-

belki de tükenmişimdir. bir şeyler için uğraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur.

“Seni gördüğüm de çocukluğuma ait bir şey hissettim.”

Kafamın içinde hiç durmayan bir yankı var. Adını öyle bir kazımışsın ki zihnimin duvarlarına, evimin her köşesi senin yankılarınla bezenmiş. Birbiri ardına hızla yitip giden her saniyede yokluğunun yankısı işliyor kor içindeki yüreğime. Geçecek gibi değil bu yürek yangını.

Uykuyla dinlenemeyecek kadar yorgunum.

Ben seni darmadağın seviyorum. Nedir bu derli toplu olacağım derdi? Saçın dağınıkmış, üstün başın berbatmış, yüzün gözlerin yorgunmuş. Bunlardan bana ne? Geceler boyu yüzüme gözüme bulaşan başkası sanki. Ben seni benim dağınıklığıma karışasın diye sevdim. Hangi ağacın bir diğerine karışmış kökleri düzgün ki? Hangi dağ bir öbürünün hizasında? Hangi göl kıvrım kıvrım değil? Hangi bulut öyle, onlar kadar dağınık? Onlar kadar güzelsin diyorum. Uzayan gölgem ol, karanlığınla bile dokun, yeter diyorum. Dinletemiyorum.

hiçbir yerde değilim ama her yerden gitmek istiyorum.

özlersen gel, bir kahve içeriz karşılıklı. öylesine laflarız; biraz senden, biraz benden. lacivert kazağından, ayların sırasından.

herkes gibi olana şiir yazılır mı.