o kadar çok seviyorum ve o kadar çok özledim ki

yalan mı? en güzelini söylerim

aslında hiç üzülmemem gereken bir şeye çok üzüldüm sonra ne yapacağımı şaşırıp buraya geldim. hatta sonra ne hissettiğimi anlamaya çalışırken ne hissetiğimden habersiz kalbimde oyuklar açıldı. o oyukları ettiğim yeminler açmış, bilmiyordum. çünkü herkesi anladığım gibi kendimi anlamamak için verdiğim yemini bozdum. asıl bu bozduğum yemin beni cehenneme götürecekmiş onu gördüm. asıl cehennem kendini anlamakmış. bunu istiyorum çünkü, bunu sevemedim çünkü, seni affettim çünkü, seni affedemedim çünkü, seni kurtardım çünkü, böyle hissediyorum çünkü, böyle hissetmiyorum çünkü, ben hallediyorum çünkü, ben hallederim çünkü, ben hallettim çünkü. bütün bu çünkülerimi biliyorum. kendimi anlıyorum ve çok iyi tanıyorum. kalbimin kırıklarını gözyaşlarımla dolduramayacak kadar ağlayamıyorum. çünkü ağlamam gerektiğini biliyorum. ne yapılması gerekiyorsa onu yapıyorum. ama ne hissedilmesi gerekiyorsa onu hissedemiyorum. üzülmemem gerekiyorken üzülmenin dibini sıyırıyorum. şimdi her şey önümde duruyor. ben hâlâ öylece duruyorum.

aslında hiç üzülmemem gereken bir şeye çok üzüldüm sonra ne yapacağımı şaşırıp buraya geldim

aşk vermiştim ne yaptın

sanki kalbimize mi yapışacak diye diye her şeye üzülmekten kalp falan kalmadı

sen yarattığım kaçıncı allahsın bilmiyorum ama içlerinden beni yaratan sensin bunu biliyorum

feleğin şu çarkına çomak sokamadığımız için bugün kimsenin sinesine saçımızı döküp derdimizi de söyleyemedik anca ıslak ıslak bakarız

kızlar ve her şeyden çok güvendikleri babaları

bazı zamanlar kötü hissetmekten öteye bir adım bile atamıyorum

bekle bekle bekle özle özle özle bekle bekle bekle

yaz gelir. erik yerim, aydın'a gideriz, annemin tatili başlar, abimler üniversiteden eve döner, dedem bahçeye salıncak kurar, muhakkak serpil teyzelere bir kere gideriz, şeftali yerim, adli tatil başlar, çillerim neredeyse yüzümü kaplar, terasta kahvaltı yaparız, iki numaralı abim iyi ki doğar, kekik toplamaya dağa çıkarız, annemin saçlarındaki beyazlar açığa çıkar, abimler muhakkak birkaç kere kavga eder, güneş kremi kumla karışır, bir numaralı abim mısır közler, annem çiçeklerin yerini değiştirir, abimlerin terlikleri kapı önünde birbirine karışır, sivrisinekler beni yer her yerim kabarır, denizin suyu saçlarımı sertleştirir, bir numaralı abimle sinemaya korku filmine gideriz, en sevdiğim eteklerimi giyerim, hava çok sıcaksa gece terasta uyuruz, çiçekli nevresimlerimi çıkarırım, babamla akşamları yürüyüşe çıkarız, kahvaltı vakitleri uzar, akşam iki kere çay demleriz, anneannem dayıma muhakkak bir kere küser, üç numaralı abimin maçını izlemeye halı sahaya gideriz, babamla bütün siyasi programları izleriz, annemle babamın sevdiği kurabiyeden yaparız, yine yazı bekleriz.

yine yazı bekleriz

anne ben geldim, üstüm başım uzak yolların tozlarıyla perişan. çoktan paralandı, ördüğün kazak üzerinde yeşil nakışlar olan.

bir gün yolunu kaybedeceksin; bulmaya çalışırken aklını da yitireceksin. belki sonra benden bir çare bekleyeceksin. sana kızmadan ve kaşlarımı inan hiç çatmadan o yolu gösterip hangi ağaçtan dönmen gerektiğini anlatacağım. korktuğun geleceği ve korkularına sebep olan şimdini; en az üç adımla aşman gereken, yoluna serilmiş taşlara sakladım. sen o taşları bulamadığın için beni taşladılar. alnımdan süzülüp gözyaşıma karışan kan, senin pastel boyandan daha kırmızı. ve şimdi sen geçmişine sahip çık diye kimseye söyleyemediğin her şeyi harf harf not alıyorum. söyleyemediğin her şey, söylediğin bütün yalanlar eder; sen bunu da bilmiyorsun. sen bilmediğin her şeyi biliyormuş gibi yapıp kendi yalanlarına inanan bir çocuksun. inan bana, seni böyle kabul etmek ve seni şimdi tek başıma büyütmek kalbimi eziyor. kalbimi paramparça ettiğin gibi seni büyütüyorum. seni büyütürken sevdiğin her şeyi alıyorum ve merak ettiğin o büyük adam laflarını sana teker teker, hatta tekrar tekrar anlatıyorum. ama beni artık heyecanlı değil, küskün dinliyorsun. neye geç kaldın, söylesene. ağlamadan, gözlerini kaçırmadan ve yumruklarını sıkmadan anlat. neye geç kaldın. ben şimdiye sığamıyorken sen neye geç kaldım diye ağlıyorsun. kendine vurmadan, saçlarını çekmeden anlat. söyle bana; niye hayatında yazdığın ilk ve son şiiri yırtıp attın. oysa renkli kartonlardan çok güzel de bir çerçeve yapmıştın; hatta arkasına da yamukça bir parça yapıştırmıştın ayakta dursun diye. ne demekti bu, söylesene. senin yaptığına kıymet vermezler de bir köşeye atarlar diye mi korktun. şiirine çerçeve yapıp utancından veremeyip sehpaya koymuştun. yeşil çerçeveli şiirini yırtarken kalbin en çok kime kırıldı, anlat bana. kendini kandırmak, büyükleri kandırmaktan daha zordu; şimdi bütün gerçekleri benden de önce bilen sen, beni kandırmakta zorlanıyorsun. ben kanarım sana da sen taşlara siper olur musun benim için, bilmiyorum. inan istemiyorum da. senden istediğim beni affetmen ve gerçek bir kız çocuğu gibi şımarman. banyo yaptıktan sonra saçlarını evdeki herkese sırayla koklatmaktan vazgeçme istiyorum. şimdi evinizde saçlarını koklatacak neredeyse kimse yok, zaten artık sen de evde değilsin. nerede olduğunu bilmiyorum ama bende de değilsin. seni umarsız bir güçle büyütmeye çalışırken kendimi ve şimdilerimi kaybediyorum; beni kim büyütecek, bilmiyorum. biraz ağlasam rahatlayacağım ama sen hiç ağlamadığın için ağlayamıyorum. ağlayabilirsin, istediğin kadar sızlanabilirsin. söz, hiç kızmayacağım. sen bir ağlasan, ben kendimi bulacağım.

peygamber, babam, baban, sen hani