ahsen

bak, göğsümde izin var.

sevgilim, tanrının beşiğiymiş koynun diye uyuduğum rüya.

göğsümdeki kurumuş bahçeye huzur diye sesini ektim.

seni sevmek tanrı'ya yaklaşmak gibi.

durmaya yüz tutmuş sol bileğimin nabzından öp beni, “benimle yaşa.” der gibi.

çizgiler savruk, zaman ölü ve sandalye kırık. sus.

sen bana şimdi hadi toparlan deyiveriyorsun birden bire. kolumu dürtüyorsun, başımı okşuyorsun, kalbimi kaldırıyorsun ya kazılmış mezarından öylece. adının duyulmadığı sokaklardan yine de sen çıkıp geleceksin diye ben kendimi nasıl toparladım bir bilsen. canım, sen bana toparlan diyorsun da benim dağıttığım parçalar ne kadar uzakta, ah bilsen.

ne bileyim füsun. şimdi aramıza duvar örsen, yine kalkıp senin sevdiğin renge boyarım.