamanmış. Torna tezgahına terini dökeli assır-ı vilayetler geçmiş aşkının üstünden. Ekonomik buhranların çarpıntısı sarsmış insanlığını Kilometrelerce döşenmiş tren rayları üzerinde giden, hızlı hızlı trenlere binen adamı görmemiş gözlerin. Üstelik yeni pazarlar bulmuşsun kendine Emeğimi çalıp sattığın. Sosyal ekonomik kimliğini naksetmissin, sosyal dedikleri medyaya Birliktelikler duyurmuşsun sevgi yoksunu bedenlerle Hayırlara vesileler adlı postam yoldadır Göründüğün ilk yerde nüks edecektir beyninin en derin kıvrımında Ki ben aynı torna tezgahında emek biçmekteyim kadere Değere ve aşka dair adlı tablom oda yoldadır

14 2 15

Semte geldim köşe başları buram buram Cız etmekten yürek sancılı Dost meclisinde sohbetler gırla Ama tutamıyorum bi ucundan kafam allak ve bullak Evden çıkışımla girişim arası bir asır Yada senle ben kadar Her anı mı geçer göz önünden? Kalbe ağır mesai Yetinmedim, yetemedi mi bilmiyorum Senin semtede uğradım hızım yirmiyi geçmedi Ben ayarlamadan slov çaldı teyip ayarlı gibi Arabayı gördüm, evi gördüm, balkonu gördüm Işıklar sönüktü Anılar tekrardan peşi sıra Gülümsetti birtanesi kahkaha atacaktım hatta Çalan Ahmet Kayadan utanmasam. Suratta tebessüm eve vardım İyi ki tanımışım seni

İki çift benzetme ikide güzel söz Değer düşüşle eş güdümlü bende Sokaktaki enikle gökte uçan kırlangıç Kanat taktık bu misal bilinmezlere Her kanatlananın rüzgarı ilk bizi devirdi Yıkıla yıkıla bunada alıştık eyvallah! Çok güzelde sevdik, belki birazda yaktık Yakılan yakanı anladı değerler harap Gökler diyorum gökler temiz berrak orda olmalı Sevgi ve aşk Yeryüzü kirli kirletir kirletir Temizide yakar kuruyuda yaşıda!

Hisler tek kullanımlıktı bu bünyede. Tek sevmek ve tek ağlamak. Ben Kurtuluşu yanlış yollarda aradım. Yetemedi gönlüme düşeni unutturmaya, koynuma düşenler. Ben Düştükçe düştüm battıkça battım. Ama sen yine oradaydın. Silinmeye çalışılan vardı, silmeye çalışan yok Şimdi Sen Eski sensin, ben eski sen

Farkında olmadan yaptımız ne çok şey var daha doğrusu yaptığımız doğru yada yanlış şey. Mesela evden markete çıkacakken üzerinize dünde giydiğiniz capriyimi yoksa havanın sıcaklığında sizi bu bunaltıdan bi nebze olsa arındıracak olan sortunuzu mu? Şükürler olsun ki istemsiz olarak dünde giydiginiz caprinizi sectiniz disarı ciktiniz ne alacaginizi düsunürken birden ceplerinizi yokladiniz ve para olup olmadigina baktiniz.Yolu yarilamistiniz ve hava oldukca sicakti geri donup evden para almak bu eziyeti kat ve kat arttirirdi. Ama neyse ki istemsiz olarak dogru olani yaptınız ve dunde giymis oldugunuz capriyi giydiniz ve cüzdaniniz dün giydiginiz caprinin icerisindeydi. Evden cikarken parayi düsünmemis olmaniz sizin eksikliginizdi ama seçiminiz dogruydu. İşte bu ufak ornekte oldugu gibi hayatımızda irili ufaklı buna benzer biçok farkındasız hareket yaparız fakat sonuçlar olumluysa bunda kendimize pay biceriz tersi durumda ise savunmalar uretip olaydan sıyrılmaya çalışırız. Hayat gerçekten çok tuhaf ve insan huyları hareketleri tepkileri kestirilmesi çok zor olan bir canlı. Sonuç olarak ne olursa olsun istemli yada istemsiz bütün eylemlerini sırtlamalı insan.

Farklı dünyaların solucanlarının tünelleri bir boyutta kesişmişti. Ömür belliydi farklılıklar konuşulur başta hayran kalınırdı. Sonrası bir umut tufan tutturan göçebeler misali bekleyiş. Dünyalar farklıydı adetler inanışlar ve kesin olarak karakterler. Haliyle beklentilerde farklıydı. Zekilik ve bilgelik perçinlenmiş dünyanın solucanında mevcuttu. Tam olarak olmasa bile gelecek ve geçmiş hakkında yaptığı yorum ve tahminlerle tanınırdı. Yanıldığı nadirdi kolay kolay yanıltamazdı onu kimseler. Ama işin bu boyutunda yanılmayı seçti. Nedeni yoruma açıktı sıradanlığa karşı duruş, inat yada dusuk bi ihtimal gibi görünsebile sevgi olabilirdi. Geleceği lekeli görsede aynı tünelden farklı dünyaya geçti. Birliktelik kutsaldı fakat değermiydi? Tabiki değmezdi. Yeni tünellerin sonunda yeni hayatlar varken bu saplantı anlamsızdı. Kendini mi sınıyordu yoksa 3 harfli hastalıkmıydı onu saran. Olan biten sonucunda mutlu olacaktı çünkü herşeyi göze almıştı. Tamda bu aşamada herşey ve herkes eski değerini yitirmişti gözünde çünkü yeni bir hastalığa yakalanmıştı adı 9 harfli. Baktı ve düşündü ilerliyordu yolunda ve büyüyordu büyürken yaşlanıyordu. Ve hastalıklar sarıyordu onu kurtulamıyordu bunlardan. Her tanıdığından ve her hayat tecrübesinden bir hastalık kapiyordu bunyesi buna karşı koyamıyordu. Düşündü ve dedi ki beni öldüren zaman değil tecrube, deneyim ve ihanetler sonrası kazanılan hastalıklar olacaktır.

Bir an gelir ve sorarsın bütün bu olanlar ne için? Bilinmeze yol alan bizler ne çok son doğurmuşuz kendimize. Sonu düşünmeden yaşamak saçma olduğundan mı tüm bunlar yoksa yaşamı anlamlı kılabilmek için mi? Amaçsız yaşamak saçmamı, sırf içinden geldiği için bir eylemde bulunmak? Konjöktörün parçaları olmak için yontuluyoruz her geçen gün. Kimimiz civata kimimiz çark hizmet ettiğimiz şeyler aslında yalnızca "şeyler" Bize dayatılmış düzenin kuralları içerisinde birey olma başarılı olma zengin olma gösterişli olma çabasıyla koşuştururuz. Gerçekten sorgular oldum artık hislerimi bile. Bu hisler benim mi? Hiç şüphesiz ki toplum olarak yönlendirilmekten alıkoyamıyoruz kenimizi ve bu yönlendirilmenin ucu nereye kadar dayanıyor? Birey olarak farkımıza varmak ve gerçekten kendimiz olmak için ne yapabiliriz? Onca gereksiz çaba sonrasında biryere varamamış olmak ne acı. Daha çok ve daha çook.. Sonsuz yolun bitmez kervanı. Kandırmacalar ve kirli oyunlar.. Tanımsız kelimeler arar oldu bedenim bilinmeyenlere dayatılmamışlara yol alma isteği. Beni ben yapanın merağı sardı benliğimi. Önyargılardan uzak toplum baskısından arınarak beni ben yapanı bulmak, beni ben yapan duygulara koşmak herşeyden anlamlı şu aşamada. Ölüme kadar vaad edilmiş saltanat arzusu yerine benliğini bulmak, gerçek hazzı ve mutluluğu tadmak.