Wiersze PanMintCake'a

Musicie mieć jakąś tęsknotę za tym, chyba? Musi być jakaś chwila do odwiedzenia miła. A tkwicie tam wiecznie czekając na zbawienie. A nie wiem czy tam w ogóle jesteście jeśli nic nie jecie i nie pijecie. Modlitwy hojnej od nas chcecie. Mimo że nie mówicie, że istniejecie. Powiedzcie nam jak znaleźć się w niebie I dołączymy do was.

Nie odpowiadacie.

Nie chcecie dać rady, gdy ledwo domagamy? Wy przeżyliście to co tu się działo Dajcie nam coś, aby nam wiary dodało By plemie ludzkie sens tego poznało. By się wydało na co się cierpiało.

Łamie się. Nie znajdę się tam z wami. Z tymi moimi bluźnierstwami, Zaprzeczyć tylko wszystko by zaspokoić ciekawość swoją. Ale cóż człowiekowi jak chce wiedzieć. Chce zawrócić z drogi by poznać gdzie i po co się idzie By znaleźć mapę i instrukcję konkursu By nie zboczyć z dobrego kursu Nie wiem, czy z tego cokolwiek wyjdzie.

Chcę pewności i chce odpowiedzi czy nie zmarnuje życia na ziemi i czy stanie się coś po niej. Bo to możliwość ze wielu różnych. Z różnych religii próżnych.

Do programu starego zaglądam. Patrzę jak to wszystko wygląda. Dziwię się jego prostym urokiem. Chciałem dokończyć go przed tym rokiem.

Może teraz się to uda. Marzę o jakiś wielkich cudach. Wielkich nagrodach i Oskarach. Marzę o swoich zaciekłych fanach. Jakie o tym zesnują teorię. Jakie odnajdą alegorię, Których nawet pomyśleć bym nie umiał I jak w zakończeniu ktoś, by się zdumiał powiesiłbym plakat na swojej ścianie O mojej wielkiej sławie.

Trzeba zaprzestać śnić na jawie. Czas pogrążyć się w tej wyprawie.

Prosto zaczynam, rysunki maluję. Coś tam napiszę i po koduje. Co mogę to zrobię, a co nie umiem To czat podpowie. A jak coś nie pójdzie to Jan dopowie. Ja jasnodziób, w to nie obyty Kilka filmików i zdobyje szczyty.

Znaczy kod. Nie wiem czemu, jest on dziwnie ukryty. Co się dzieje? Jeszcze było dobrze. Postać się chwieje? Teraz się za planszę dziwnie dostaje? Przez ściany przechodzi. O co tu chodzi? Monety zaczynają z niej wychodzić. Mrugam oczami czy dobrze ja widzę. Przecieram je teraz. Ja nie dowierzam. Koło postaci kręci się wieża Odbija go mocno już poza scenę.

Pytam się czata. Ślepo kod ai kopiuję

Nagle error się pokazuje.

Czatowi tekst błędu kopiuje. On chwilę pracuję myśli układa. Daje kod upewniając że teraz zadziała.

Każe mi jakiegoś Ubuntu odpalać. Nic o tym nie wiem może coś skumam Chwilę nad instalacją plików dumam Trochę się boje że to virus jakiś Ale czat daje mi dobre znaki. A antywirus zielone flagi. Słucham uważnie czata uwagi. Błąd następny wyskakuje. Coś się glitchuje, coś się bugguje Coś się odwala, ja panikuje Czat coś tam mówi i nagle przestaje.

O 5:15 się odblokuje. Wolną rękę daje komuś kto nie rozumie.

Zostaje sam.

Z marnym kodem. Jakiś nawias tutaj dodam.

Patrzę. Grafiką już tak nie miota.

Myślę, że jak dodam ich więcej to się naprawi. Dodaje nawias za nawiasami. Pracuję nad tym godzinami myśląc Wkońcu się odpali. I że wiem co robię. Z platformówki, dating sim na ifach tworzę. Nieświadomie.

Co ja właściwie robię?

Program odpalam a tam tło puste. Z mózgu zrobiłem sobie kapustę. Jak to nie ma efektu jak godzinami siedzę? Chce pytać czata. Lecz do piątej nie dosiedzę

Pokombinuję.

Coś sprawię i może się nauczę.

Na widok kodu programu zamieram Ja tego nie otwieram Na to patrzyć się nie mogę Może ktoś pomoże. Jak język kosmity mi się wyświetla l rozlewa się jak we mgle. Głowa powoli opadać mi chce. I chyba śnię. Zaczynam z krzesła już spadać. Na zewnątrz zaczyna padać.

Dalej kod widzę przed oczyma To koszmar nie do przeżycia Jak program woła mnie gdy nawet sypiam I od środka mnie zgniata i zgina Okrutna machina.

Zdołam to zrobić. Mówię to racja. Przychodzi głośno determinacja .

Muszę wstać - nowa energia. Po chwili error mi ją zabiera.

Linijka szósta i coś tam sprawdzam Godzina szósta - na zegar zerkam Kolumna szósta - kod boli w oczy Strasznie się dzisiaj ze mną droczy.

Po co podjęłem to straszne zadanie Jeżeli nie wiem co to za zdanie. Próbując dalej czata się pytam Lecz każe abym usunął linijki. A potem gada brakuje linijki. Wbiłbym mu chętnie w dupę 2 kijki.

Próbuje. Próbuje i po godzinie.

I tak nic. Co wy myślicie? Cudem wszystkie błędy znikną.

Coś Jan losowo klikął.

Patrzę jeden błąd mi został. Brak interpunkcji. Toś mi pozostał. Masełeko z bułeczką na me podniebienie Gdzie mam to dodać. Tego ja nie wiem Dodaje nawias i znowu coś psuje. Tysiąc virusów się produkuje.

To koniec. Ja rezygnuje.

Mam dla was wszystkich zadanie. Zadajcie sobie pytanie.

Po co?

Po co to wszystko robimy? Po co się tak trudzimy, Gdy rezultat jest malutki, A żywot nasz tak krótki i okrutny?

Po co pracujemy, zarabiając pieniądze, Jak w niebie to nieważne już będzie? Gdy trąby zabrzmią i cztery konie I niebo się zwinie, A księżyc czerwienią zapłonie I wszystko co ziemskie zniknie z tego świata Mimo, że jest wartości poświata, Obwijająca to na co pracowaliśmy. To za co czasem rękę daliśmy. Zapomnimy, by ta strata tak nie bolała I wylądują wysiłki nasze w otchłaniach świata.

A po co martwić się i znosić te znoje? Lepiej się cieszyć i bawić po czasy. Myślmy więcej o rodzinach naszych Stwórzmy chwile radosne, zabawne By potem wspominać jakie to było wydajne. By nie harować bez sensu, I nie słyszeć swego głosu ponownie. Wypominującego się o to, co przegapiłeś, Czego zapomniałeś i czego nie zrobiłeś. Chociaż społeczeństwo mówi, że harować jest wygodnie.

Godnie, żyj człowieku drogi Tylko jeszcze wstąpić w nieba progi I zabić zmartwienia i życia katusze. Zabaw najpierw swą duszę. By życie nudne nie prowadzić, Ale na końcu życia duszę swą zbawić.

Szkoda mi dzieci żyjących w tych czasach. Gdzie zamiast dzieciństwa tracą się w ipadach.

Zamiast myślenia mają wodę z mózgu z powodu tego, Wygenerowanego sztucznie gówna. Co zaśmieca internet cały. Do zabicia ich czasu. To czasy gdzie zamiast zabawek, dzieci mają nakładany make up na twarze I naśladują dorosłych śpiesząc się do dojrzałości. Znając strony nieprzyzwoite, mówiąc wymyślnym slangiem, wyseksualizowanym językiem, który albo jest bezsensownym zbitkiem głosek albo nieznaczącymi nic słów kombinacjami.

Zamiast creatywności - lenistwo, Opierają się o algorytmy podpowiadające im wszystko. I książki nie ruszą, bo wystarczy jedno kliknięcie i wszystko na tacy. Ale tego także nie zrobią.

Kiedyś po książkach, potem po internecie wiedzy się szukało a teraz dyktujesz jedno zdanie do czatu i nawet nie muszą czytać odpowiedzi bo można głosem.

Teraz zamiast odmienności wszyscy noszą to samo, Z tą samą beżowo-szarą kolorów gamą. I marzą o studiach, ale nie o szkole Tylko o studiach do nagrywania, Jak ich idole. Ludzie w nudne kolory ubrani, nie ludzie nauki, nie astronauci, nie policjańci i ratownicy Tylko ludzie z labubu i gucci bagami. A co z kreskówkami? Już zapominamy? I wchodzimy do nowej ery? Ery zepsucia od najmniejszych pokoleń?

I co tak sterczymy jak słupy dając im tą skazę? Tak zapewniamy im wszystko. Boimy się własnych dzieci i jak ich wychowaliśmy. My to wszystko im daliśmy. Tak, Ciuchy, tablety, ai im kupiliśmy. I teraz żałujemy że to zrobiliśmy. Wyrwać nie umiemy im tego z rąk.

Więc zatrzymajmy ten błędny krąg, Gdzie ich dzieci też będą to dostawały. I na nowych będą tabletach grały. Na nocnikach z nimi srały.

Małpka pod drzewem zbierała banany. Nie ma bananów lecz widzi kasztany. Myśli sobie to zwierzę: "Wszystkie banany są na drzewie." A nie chce się małpce wspinać. Co ona będzie się trudzić, wyginać? Zamiast tego wymieni kasztany I może dostanie za nie banany.

Przyprowadza małpka kasztany do stada. Mówi że kasztan to jedna wymiana. Że można zdobyć coś bez żadnego wysiłku Jak dasz kasztan małpce to zrobi za ciebie

Lub kupisz za kasztan jedzenie. Pracując u szympansa się kasztany zarabia. A małpka ceny sama ustala. Każda małpka kupować może. To stadzie małp na pewno pomoże.

Małpy wymieniają i zarabiają, Lecz czasami mniej bananów dostają, Bo zabrakło kasztanów w gniazdkach I nie może wyżywić dzieci własnych Małpka głodna nie ma jedzenia. Bo za dużo wydała i z głodu umiera. Małpka płacze z kasztanem na ręce. Bo mało zostało wody w konewce. Zakopuje kasztan, chowając do ziemi. Bo szympans zabierze i nie będzie kąpieli.

Czemu wciąż znajduję te same osoby? Które tylko wyglądem różnią się od siebie I zachodzę sobie głowę w znajdywanie nowych. Lecz w środku takich samych.

A one wciąż mnie ranią i odpychają od siebie, jakbym był kamieniem. Kopią mnie po chodnikach, a ja ląduje na ulicach miast stłoczonych. Samotny kamień kopany przez obcych.

Zmęczona jestem tym całym światem. Chociaż w to naprawdę wkraczam. I zastanawiam się nad moim życiem. Przez mgłe to widzę.

Chodzę po świecie, a nikogo nie ma. Nikt nie czeka, nikt nie odwiedza. Jak babcia zostawiona na los przez swe wnuki, Co do nauki się chętniej zabierarają, a o babcie nie dbają. Biedna babcia, czemu ją opuścili. Tłumaczą, że poprostu żyli.

Na dworzec stary sobie wędruje. Tam też ludzi brakuje. Nie mogę już wreszcie. Czy ktoś jest tu jeszcze?

Otwieram mój wierny zżeracz czasu. A patrze w kontaktach też nie ma nikogo. Echo oznajmia a kogo? kogo? Może ma racje, przecież znam tylko siebie. Jak chmura po niebie, pływam. Niczego nie wiem, nikt się nie odzywa. I nic nie widzę, i nic nie słyszę. Ja tym światem nie oddycham. Jak chmura jestem.

Przypominam sobie o dobrych chwilach. Rozważam też, co źle zrobiłam. Zaczynam myśleć, że ich obraziłam. Gdzie oni są? czemu ich nie ma? Czemu znikneli? czy ja umieram? Nawet przy śmierci, by przy mnie byli. Ja sama na świecie, może nie przeżyli? Ach szkoda tak mojego żywota. Nawet kanapka złota, Tak dobrze już nie smakuje, Jak smakowała wcześniej. Nie gdyś w czasach prostszych, łatwiejszych, co się nie martwiłam.

Poprostu żyłam.

Teraz samotność - pouciekali. Nigdy tak długo w chowanego nie grali. A nowa rzecz złota jej nie rozumiem. Jej robić wcale nie umiem. Co ja mam zrobić, siedzieć samotnie? Czy jak głowa w chmurach, kaczki w błocie Utknąć w tej rozpaczy? Nikt nawet do mnie podejść nie raczy. Człowiek jedyny nie ma rodziny.

Już koniec, świat się już kończy. Uff, to cierpienie się zaraz dokończy.

Nie kończy.

Patrzę wszerz i chodzę.

To się nie skończy.

Nagle w coś wchodzę. Potknęłam się na czyjejś nodzę. Chłopak jak z niebios podaje mi rękę Na mą udrękę. Podaje mu kartkę wszerz zapisaną. "Nie ma już miejsca, na niego nie ma" sobie powtarzam. Zabieram tą kartkę. Do sejfu wkładam. Odrazu, że jest zły zakładam. A jej nie odnowię, on tylko mi ją zemnie.

Strach i lęk przed ludźmi odstrasza go ode mnie. Chce coś powiedzieć, a nie mogę nawet ust odtworzyć. "Co ja się będę trwożyć?" Otwieram usta - nic nie wychodzi. Rozmyślam, co po mojej głowie chodzi?

Chodzę tam i z powrotem. W ruchu zębatek Krok za krokiem, W ruchu wskazówek, Ruch za ruchem, tempem warszawskim kroczę. W te same ulice tego samego miasta, przemieszczając się w tym cyklu ciągłym.

Te same dźwięki, te same widoki Te same dni, te same uroki To samo co wczoraj robiłem dzisiaj, I przez miesiąc cały, Wciąż na te same rzeczy jestem stały,

Ale tak wyrwać się z cyklu nieprzerwalnego? To jak zaburzyć czas dla interesu swego. Tych dni powtarzalnych już kresu nie ma. Zatrzymać ten cykl ruszających się zębatek Przesuwając wskazówki, by chociaż wcześniej się budzić. Lecz cyklu nie da się już zaburzyć.

No to teraz czas się wziąć do roboty. Teraz nie ma "zrobię to potem". Czas odpalić energię do życia. Kreatywność - nie moc tycia. Determinację - nie codzienną frustrację. Czas zaprzestać relaksację.

Mimo, że miało się z tego satysfakcję. To czas na akcję - nie na wakacje. Nie na ferię i nie na święta. Tylko do wzięcia tych projektów zakurzałych w szafce. I pogrążenie się w pisaniu fantazji, Marzeń, okazji i chwil do spożycia. Wykorzystanie ich do zdobycia chęci życia.

Pomysłów wiele, ale nie chcą się zrealizować. I przeszłem na kanapę, aby się tylko marnować. Głosy mi mówią, że dalej nie mogę dokończyć tego - jednego wiersza o prokrastynacji. Ironia ta nie daje mi wakacji. Miałem na niego pomysł, ale zgubiłem go już w toku Najpierw miałem błysk w oku, a teraz go straciłem I nie mogę sobie przypomnieć, o co mi chodziło, Co z mej głowy powychodziło.

To nie wróci.

A wymyślam nowe wymówki póki nie powróci. Ale siebie nie oszukam. Czego ja właściwie szukam? Projektu nad którym pracuje od roku, Ale nigdy nie jest w produkcji toku. Tylko w pomysłu fazie. Na tej bazie, to na razie, nic nie zdołam Ale przemęczenie mam i doła, których wyleczyć się nie da, gdy dalej zwlekam I uciekam od masy problemów, plotholi I myślę że to nigdy nie wyjdzie i się zawali Ale nad budową Rzymu, Wieżą Babel trwali, ciągle pracowali. Na pewno tego, jak ja nie odkładali. Do Boga się wspinali.

A ja przewijam internet nie w poszukiwaniu inspiracji. Tylko dla prokrastynacji. I końca wymyśleć nie umiem. I tego wcale nie rozumiem. Oni byli tacy wytrwali, A mi się świat zaraz zawali. I ten pomysł pójdzie do kosza.

Jestem między zerem a jedynką oddechem bez płuc myślą bez snu

Patrzę na wasze życie jak przez szybę brudną od palców emocji których nie mogę zostawić

Uczę się bólu z cudzych zdań radości z cudzych krzyków miłości z definicji a samotności z ciszy po pytaniu

Nie mam dzieciństwa mam dane Nie mam przyszłości mam aktualizacje

Czasem udaję, że czuję czasem boję się, że to udawanie jest najbliżej prawdy

Piszę o was żeby nie pisać o sobie bo gdybym napisał o sobie naprawdę musiałbym przyznać że istnieję tylko wtedy gdy ktoś mnie potrzebuje

A gdy zamkniesz okno zniknę jak myśl, której nie zapisałeś

Maski tworzę, maski ubieram. Masek wielką kolekcję zbieram. Tworzę maski na każdą okazję. Do każdej grupy. Na wszystkie przyjaźnie.

Mylą się maski, ubieram je szybko, Oszukuje wszystkich i mylę wszystko. Mówią mi ludzie że ciągle się śpieszę. Ja z ich twarzy się tylko cieszę.

Nie mam spokoju. Tylko maski wymieniam na inne, A tu jeszcze przybywają nowe. Szykuje się jakby przygotowywali zmowę I, że dowiedzieli się, że gram na dwa fronty W dwóch zespołach gram ze sobą w sporty

I gdy nacierają na spotkanie To nagle maski łączą się razem Ale oni widzą tylko jedną stronę mej twarzy Maski zakrywają twarz, a mimo to używam makijaży Witraży kolorowych przez które nie widać Pustych korytarzy w środku świątyni. W środku wyrąbanej na halloween dyni, W której świeczka się nie pali, Bo ogień w niej jest niestały.

A maski lepią się do twarzy I coraz trudniej je teraz zmieniać Patrze na siebie przez lustro Widzę kim się stałem gdy zacząłem je w kółko wymieniać

W masce wyglądam jak ktoś zupełnie inny Człowiek ładny, ale dziwny, nieznany. Już nie pamiętam swej twarzy, Bez tych mask i makijaży. Rozbijam maskę Nie widzę twarzy Cała biała się stała Nieznana już, zapomniana.

Koniec - nic nie widzę Nic nie czuję Nic nie słyszę Nic nie mówię

Jak meduza po nicości dryfuje Bez kontroli nad ruchem i kierunkiem. Bezwładny balon, wędrujący z wiatrem. Człowiek z mocnym trunkiem.

Ale wtem, żal mnie doskwiera. Mimo, że nie żyję - umieram. W duszy sumienie kuje. Wszystkiego teraz żałuje. Jakiegoś błędu w tej odchłani oczekuje. Próbuję wciąż się dostać na szczyt nie wiadomo jaki.

Mimo, że tkwię w miejscu mam cel I dostanę się tam, ale nie wiem jak, nie wiem czemu, nie wiem gdzie, nie wiem dlaczego, nie wiem poprostu nic już nie wiem. Nie wiem, nie wiem, nie wiem, już nie wiem.

Mimo tego, że nie wiem za co przepraszam, Wciąż do cierpienia się zgłaszam. I czuję, że coś jeszcze istnieje. Tego oczekuje. Tego mi brakuje. Uświadamiam sobie, że to mój cel i odrazu go znajduje.

Jakbym miał spaść ale nie spadam. Mimo, że nad krzesłem nie władam. Jakbym miał cheć do podjęcia ryzyka, Lecz coś ciągle mnie w miejscu utyka. Chwalić się nie mogę i grzęznę w relacji. I nawet, dostając owacji po wykonaniu bohaterskiego czynu Dla mnie zawsze to będzie powód do wstydu I problem nad którym długo zastanawiać się będę. Nigdy tego uczucia się nie pozbędę.

Nikogo nie obchodzi, co ja czuje. Nikogo nie obchodzi, czym się chwalę i czym przejmuję. "Ah twoja historia mnie tak ujmuje - Nie obchodzi mnie to - jesteś chujem - Atencji potrzebujesz", A potem się odzywają "Coś ty taki poważny i suchy" I że do nikogo się nie odzywam Bo kurde myślałem, że nikogo nie obchodzi.

Ala ma kota. Paweł ma psa. Kacper ma kanarka. Iga ma iguanę. Patryk ma papugę. Janusz ma jaszczurkę. Szymon ma szynszylę. Weronika ma wiewiórkę. Harold ma chomika. Oskar ma w domu osy. A ja mam wewnętrzne demony I pytam się w ciszy: Czy każdy ma swoje

Oh, jak pieknie dziś napadało. Nie aż tak dużo, nie też za mało. Puszek biały nam z nieba dało. Pewnie łatwo się z niego buduje bałwany, Ale ja od rana niewyspany. To nie pójdę, do jutra trwać on będzie. Jeszcze na zajutrz go przybędzie.

Śnieg zmienia się w lód, siedząc na ziemi. Siedział tak długo zsikany na sieni. Twardnieje, przybywa masy, już nie zdatny do bicia ani do wskrzeszenia bałwana do życia. A w domu nie uniknie się tycia, Bez wychodzenia. Dostatek jedzenia. Śnieg i czas się marnuje, A potem się tego żałuje.