makber

Birşeyleri saklamaya çalışıyoruz birbirimizden, acılarımızı siper edinip iki de birde gülümseyerek üstelik. Belirlenmiş bir sınırı koruyoruz aramızda, hayatın kirine büyük pencereden bakarken. Geleceğe kalın çizgilerle gitmek ister gibi, geçmişin ince ince sızılarıyla.

Numarasını ezbere bildigimin sesini unuttum.

ama şimdi kendimi dünyanın en günahkarı gibi hissediyorum. sanki çok uzakta biri ölmüş, nasıl olmuşsa olmuş, kanını benim üstüm de bulmuşlar gibi hissediyorum. ben her yolu denedim kötü olmamak için ama adımı kimseye unutturamıyorum.

“Ama unutma, taş duvarlar arasındaki karanlığımın senden başka penceresi yok.”

“Her şeyin bir bedeli vardır, size huzur verdim diyenler bizden ne aldıklarını da söylesinler.”

Kısa cümleler kurardı, zira uzun yorgunlukları vardı.

kendimle yaşamakta çok zorlanıyorum çoğu zaman. bu da bir itiraf.

Ailemle tanıştırcam deyip kocanla tanıştırdın ya, biz orda bi uzaklaştık seninle

bir fotoğrafı tam otuz yedi yerinden terk ettim