otcan

https://www.youtube.com/watch?v=iXrs_nU40vY

Emrah gelir, kapıdan içeriye bakar. Onun için bir esrar partisi veriliyordur. Dans vardır, arkada Beatles falan çalıyordur. Esrar veya esrar olduğu düşünülen bir madde dönüyordur, ortam gevşektir. Herkes birbirine sarılıyordur. Kızlar erkekler yakınlaşıyordur.

Sonra Emrah’a da bir kız yakınlaşır. “Bu partiyi senin için veriyoruz, niye somurtuyorsun” der. Emrah işte kem küm der. Sonra Emrah’a zorla esrar içerdiğini düşündüğümüz bir sigara içirirler. Sonra Emrah kendisini yatakta tanımadığı bir kızla bulur.

Aslında bu hikaye ve bu bakış açısı o kadar çok şey anlatıyor ki, benim dediğim her şey tuzu biberi olacak.

T24′te bir yazı yayınlanmış, başlığı “Anlamayanlar için Suruç Katliamı”. Linki burada. Yazan arkadaş bana yakın düşüncelerde, ama ben okurken utandım. Ülkemdeki aydın, açık görüşlü, özgürlükçü, demokrat insanlar adına utandım. Yazı öylesine sert, öylesine acımasız, öylesine dışlayıcı bir şekilde yazılmış ki... Yazının başlangıcı “Bilal’e anlatır gibi” anlatma vaadiyle başlıyor. Sonra Suruc Katliamı ile ilgili bilgi verirken okuyucuyu cahil, inkarcı ve faşist olmakla suçluyor. Sonra da “bilmem anlatabildim mi” diye sorup bitiyor. Şimdi, bu yazı kimi hedef alıyor? Liberalleri mi? CeHaPe zihniyetini mi? Milliyetçileri mi? Ulusalcıları mı? AKePe’cileri mi? Yazının görünen hedef kitlesi Suruc Katliamı konusunda ya ilgisi olmayan ya da "ama askerlerimiz şehit olurken o çocukların orada ne işi vardı” diyen kişileri hedef aldığı.  Temel konsept olarak, “insanlar öldü” diyor. “İnsan ölünce biz üzülürüz, üstelik bu ölenler barış götürmeye çalışan çocuklardı” diyor. “Çok üzüldük” diyor. Sonra çeşitli partilerin çeşitli başkanlarına sevgilerini ilettikten, birkaç anlamsız pikaçu benzetmesi yaptıktan, SGDF’nin paravan bir organizasyon olmadığını açıkladıktan, Kobani’de savaşanların aslında Kürtler olduğunu söyledikten, HDP’nin 80 milletvekilinin hepsini hakederek çıkarttığından bahettikten, diğer partilerin HDP'ye oy verenleri gafil olarak nitelendirdiğini belirttikten sonra açıklamaların yeterli olmasını bekleyip “hah şimdi anladın değil mi” diyerek bitiriyor. 

Ben cevabı vereyim: Anlamadı Anlamadığı gibi senden daha çok nefret etti. Muhtemelen o da senin gibi öfke ile, tükürük saçarak, büyük harflerle “ŞEHİTLERİMİZ ÖLÜYOR” diye bir post atıp seni facebook listesinden sildi.

Aslında bu tarz yazıları çok görüyoruz Yazıyı yazmış olan arkadaşımızın kalemi gayet kuvvetli olduğu için ve çoğu kişi hem düşüncelerine hem de üslubuna yakın hissettiği için bu yazıyı paylaşmış. Yoksa ne dersin, Suruc Katliamı ile ilgili aynı şekilde düşünmeme bedeli tiksinilmekten başlıyor, Kobane sınırına yollanıp Işid tarafından kafası kesilmeye kadar gidiyor. Sonra sosyal medyada insanlar önce tartışmaya, sonra kavga etmeye, en sonunda da arkadaşlarını silmeye başlıyorlar. Dolayısıyla bu yazıların gerçek hedef kitlesi, sadece kendisi gibi düşünen insanlar oluyor. Peki ne yapmalı? Sadece empati. İnsanlar bir günde hayat görüşlerini, siyasi görüşlerini değiştirmiyorlar. Ancak ne olursa olsun önce fikirlerine saygı duyulmasını istiyorlar.

Birisinin ölümüne üzülmenin bencilce bir şey olduğundan, aslında ölüme üzülmemizin bencilce olduğunu düşündüğümden daha önce bahsetmiştim. Peki neden yas tutuyoruz? Yine kendimiz için mi? Mesela niye soma’da 301 kişi öldüğü zaman veya bir depremde binlerce kişi öldüğü zaman etkinliklerimizi iptal ediyoruz? Mesela bir otobüs dolusu ilkokul öğrencisi kazada ölürse yas tutarken normal bir yolcu otobüsü kaza geçirince neden bu bizi bu kadar etkilemiyor? Veya neden bir takım canların bir takım şekillerde kaybedilmesi bizi başka bir takım canların başka şekillerde kaybedilmesinden daha çok etkiliyor?

Sir Arthur Conan Doyle‘ın Sherlock Holmes’ı, ayın dünyanın etrafında dönmekte olduğunu bilmez. Söylemine göre bu gereksiz bir bilgidir, ve aklında bunu tutması ona kariyeri ile ilgili hiçbir fayda sağlayamayacaktır. Neticede çözmesi gereken gizemler, yakalaması gereken suçlular vardır. Beyninin bir nöronunu bile böyle bir iş için harcamamalıdır.

Peki nöron demişken, acaba Sherlock bugün yaşasaydı, nöronları bilir miydi? Sonuçta Sherlock hali hazırda muhteşem bir şekilde akıl yürütme süreçlerini takip edebilmekte, gerekli bilgilere bir bilgisayar gibi ulaşabilmektedir

Peki ya, bilgisayarlar nasıl çalışır? Bilgisayarlar hakkında basit düzeyde bilgiye sahip birisi buna basit transistörler diye cevap verebilir. Peki ya o transistörler nasıl bir ekrana düşer? Renkler nasıl oluşur? Elektriksel devreler nasıl basit bir kaçağı ayırt etmemeyi başarır? Klavyeye tuşlama ile harfin oluşması arasındaki süre farkı ne kadardır?

Aslında çoğu insan,  Sir Arthur Conan Doyle‘ın Sherlock Holmes’ı gibi düşünür, bilgileri ve mekanizmaları ayıklar ve karar sürecinde ilerler. 

Oysa biraz da Elementary’deki Sherlock (John Lee Miller) gibi olmayı tercih edebiliriz. 

Bu uyarlamadaki Sherlock bilgiye işe yaradığı (pragmatik olduğu) için değil, bilmek ve öğrenmek güzel olduğu için yakınlaşır. Öğrenmenin sonuçları kadar öğrenme sürecinden de zevk alır. O bilgi ona bir şekilde fayda sağladığı zaman da bu aslında yanına kar kalan kısımdır.

Lafını sık sık ediyorum, yaklaşık bir senedir Lindy Hop yapıyorum. 1 senedir haftada 4-5 gün stüdyolarda, etkinlik alanlarında, barlarda, sokaklarda dans ediyorum. Hayatımı Lindy Hop’a göre programlıyor, arkadaşlarımla buluşmalarımı dans etkinlikleriyle birleştiriyor, tanıdığım herkesi dansa başlatmaya çalışıyorum.

İşte bu güzel dansta anlamamın biraz uzun sürdüğü 5 şeyden bahsetmek istiyorum. Bu bahsedeceklerim Lindy Hop için özel değil. Benim bunları anlamam gerçekten zamanımı aldı. Oysa etrafımdaki herkes durmadan söylüyordu.

Anlattıklarımı özümsemem ise daha çok zamanımı aldı. Dansa yeni başlamışları ve dans edenleri düşündürmek için büyük bir heyecanla paylaşıyorum.

1-     Dans zevklidir

Dansın kendisi zevklidir. Hangi hareketi yaparsanız yapın, ne kadar az biliyor olursanız olun, orada dansın içinde içimizi kıpır kıpır yapan bir şey vardır.

Dansın içine daha çok girdikçe, estetikle, hareketlerle, müzikaliyetle, bağlantıyla kendimizi daha çok ilgilenmeye başlayınca bunu unutur gibi oluruz. Dans kesinlikle ciddi bir şeydir, ama özünde zevklidir.

Zevk almaya dansa başladığımız gün başlarız ve öyle gider. Niye dans ediyoruz sorusuna verebileceğim en güzel cevap da budur.

2-     Herkesle dans edebilirsin

Sosyal dansa başlayınca, etkinlik alanlarında yepyeni onlarca, bazen yüzlerce insanla tanışırsınız. Sizinle aynı amaçla oraya gelmiş olan bu insanların aslında hepsiyle dans edebilirsiniz.

Sizden ileri seviye olan birisiyle dans ederken bir şeyler öğrenirsiniz. Sizden düşük seviye olan birisiyle dans ederken bir şeyler öğretebilir, kendinizi deneyebilirsiniz.

Başlangıçta herkes sizden iyidir. Sizden sonra bir sürü insan yeni başlar. Hepsiyle dans edebilirsiniz. Hiç çekinmeyin.

3-     Kimileriyle dans edemezsin

Herkesle derken, herkesle dans etmeyi deneyebilirsiniz, ama bu hepsiyle sürekli dans edebileceğiniz anlamına gelmez. Sonuçta bu uyum üzerine kuruludur. Sizin daha çok dans etmek isteyeceğiniz ve daha az dans etmek isteyeceğiniz insanlar olacaktır. Aynı şekilde sizinle dans etmeyi çok isteyen ve pek istemeyen insanlar olacaktır. Bunu normal karşılamak dansın olgunluğundandır.

Bunun bir istisnası, dansınızda insanları inciten/rahatsız eden bir etken olması durumudur. Mesela yeni başlayanlar genelde biraz sert dans ediyor olabilirler. Bu “ata binme” diye tabir edebileceğimiz stil yorucu, yıpratıcı ve sıkıcıdır. Eğer siz de böyle dans ediyorsanız karşınızdaki insanlar bu yüzden sizinle dans etmek istemiyor olabilir. Ama merak etmeyin, eninde sonunda birisi sizi uyaracaktır.

4-     Danning-Kruger haklıdır

Danning-Kruger etkisi, insanların bir konu hakkındaki uzmanlıkları ile kendi uzmanlıklarını etkin bir şekilde yorumlayabilme yetenekleri arasında ilişki olduğunu söyler.

Yani, dansa başladığınız zaman her şey size basit gözükür. 1 senede, bilemedin 2 senede dansı bitirebilirmişsin gibi gelir. Ama tahmin edin; öyle olmaz. Dansın içine girdikçe ne kadar çok detay olduğunu, bunun ne kadar derin bir okyanus olduğunu görürsünüz. O yüzden kendinizi 28. kez en basit hareketlerden birini çalışırken bulduğunuzda hiç şaşırmayın, doğru yoldasınız.

5-     Günün sonunda dans ediyor olmak hayatınızı değiştirir.

Arkadaşlıklarınız, programlarınız, geceleriniz, gündüzleriniz, müzikleriniz ve hatta tatilleriniz dans ile şekillenir. Gece 3-4 saatten az dans ettiğinizde kendinizi sorgularsınız. Hem doygunsunuzdur, hem de çok aç.

Günün sonunda iyisinizdir ama.

Şarkılarda, öykülerde, filmlerde bazı anlatımlar inanılmaz etkileyici gelir başta.

Mesela birisi der ki, “sen ben, değirmenlere karşı, bile bile, birer yitik savaşçı”

İlk duyduğunda o Fransız klasiğini okumuş olsan bile, etkilenirsin. Nasıl bu adam bunu düşünmüş dersin. Nasıl güzel bir anlatımdır dersin.

Sonra mesela birisi, “gözlerimden süzülen birkaç damla anıda senin sıcaklığın var, anlıyorsun değil mi?” der. Bunu ilk dinlediğinde veya daha doğrusu bunu ilk idrak ettiğinde nerede olduğun önemlidir. Gözyaşı sıcaktır çünkü. Anılar da bizi yalnız bırakmayacaktır işte. Ama yalnızızdır.

Sonra başka biri gelir, yalnızlık ömür boyu der, senle beraber olsam da olmasam da çok fark etmez der. Orada böyle bir ufkun açılır, hislerini sorgularsın. Varoluşçuluğa kadar çırpınırsın. Belki de artık çırpındığın sürece varsındır.

Sonra bakarsın, hikayeler paternlere oturmaya başlar. İncili durmadan tekrar okuyor gibisindir.

Hala zevk alırsın. Hatta daha çok zevk alırsın.

Lilyhammer ile bugün tanıştım. Taze taze.

Tanıştığım gibi de paylaşmak isterim. Lilyhammer bize ne öğretiyor. Buyrun.

1 - Büyük bir kalbin olmalı: Çünkü Amerika'da, Norveç'te veya Afrika'da olman çok bir şey değiştirmez. Haksızlığa, saygısızlığa, üçkağıtçılığa, hainile karşı koyuyor olman gerekir. Ne yapıyorsan kalbinle hissettiğin için yapıyor olmak gerekir. Yoksa ne hissettiğin çok da önemli değildir.

2 -  Kendi doğruların olmalı: Yaşlılara, çocuklara veya kadınlara; nasıl davranacağını tanımlamış olmalısın. Sosyal ve yasal gereksinimleri bir anda çöpe atsan bile hala presipleri olan bir insan olmalısın.

3 - Çaba harcamaktan çekinmemelisin: 30 yaşında olabilirsin, 60 yaşında olabilirsin veya 90 yaşında olabililrsin. Diğerlerinin doğruları ile senin doğruların aynı düzlemde birleşmiyor olabilir, belki hiç birleşmeyeceklerdir. Basit bir şekilde bunu kabul etmelisin.

4 - Kendi gerçekliğin için çabalamalısın: Hepsinin ötesinde inandığın değerleri başka insanlara da vermeye çalışmalısın. Belki seni asla anlamayacaklar, ama sen elinden geleni yapmalısın.

5 - Büyük bir kalbin olmalı: Çünkü sen hepsinden daha önemlisin. Bütün hissettiklerine sen karar veriyorsun. Sadece isteyerek, sadece hissederek, çok şeyi değiştirebilirsin.

TL;DR:

Filmler, kitaplar, müzikler çok güzel geliyor. İnsan arıyor, saldırıyor. 

Öyle saldırınca da doyamıyor. İzledikçe izlemek istiyor.

Ağlıyor falan, sonra rengi geliyor. Sonra tekrar düşünüyor. Daha çok hissediyor.

Ama bitiyor bir yerde. İzlemiş olduğu filmlerin listesi izlemiş olduklarını geçiyor.

Artık o heyecan da kalmıyor.

Çünkü dondurmaya benziyor. Hiçbir dondurma çocukken yediğin o ilk dondurmalar kadar tatlı olamıyor.

---

Fakan şöyle oluyor, o filmler, o kitaplar, o müzikler bizi biz yapıyor.

Onlar sayesinde biz oluyoruz, onlar sayesinde anlıyoruz.

"Ekmek ziyan edilmez."

"Nimetle şaka olmaz."

"Sofraya yemek bırakılmaz."

"Yemek saatinde evde olunur."

Oldukça liberal ve muhafazakarlıktan uzak bir ailede yetiştiğim halde bu lafları duyarak büyüdüm. Değerlerimiz arasında yemek neredeyse emekten önce geliyor. Zaten Hamurabi yasalarında da öküz öldürmenin cezası ölümmüş. Niye öldürüyon arkadaşım!?

Tabi diğer taraftan biraz inceleyince çok net anlaşılıyor sebebi. Biz millet olarak ne açlıklar çekmişiz. Basidinden, "katılmadığımız" İkinci Dünya Savaşı esnasında 10.000 askerimiz açlıktan ölmüş. Atları yemesinler diye ahırların kapısını kilitlermiş subaylar. Zateb DDT vurmuş yeni, zaten yemek az, açlıktan herkes Dukan diyeti yapmış gibi geziniyormuş.

Yetmemiş ki, ülke olarak baya GDO'nun yaygınlaşmasına kadar aç kalmışız. 1979 yılında Türkiye'nin tüm tarım ürünlerini Wells Fargo'ya ipotek ettirmişiz.

Sonra hala yetmemiş, açlık bedava çünkü. 1986'da ülkece radyasyonu çay içmişiz. Salağız ya, o yüzden.

Sonra işte, ben büyümüşüm. Anlamamışım. Anlayamam ki...

Ama içime işlemiş. Kanıma işlemiş. Baby Boomer'lar kadar olmasa da kabul etmişim. 

O yüzden restoranda bırakılan yemeğe de, dökülen içkiye de üzülüyorum. Parası değil, açlığım değil, üzülüyorum.

Hele İsveç'te single espresso istediğimde double çekip yarısını giderden akıttıkları zaman baya şaşırmalı üzülüyorum. 

Çocukluğumu İzmir'de geçirdim. Ben ortaokula geçinceye kadar Bostanlı'da oturuyorduk, ortaokula geçince Mavişehir'e taşındık.

Olduğumuz kişi olmak için çok yoldan geçiyoruz. Çok kişiyle konuşuyoruz. Gülüyoruz, güldürüyoruz, gülünüyoruz, gülümsetiyoruz. Bir şekilde yaşadıklarımızın toplamı oluyoruz.

İşte bu toplamda, benim için Bostanlı-Karşıyaka taksi-dolmuşlarının önemi çok büyük. Benim için bir sürü ilk bu dolmuşlarda gerçekleşti.

Bu dolmuşlar, Karşıyaka İskele durağından kalkar, Bostanlı Atakent'e kadar giderdi. Aslında 2-3 kilometrelik bir yol. Tam yürüsen de olur hesabı..

Bir kere, kurallar vardı. Bildiğinde ve indiğinde dolmuş şöförüne ve yolculara selam verirdin. Annem öyle öğretmişti en azından.

Öne oturmak çok güzeldi. Çocuksun zaten, öne oturmak istersin. Kemer tabi ki de takılmazdı. Hala takılmıyor. 

Arkaya oturunca her an birisi gelebilir diye kaymak gerekirdi. Arkada 3 kişi otururken, eğer ortada oturan inmek isterse sağda oturan kapıyı açar ve yol verirdi. Solda oturan inmek isterse şöför önce iner, sonra o kişiye kapıyı açardı. Bunun trafik kurallarına uygun olduğundan hala emin değilim. 

Çocuktum. 7-8 yaşından beri tek başıma dolmuşa biniyordum. Dolayısıyla şöförlerin bana davranışları beni hep bir ilginç gelmiştir. Bir taraftan para ödeyen bir müşteri iken diğer taraftan veledin önde gideniydim. Sonuçta birey olmama yıllar varken müşteri olmuştum.

Dolmuşlar bazen öne iki çocuk oturtuyorlardı. Ben hiç hoşlanmıyordum, çünkü aynı parayı alıyorlardı. Başıma bir veya iki kere gelmiştir en fazla.

Bir keresinde ise korkunç bir yağmur yağarken ve eve gitmem gerekirken şöför öne ikinci kişi olarak beni almıştı. Hayatımın en büyük rahatlamalarından birisiydi. İçimden "gördün mü bak nasıl oluyormuş" diye şöförü savunmaya başlamıştım. 

Tabi hep içimden konuşuyordum.

Dışımdan konuşmak zorunda kaldığım gün ise biraz ilginçti.

Karşıyaka'ya sinemaya gitmiştim ve param bitmişti. Eve dönmem gerekiyordu. Bildiğim dükkanlara ve annemin bürosuna gitmiştim, ama kimseden para bulamamıştım.

Sonra dolmuş durağına gidip durumu açıklamıştım. Param yok, eve gidemiyorum diye. Adam hiç sorgulamadan sorun yok diyerek beni bir sonraki dolmuşa bindirmişti. Benzer bir durumu 10 sene sonra ODTÜ'de yaşamıştım hatta.

---

İzmir'de artık senede 15-20 gün geçiriyorum. Hepsini seviyorum. Senede 5-10 kere de dolmuşa biniyorum. 

Bakan Ala bayrağı indirenin yaşını söylemiş. On altı.

O yüzden vurmamışlar.

Bir de Lice Kalekolunun yapılma sebebini söylemiş. Uyuşturucu.

Lisedeki halimi düşünüyorum

Önce Lice'deki herkesin terörist olduğunu veya terörü desteklediğini düşünürdüm. Terörün subjektik değil, genel geçer bir olgu olduğunu düşünürdüm. Bir ordunun her zaman gerillalardan veya "teröristlerden" haklı olduğunu düşünürdüm.

Bir bayrağın indirilmesine sonuna kadar karşı çıkardım. Yine çocuğun öldürülmesi tercih ettiğim şey olmazdı, ama batardı bir tarafıma o bayrak.

Uyuşturucu konusunda sorgusuz sualsiz inanırdım. Hiç sorgulamazdım, başka kimler kazanır bu işten, kimler kaybeder diye..

Ama çok da takmazdım. Sorgulamazdım.

Hayatımdaki çok şey beni sorgulamaya yönlendirdi. Şu 10-15 senede tanıştığım insanlar, okuduğum yazılar, gördüğüm olaylar beni çok değiştirdi.

Şimdi bu dünya dönmeye devam ederken istediğim şeyi artık biliyorum.

Sümeyye Erdoğan anlatmış, demiş ki, lise son sınıfta "Lise son sınıfta okul kapısında eğitim ve inancım arasında bir tercih yapmakla yüz yüze bırakıldım.

Doğrudur, bırakılmıştır. Bu da bu ülkenin milyonlarca ayıbından biridir.

Ona, "Türbanlıysan sen gelme." denmiştir. O da gelmemeyi tercih etmiştir.

Ama bu karar, kendisi ne kadar inanan bir insan olursa olsun, sadece inançla verilmiş bir karar değildir. Çok daha fazlasıdır.

Bu karar sabırdır. Bu karar özgüvendir. Bu karar yatırımdır. Bu karar stratejidir. Bu karar ailedir.

Eğer Sümeyye, o türbanı çıkartıp üniversiteye gitmiş olsaydı Recep Tayyip Eroğan bugünkü Recep Tayyip Erd6oğan olamazdı.

Bir arkadaşımın çok samimi bir itirafı üzerine yazıyorum.

Dedi ki, Soma'da olan faciaya çok üzülmüyormuş. Hani bu kadar yas tutulmasını, bu kadar büyütülmesini samimi bulmuyormuş.

Hayır, arkadaşım sosyopat veya psikopat değil. Duyguları olan, insanları seven, iyilik düşünen bir insan.

İşin diğer tarafını ise o bana bu itirafta bulunduktan sonra farkettim. İktidar yanlısı veya muhalefet, ülkede her bir kesim, Soma faciasına inanılmaz üzüldüklerini belittiler. Televizyonlarda onlarca insan ağladı. Herkes sorumluların en kısa sürede bulunmasını istediğini belirtti. Yüzlerce insan yapabileceği hiçbir şey olmadığı halde Soma'ya gitti. Milli yas ilan edildi. Konserler, eğlenceler iptal edildi. Bir siyasi amacı olsun olmasın, Türkiye Soma için birlik oldu.

Hatta Sadece Türkiye'de değil, Dünya genelinde Soma için bir birleşme oldu. Justin Bieber bile Soma için tweet attı. Tweet'i maymununun hesabından attı, ama sonuçta biz onun altındaki iyi niyeti gördük.

Hakkaten, neden böyle oldu ki?

Şimdi kendi anladığım kadarıyla, parça parça bunu anlatmaya çalışacağım. Acının ve mutluluğun ölçümü belki imkansız olabilir, ama anlamak için elimizden geleni yapmamız normal.

Çünkü, biz hepimiz birbirimize çok bağlıyız, ama en çok işçilere bağlıyız.

Bu öyle böyle bir şey değil. Bugün bir grup karıncayı birbirine bağlayan mekanizma, yüzlerce milyon yıl öncesinden bizim de içimize kazınmış durumda. Az veya çok, başka insanların acılarına üzülüyor, mutluluklarına seviniyoruz. Onlara daha yakından bağlandıkça, onları daha çok hissettikçe daha çok üzülüyor veya daha çok seviniyoruz.

Kirlenmediğimiz sürece, başkalaştırmadığımız sürece de o bağlılığı kocaman hissediyoruz. 

Maden işçileri ise toplumun her kesimi için en başkalaştıramadığımız, en kendimize yakın gördüğümüz gruplardan birisi. Herkesin oradan buradan bir işçi yakını, akrabası vardır. Kim sokakta üstü başı pislik içinde, kokarak yürüyen bir madenci görse içinden bir acıma duygusu geçirir. Belki koklamaz, belki konuşmaz, belki selam vermez, ama kendisini ona yakın hisseder.

İşçilere duyulan sevgi ve yakınlıklık o kadar yüksek ki, Ortadoğu'nun Müslüman ülkesi Güney Amerika'nın Komünist Şili'sindeki 33 madenciyi nefeslerini tutarak izledi. Elinden geleni yapmak istedi ve onlar için dua etti. Çünkü kendisini orada gördü.

Çünkü ölümün iyisi kötüsü olur

500 milyon yıl önce ayrıldığımız karıncalardan farklı olarak, primatlar olarak benzersiz bir yeteneğimiz var, empati. Empati de bizi başkası öldüğü zaman sadece öldüğü gerçeği için değil, nasıl öldüğüne göre de düşünmeye çağırıyor. Bunun için tsunamide boğulanlar için, depremde evinin altında kalanlar için ve savaşta kolunu kaybedenler için ayrı üzülebiliyoruz.

Yerin 400 metre altında kurtarılmayı bekleyerek yarım saat geçiren ve sonra ölen 150 kişinin acısını da biz yine bu sayede çok gerçek yaşıyoruz. O ölümün korkunçluğunu, acizliğini, kaçınılmazlığını ve gerçekliğini düşündükçe kendimizi orada görüyor, tekrar ölüyor, daha da çok üzülüyoruz.

Çünkü bu işin fitratında bu yok, bu olmamalıydı

21 yüzyılda değil Türkiye'de, Dünya'nın hiçbir yerinde kabul edilemeyecek kadar ihmal içeren bu facia, artık ülkemiz için kabul edilemez. Bu ülkenin bu acizliği normal görmesini, beklentisini buraya indirmesini, bu teslim olmuşluğu, bu vasatlığı kabul edemiyoruz. Öfkeden veya tepkiden değil, kabul edemediğimiz için üzülüyoruz.

Üzülüyoruz, daha çok üzülüyoruz. Sonra bazen ağlıyoruz. Normal bence.

Biliyorsunuz değil mi, hepimiz iyi insanların aslında.

Sisteme karşı ilk baş kaldırım istemeden ilkokulda olmuştu.

Öğretmenim "en iyi yönetim şekli cumhuriyettir, biz de cumhuriyetle yönetiliyoruz" dediğinde, "peki öğretmenim, ya bir gün cumhuriyetten daha iyi bir yönetim şekli çıkarsa, o zaman onunla yönetilmemiz gerekmez mi?" diye sormuştum.

Açıkcası öğretmenimin ne cevap verdiğini hatırlamıyorum. Ama hem anarşik, hem komünist, hem irticacı olabilecek bir cümleyi nasıl bir çocuk aklıyla kurduğumu hatırladıkça kendime şaşırıyorum.

Serdar Turgut "Beyaz Türkler" terimini ilk kullandığı zaman gazete okuyordum. Ama beyaz olduğumu bile farketmeyen bir "Beyaz Türk" müşüm.

Koşulsuz kabullendiğim gerçekler vardı. Bunlar bana ailemden başlayıp ilköğretim müfredatım üzerinden geçerek Uğur Dündar'a kadar uzanan bir sistem tarafından kabul ettirilmişti. Ve dürüst olmak gerekirse, 15-16 yaşına kadar böyle bir şeyin içinde olduğumu bile fark edememiştim.

Mesela derlerdi ki, türban kötüdür. Ne gerek vardır ki türbana. Ya köylüler türban takar, ya da gericiler. Gericiler de bizi hilafete götürmek ister. Hilafet kötüdür, çünkü dincidir. Batıcı değildir, modern değildir.

Derlerdi ki, hepiniz Türksünüz, her gün varlığınızı Türk varlığına armağan etmelisiniz. Türkiye'de yaşadığınız için Türksünüz. Türk olmak çok güzel bir şeydir. Ama Türk değilseniz de Türksünüz. Mesela Kürtler, sadece dış güçler tarafından provake edildikleri için PKK'yı kurmuşlardır. PKK içindeki adamlar ya iğrenç hain katillerdir, ya da beyni yıkanmış zavallı halktır. Oysa biz onlara kucak açmışızdır, yıllar boyunca, Türkler ve Kürtler yüzyıllar boyu kardeş kardeş yaşamışlardır. 

Derlerdi ki, ordu çok önemlidir, gerektiğinde ordu yönetime el koymalıdır. Türkiye'de 2+2 darbe olmuştur, hepsi de çok gereklidir. Ama Adnan Menderes asılmayaydı iyiydi.

Derlerdi ki, komünizm, sosyalizm, liberalizm yalandır.

Derlerdi ki, cumhuriyet tarihinde bir tane bile utanç lekesi yoktur.

Derlerdi ki, halk kendi kendisini yönetmektedir.

Derlerdi ki, Erbakan çok şahane bir mühendistir, keşke siyasete atılmayasıcadır.

Derlerdi ki, Türkiye kendi kaynaklarıyla geçinebilen Dünya üzerindeki 7 ülkeden biridir.

Derlerdi ki, dış mihraklar Türkiye'yi pasta gibi yemek istiyordur.

Konuşur dururlardı.

Ben de konuşup dururdum.

Türbanla üniversiteye girilmemesi, kamusal alanda türbanın yasak olması bence en doğal şeydi.

Sokaklarda Kürtçe konuşulması bence yanlıştı. 

Meclis kürsüsünde Kürtçe edilen yemine de, meclise giren türbanlı milletvekiline de "bunlar bizi bölmek istiyor" diye baktığımı hatırlıyorum.

Evlerinde konuşsunlar Kürtçe dediğimi hatırlıyorum. Türban takıyorsa diplomayı ne yapacak dediğimi hatırlıyorum.

Utanıyorum.

Utanırken fakat, bir şeyleri yanlış anlamışım.

Aslında bu devam ediyormuş.

Ben o dogmalarımın içinden belki çıkmışım, ama bugün, AKP yerine #basgec dediğimiz iki parti de bu dogmalardan en ufak bir şekilde uzaklaşamamışlar.

Bugünkü her şeyiyle demokrasiye aykırı ve kutuplaştırıcı hükümete karşı, alternatif olarak bakılan şey, daha antidemokratik ve daha kutuplaştırıcı bir çözüm, başka bir şey değil.

Hele bir de CHP'nin seçime giremediği 25 ile karşılık kendisini "Türkiye'nin Birleştirici Gücü" olarak tanımladığını gördükçe tüylerim diken diken oluyor.

AKP'yi sevmiyorum. Hiç sevmiyorum. Müslüman bile sayılmam. Hiç oy vermediğim, hiç oy vermeyeceğim. Gitmeleri için şu anda çok şey yapmaya hazırım.

Diğer tarafta ise, CHP için aynı şeyleri diyenler varmış ama. Nefret ediyorlar. Sevmiyorlar. Asla oy vermeyecekler. CHP'nin gelmemesi, gelirse de gitmesi için çok şey yapmaya hazırlar

Acıklı olan ise, ben de CHP'yi sevmiyorum. Ama önceliklerimiz farklı.

Sonra bana çok sevdiğim bir arkadaşım soruyor, Ben AKP'ye oy verdim. AKP'ye oy verenleri aşağıladığınıza göre soruyorum, ben koyun muyum? Sana bu soruyu sorduracak bir muhalefete oy verdiğim için daha da üzülüyorum.

Artık istemiyorum. Şu anda sokağa çıkmak istemiyorum.

Yapılanlar o kadar adice, o kadar aşağılıkça geliyor ki.

Zaten hala kimseyi destekleyemiyorum.

Ama bu adamların gitmesini istiyorum.

Ne yapılırsa tutkuyla yapılması gerektiğini düşünenlerdenim. 

Koşacaksan, seveceksen, çalışacaksan, sevişeceksen tutkuyla olmalı. Yoksa insan kendisini aldatır çünkü.

İşte, benim en büyük tutkularımdan birisi buz hokeyi. 2005'te Ferhat sayesinde başladım, hala hayatta en çok sevdiğim şeylerden birisi. 

İkinci büyük tutkuma ise Pınar sayesinde birkaç ay önce başladım. Lindy Hop!

Acayip bir dans. Acayip zevk alıyorum.

Üç gün dansetmediğim zaman ağlamaya başlıyorum (azıcık egzajere edilmiş gerçeklik).

işte bu güzellik içinde, neden swingi bu kadar çok sevdiğimi, ve sizin de neden bu kadar çok seveceğinizi birkaç maddede anlatmaya çalışacağım.

1- Çünkü herkes dans edebilir, herkesle dans edebilir.

Yapmanız gereken, doğru bir şekilde dans etmeye başlamak. Dans etmeye başladıktan sonra kendinizi bir anda uzun bir okyanusa açılmaktayken buluyorsunuz, ama en başından beri yüzebiliyor olmak çok güzel. Sosyal danslarda (latin, tango, swing, etc) hemen hemen her seviye diğer seviyelerde dans edebiliyor ve bu şahane bir akış sağlıyor. Herkesle dans etmenin başka bir enerjisi oluyor ve asıl bundan zevk alınıyor.

2- Çünkü mükemmellik kadar ona giden yol da güzel

Yeni başladığım bir dansta hata yapmamak zaten beklenemez. Ancak önemli ve güzel olan,hataları düzelttikçe, mantğı kavradıkça, dansı anladıkça insanın daha çok zevk alıyor olması. Dansta hiçbir zaman mükemmel olamayacak olsam bile, bu yol çok başka bir zevk veriyor. Yaşasın mükemmelleşmenin mükemmel yolu.

3- Anahtar kelime: Yaratıcılık

Sadece 10 tane temel hareketle bile dansta inanılmaz şeyler yapmak mümkün. Herkesin farklı bir enerjisi varken her bir dans neredeyse ayrı birer şarkı oluyor. Neticede dinlerken bestelemek bizim işimiz.

4- Yeni seksi: Retro

İlk üç madde biraz bütün danslara giderken, bu madde Lindy Hop'a özel, dans için retro giyiniliyor, çok şeker. Video burada bakın, anlayın, çok tatlı

http://www.youtube.com/watch?v=NlTVJ9fOmro

5- Daha seksi: Caz

Bu da swinge özel, Lindy Hop caz üzerine dans ediliyor. Latin danslarını seviyor olsam da müziğini hiç sevememiştim. Olmuyordu yani ne yapalım. Şimdi bir klasik caz dinlerken Lindy Hop yapmak çok başka oluyor sanki.

6- Daha da seksi, uzak kalma dansı

Şimdi Bachata, Tango falan bol sarılmalı, öpüşmeli ve yatakta yapmalı danslarken, Lindy Hop bir kavuşamama dansı ve bu dansın enerjisini inanılmaz yükseltiyor. Lindy Hop dolayısıyla çok yüksek enerjili, çok zıplamalı bir dans oluyor. Haydi zıplayalım.

7- Gel Dans Et!

Bu da bütün danslar için geçerli, dansa kendisini vermek isteyen insanlar kolayca bir stüdyo bulabiliyor ve kolayca eşsiz derse girebiliyor. Özellikle erkekler dansta çok değerli, çünkü derslere gelen çok az erkek var. Kızlar da yine canımız, onlar olmadan dans edemeyiz.

TL;DR