bzdr

Nie dotrzymałem obietnicy.  linia nad matrycą ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Poniżej jest nawóz. Gdzie jestem? Gdzie idę? Berlin, maj, wtorek, po 15tej. W poniedziałek w Paryżu rozpoczynał Macron, a ja tutaj kończyłem urlop. Przez dwa tygodnie nie zrobiłem nic, spotkałem się z rodziną w Polsce i z przyjaciółmi w Berlinie. Byłem. Co więc znaczy nic? Zapis w tym dzienniku nie będzie dotyczył wszystkiego. Będzie raczej starał się sformułować właściwie zasadę sensotwórczą mojego życia. Ono nie jest zupełnie skolonizowane przez język. Życie. Część organizuje teraz polityka. Część to praca zarobkowa i pisanie. I Berlin. Plus przeformułowanie tego, co zapisane. Puzel, kot, wskoczył na naszą czarną sofę z Ikei. Długie miękkie srebrne włosy; będę niedługo zbierał je wałkiem, albo zrobi to Beata.

Kładę się spać z postanowieniem, że będę tu jutro rano. Macron wygrał wybory, karta się odwróciła. 

Nie mogę już jeździć po Ringu. Zaczynam nienawidzić Friedrichshain tylko przez to, że dojeżdżam tam w taki, nie inny sposób, ciągle ten sam, S-Bahnem przez Alexanderplatz. Mam mdłości na tym zakręcie, choć jestem przecież stworzony, by docenić pejzaż. Żółć, pchana odśrodkowo, zatruwa mi ciało, zatruwa duszę, zatruwa. Gdybym miał rower albo samochód, mógłbym przeciąć te koleiny, które wyjeżdżam transportem publicznym. Muszę kupić rower.

Byliśmy z Beatą w dwóch knajpkach na Weddingu, ja pierwszy raz. Schraders, Straniero. Najpierw currywurst, piwo; łosoś marynowany w caipirinhi, moscow mule. Potem czarna kawa i pana cotta. Bardzo dobre. Więcej - adekwatne. Da się wyczuć silne pulsowanie fantazji na osi Malplaquetstraße / Liebenwalder Straße. Przez okna przy stolikach widać Berlin, jaki wymarzają romantyczne głowy po różnych sypialniach na całym świecie. Pytanie, czy on tu już jest?  W Schraders można się zwierzyć buddzie z przeczuć swego życia. W Straniero dostaliśmy półtora kawy rozlanej na spodku. Za to siedzieliśmy z widokiem przez ciemną półprzeźroczystą folię na dwie topole w dystansie podwórka.

Coś się wali, coś się zawala. W pracy tną godziny, od paru dni, odkąd GM wrócił z wakacji, widzę natężone łażenie po lokalu przez management. Są, interesują się, pytają. To znaczy, dostali presję z góry, by podnieść performance, ściąć koszty. W tym wszystkim nG, i może tylko ktoś jeszcze, zdaje się pływać jak w ciepłej, czułej wodzie noir. G, przycinanie, pół etatu – oto konstytucja na nowe czasy.

Szukam pracy. Pootwierałem zakładki z ofertami, z moimi ulubionymi barami, ale nigdzie się jeszcze nie wysłałem. Jest oferta stażu w galerii, na którą na pewno odpowiem. Ale na razie mam żrącą próżnie w brzuchu, po amfetaminie, którą wczoraj na kolanach ściągałęm z podłogi w toalecie. – Pierwsze cv wysłane. Tam, gdzie chciałem. Do galerii nie wysłałem. Szmira.

Puzel szeleści na tekturach rozłożonych w pustawym salonie. Nowe mieszkanie, teraz już trochę wysprzątane. Ustawiłem na środku ubrudzoną farbą drabinę z filodendronem. Przeprowadziliśmy się na Armenische Straße. O przystanek metra w stronę centrum. W międzyczasie Beata zaczęła pracować w kawiarni Segalfredo na Südkreuz. Ja ciągle w Hansie, ale prawie wydrukowałem już nowe CV.

Uschłe liście palmy. Przelanej. Kencja, Howea forestriana - z Ikei. Spora i gęsta, przytargałem ją na wózku w okropny mróz, by postawić za łóżkiem. Potem ją przelałem, korzenie podgniły i część liści częściowo uschła. Mieliśmy z Jolą (Mamą) rozmowę o tej palmie. Mówiła, żeby obciąć te nadniszczone liście, by miała więcej siły dla nowych i zdrowych. Ale mi się podobają te suche poskręcane brązy. Być może dosadzę do niej drugą.

Radio po niemiecku, jak letnia woda, nie za cicho, nie za głośno. Obok Beata szeleści papierami, dokumentami z Arbeitsamtu. Wokół jeszcze Lowdown Magazine o Berlinie i wydruki ze Sparkasse. Leżę na starej brązowej sofie, teraz podrapanej już przez Puzla, z tabletem, powoli trawię bułkę ze śledziem, masłem i cebulą. Byliśmy krótko na stacji metra, po ten magazyn i po te bułki. Jest cudowne ostre zimowe powietrze, pełne słońca; zwiewa z drzew ostatnie wilgne liście. Zaraz idę do pracy. Jutro wolne.

Szedłem do klubu, czwarta w nocy. Nikt tak nie chodzi do klubu, jak ja. Do czarnej pulsującej gwiazdy, pogańskiego boga.

Marta być może się jednak nie rozwodzi. Sławek wyjechał na tydzień. Jakkolwiek by to nie było rozmyte, jest w tym trwanie. [Przynajmniej będzie w tym odnotowaniu]. Wysłałem jej piosenkę Whitney Houston, chcę się Marty uczyć od nowa. Knajpa otwarta, dziś pierwszy dzień. Duża załoga – plus. Szklana ściana, wyprowadzająca widok z podwyższenia dworca na budujące się tuż obok hotele, i, jak basen nieskończoności, rozlewający się w nieskończoność – plus. I jestem zmuszony mówić po niemiecku. Poza tym, to prosta praca, w której będę musiał odnaleźć punkt oporu. – Tempo zmiany, na przykład.

Typ W: „Idziesz do urzędu? Nie zakładaj dresów”. Najnudniejszy dzień w pracy. Burgerownia na Hauptbanhofie, dla której teraz pracuję, łamie ludzi czekaniem. Czekaniem i niemiecką słodyczą. W tym wypadku wśród ludzi są pracownicy. Knajpa się otwiera, sekwencje budowy się rwą, haczą; czeka się. Lepki karmelowy sos. sos sos sos sos sos sos Wariant J: „Jeśli ktoś naprawdę rozdaje karty, wie czego potrzebuje, koordynuje wtedy swoje impulsy w ramach szerszego projektu. Tym razem ubrałem się neutralnie, pozostawiając ledwie widoczną przedwczorajszą niedbałość.”

Byliśmy z Beatą na Marzahnie. Po powrocie oglądaliśmy filmy; „Oh, Boy” (słaby, pozorowany) i „B Movie”, o hipsterach '80 w Zachodnim Berlinie. Potem „Miazga” Andrzejewskiego, z ważną uwagą, że skrajne emocje nie sprzyjają zabiegom warsztatowym. W międzyczasie odwiedził nas tata Beaty, a Marta powiedziała mi, że się rozwodzi. Typ W: „Ciągle jeszcze masz te kalesony?”. J: „W mojej optyce to jest tracksuit. Włóż takie dresy, do tego białe Reeboki klasyki i jakiś luźny – powiedzmy, zgniłozielony – sweter, a masz szansę na komplement od młodej dziewczyny. I to będzie dziewczyna, która wie, o co chodzi”. Typ W: „A o co chodzi?” Wariant J: „Tego, o co chodzi się nie tłumaczy. To się wie.”

Jaki rodzaj zdarzenia nas interesuje? Potrzebujemy zastanowić się nad jego konstrukcją. Nie możemy wysnuwać z siebie kolejnych potworów, którym będziemy następnego dnia nerwowo utrącali łby; lepiej już być szczerym polem, z rzędem słupów telefonicznych biegnących w horyzont. Lepiej się uspokoić i otoczyć szufladami, zakupić foldery, teczki i po cichu archiwizować. Dzisiaj byliśmy z Beatą na seminarium o pracy w Niemczech. Rynek nie bardzo nas potrzebuje, nieinżynierów, a przynajmniej nie daje nam znaków, aspirantom. Czego będą potrzebować inżynierowie, których Berlin przyswoi? W ostatnim rzędzie bzyczała rozmowa, gdy prelegent wykładała przed nami elementy systemu.

Zawsze to samo: nowy dzień zaszedł już za daleko, bez zdarzeń; poćwierkiwanie za oknem, pokrzykiwanie dzieci, szumy samolotu; poczucie, że za mało czasu. Najtrudniej jest pisać o sobie; najłatwiej – wciąż tylko zaczynać pisać; mechanicznie, jak serce, podtrzymywać nagie życie. Szansę przeczuwam w ruchu podwójnym, który zaczyna ten dziennik, który jest tym zapisem, który się ostał – i który był naprawdę pierwszym. Wczoraj w “Beckett Kopf”, barze na Prenzlauer Berg. Poza sezonem. Przystojna starsza pani, genius loci, zaprosiła mnie jesienią. Mam czasem wizje czytania Becketta, które są tak wspaniałe, że boję się konfrontować je z tekstem. To jakaś dziwna odnoga tego.

W Polsce jest inteligencja, która dostaje ekspozycję medialną, ale jest bardzo niewielu (lub bardzo niewielu widocznych) intelektualistów. Sam koncept inteligencji jest skonstruowany w mediach quasi-dialektycznie, przy pomocy, z jednej strony, protekcjonalnego operatora, jakim jest lud, a z drugiej – figury elity, przeciwstawionej populiście. Prawdziwie dialektyczną opozycją jest jednak binarność inteligencja (grupa społeczna) vs inteligencja (podmiotowa dyspozycja). Przeciwstawienie wykształcenia myśleniu. W pewnym sensie, rolą do odegrania przez PiS (której sam Kaczyński nie jest świadomy – o tyle, o ile figura Kaczyńskiego została skonstruowana na zasadzie czarnej dziury-wyroczni, a nie analityka) okazuje się rola znikającego mediatora. Niewątpliwie PiS stymuluje myślenie (tak jak Platforma – partia obywateli, bezprzymiotnikowych – stymulowała bezmyślność: własność bez właściwości, konsumowanie obywatelskości, i mecz w piłkę jako ideał stosunków społecznych). I choć w PiSie wciąż panuje teza, że aby rządzić, wystarczy generować kolejne kryzysy, którymi można następnie zarządzać i zarządzać – nie da się nie zauważyć, że owa logika zaczęła dziś dotyczyć również i Partii; Duda jest korygowany, Szydło trafia na dywanik, i tak dalej. Tym samym zasłona zaczyna falować, a nie zasłaniać. W momencie, gdy kryzys zrodzi krytykę, krytyka autokrytykę, wśród inteligencji pojawią się przebłyski inteligencji, a lud wyjdzie na ludzi – z cogito oświecanym przez ludzkość – PiS zniknie. Zostanie mały goły Kaczyński, bez zasięgu, krzyczący głosem bez substancji, cisnący niedziałające nagle guziki – dokładnie taki, jakimi nas sobie dotąd wyobrażał.

Jak jednak uczy „Park Jurajski”, zasadnicze zmiany mediowane są często nie przez te najbardziej zaawansowane systemy, ale przez fajtłapów, przypadki, cynizm, mechaniczną reprodukcję, niedorozwój, dęcie, prymitywizm.