ruhum ruhunu tanıdı mahbûbe-i ruhum.

Şu saatlerde içimi öyle bir duygu kaplıyor ki,anlatamıyorum.Anlatamadığım için kendime kızıyorum.Ama duygularımı özetleyecek olursam şayet kendimle baş başa kaldığımı -ki genelde yalnız kalmaya tahammülüm yoktur- ve de dünyanın pisliğinden,sizin kötü kalbinizden uzak kaldığımı hissediyorum.Sanki...Arınmış gibi.Yeniden başlamış,içinde her şeye yeniden başlama hevesi oluşmuş ve içinde bazı kararlar almış gibi.Her ne kadar gelip geçici bir histe olsa şu saatler yinede kanmaktan kendini alıkoyamıyorum.Rüzgarın tüyleri ürperten soğuk havasında balkonda oturmak,belki zihninin derin kuytularını ısıtmayan ama fiziksel olarak avuç içlerimi ısıtan bir kahve içerek,şiir yazmak,kitap okumak ve Tumblr hesabında böyle içimden geçenleri yazmak bana o hisleri daha da derinden hissettiriyor.Dünya gelip geçicidir.Bu saatlerde elbet geçer -ki geçiyor- her şeyin bittiği gibi,bu duygularda elbet biter.

Bi sen,bi sigaram var üstüme sinen.