başta tatlı gelen bir zehir gibiyim

kusarak uyandığın sabahları unutma

belki denize ulaşır içimizdeki nehirler bir gün

hoşçakal deme vakti geldi fakat ben nasıl veda edeceğimi bilmiyorum çünkü bunun olacağını hiç düşünmemiştim, böyle hayal etmemiştim.

ben senin kasvetinde asıl mevzu değilim.

ben kalbimin sözünü hiç kesmedim. sonuna kadar dinledim hep sen ol istedim.

ben zaten kabullendim ama bazen yine de çok üzülüyorum

belki denize ulaşır içimizdeki nehirler bir gün

dur konuşsaydık iki dakika sende biliyorsun halledebilirdik

çıkmaz sokağın biriyim.

kaç kişiyiz savunan sevdayı?

hiçbir şey olmamış gibi davrandım ama hiçbir şey olmamış gibi hissedemedim

herkes yokken biz oluruz, biz uyumayalım.

bu şehir beni boğuyor, bilmem bana ne oluyor?

seni seviyorum ama isterdim ki bu senin karnını doyursun, yaranı onarsın, üstünü örtsün. hiç olmadı bir cam pencere açsın, içine su serpsin. sırtını okşasın ve sen uyurken etrafa göz kulak olsun. oysa hiçbir şey yapmıyor. yani seviyorum ama bunun bu kadar oluşu beni kırıyor.

bu kalpten giderken utanmadın mı?

“vakti geldiğinde Rabbin sana gönlündekini verecek ve seni hoşnut kılacak.” (duha,5)