Hayalimdeki Sen

Ve bir gün ömrünü vereceğin insanlara bir daha selam bile vermeyeceksin….

Artık umrumda değil… ama bir zamanlar çok umursamıştım.

İyileşmeyi bekliyorum… bu up uzun gecenin elbet bir sabahı olacak. Güneşi bekliyorum. Hep kış olacak değil ya ben bana gelecek olan baharı bekliyorum. Bu karanlık yolun vardığı aydınlığa ilerliyorum. İzleri kalsa bile yaralarımın acıtmadığı güne uyanmak istiyorum. İnan şükür hep dilimde ama ben duamın kabul olduğu için şükredeceğim günleri bekliyorum. Dalgın gözlerimin parlamasını umut ediyorum. Solan çiçeklerimin açmasını, kırılan dallarımın filizlenmesini bekliyorum.O günler gelecek biliyorum.

İçimde koca bir boşlukla yaşamaya çalışıyorum.

Sessizce acı çekiyorum… yutkunabilirsem belki geçer, yutkunamıyorum. Midemde dünden kalan bir iki lokma. Acılarımı hazmedemiyorum. Ağlıyorum. Ağlarken kendi yasımı tutuyorum. Yavaşça toprak atıyorum sözde diri vücudumun üstüne. Yaşayamadıklarıma gömülüyorum.

Şiirdim ben. Hiç kimsenin yüzüne bakmadığı tozlanmış raftaki bir kitapta.

Hafızam benim hapisanem. Gardiyan ise yaptığınız kötülükler. Ben ise bir mahkumum. İdamımı bekliyorum.

Yüklediğin manadan vazgeçmek…

Belkide her şey olması gerektiği gibi olmuştu. Belki de yazar beni “yalnız” ölecek olan bir karakter gibi hayal etmişti. Herkes gitmişti. Yada bitek ben gitmiştim. Neticede ben tek kalan olmuştum. Kendi elimi tutup kendi esprilerime kahkaha atar olmuştum. Ortalama bir delinin sergileyeceği tüm refleksleri en normal ve pek tabi en sağlıklı cüssemle sergiliyordum. Ve ben hala ben olmayı çok seviyordum. Çünkü belkide gerçekten olması gereken buydu. Bir sınır çizilmişti. Ben ve onlar.

Artık herkes herkes gibi geliyor. Kimsenin özel olmadığını sana özel davranmadığını görünce anlıyorsun. Çok değer verdiklerinin sana yaptığı acımasızlığı bin düşmandan görmüyorsun. Neticede insanız. Bu dünyadaki en bencil varlık biziz.

İnsan bir şeyin azlığına dayanamazmış ama tamamen yokluğuna dayanabilirmiş…

Bi tek şey çok ağırıma gidiyor… kendimi hiç bir zaman hiç bir yere ait hissedemedim ben.

Sanki hayatımın tırmanma aşaması bitmişte yokuş aşağı yuvarlanma aşaması başlamış gibi…

“Kimseden sevgi dilenme. Dilencilere kıymetli bir şeyini vermez hiç kimse… “

Dağılmadığım için mi bu kadar sert vurdunuz?

Canım sevgili bilge… ne çok acı biriktirdin yazılarında. Kaç kişi kendini buldu cümlelerinde.Yada kaç kişi gömüldü kalbinde? Ah benim canım. Kaç kez istedin ölmeyi. Kaç kez ölemedin bu dünyada. Kaç sefer yıkıldın. Kaç sefer yine cümlelerle ağladın. Zavallı bilinmeyen bir yazar. Sevgili bilge. Topallayarak yürüdüğün yolları koşarak geçti herkes. Yine mi geride bırakıldın. Kırılıpta gülümseyen sen değil misin? Ne diye gizliyorsun hayal kırıklığını? Sahi var mı kırılmayıpta gerçekleşen bir hayalin.Sevgili bilge..kaç kez yazıp sildin? Kaç kez yazdıklarını taslaklara atıp unuttun. Yetmedi mi boğuştuğun şu satırlarla.Ne yaşayabildin ne yaşatabildin. Zaten sen bitek ölmeyi bildin onuda beceremedin.