kokulu silgilerle silmek defterimi beyazlatmaz

“ben alnımı dayadığım ilk duvarı hatırlıyorum ibrâhîm, ilk taşın soğuğunu, ilk kalakalmayı. zihnim unutkandır, kabul. ama şuram asla.”

Ben kendimi biliyorum, nerede uzun süre kalırsam orada sorunlar başlar.

dümdüz bir hayatın çocuğuyum. bir kaç şiir dinledim bir düzine kitap okudum biraz kırmış biraz kırılmış olarak ayrılacağım

ben zaten mütemadiyen dağılmaya meyilliyimdir

bize insan olduğumuzu hatırlatan şey acı duymaktır. başka türlüsü çürümedir.

bendeki yorgunluğu bağışla; bir yol derdinde eskidim, yolda bile değil*

bir amaca bağlanmamış ruh yolunu kaybeder.

-yaşıyor gibi hissetmek için

ve şimdi sen, eski ve cızırtılı bir radyoda çalan şarkılar gibisin. anlaşılamıyorsun ama çok can yakıyorsun.

Ben ne kadar uğraştım, bu dünyada ki en kötü anım sen olma diye

Böyle anlatılamayan ne çok şey varsa,onların hepsi

yine de, seninle tanıştığıma milyon kez memnun oldum. tüm benden alıp götürdüklerine rağmen.

bak bu şey nasıl anlatılır bilmiyorum ama oyun sonunda herkes evlere dağılır, ben sokakta kalırdım.