#prostota

Szukamy nie wiadomo jakich odczuć i przeżyć. Komplikujemy wszystko bo to nie może być takie proste. A właśnie im prościej, im łatwiej tym jest to bliższe celu... Oczekujemy fajerwerków i nagłego zwrotu w naszym życiu. Wszystko się zmieni Tu, Teraz Natychmiast! Według mnie jest to: Konsekwencją codziennych wyborów i nagrodą za wiarę w siebie, ciszą, prostotą, łagodnością, światłem, spokojem... A zmiany? Przyjdą oczywiście, ale one są jak rośliny w ogrodzie. Najpierw trzeba przygotować im dobre miejsce, zasiać nasiona, troskliwie pielęgnować to miejsce, podlewając i odchwaszczając i co najważniejsze czekając. Wtedy wydaje nam się, że nic się nie dzieje, nic się nie zmienia, aż przychodzi taki dzień, że nagle to czujesz... W środku. Nadal nosisz wodę i rąbiesz drewno, ale robisz to ze świadomością. Jesteś w tym świecie, ale już nie z tego świata.

A może… nawet nie wiesz, że wolę podziwiać piękno kobiety, z którą łączy mnie jakaś relacja, osoby która dla mnie coś znaczy, którą znam, gdybym chciał po prostu się wytrzepać włączyłbym sobie pornosa, ale łatwiej zrzucić winę na faceta, za to że się komuś nie ufa albo po prostu nie chce robić. Dla osoby, którą się kocha powinno skoczyć się w ogień i być w stanie robić wyjątkowe rzeczy. Inaczej to nie jest miłość, a raczej zabawa.

Czasem dziewczyny myślą, że będą loffciane za sam fakt istnienia, ale gdy nic nie robisz dla osoby, którą kochasz to miej pewność, że ciebie opuści. Nie dajesz z siebie nic, nie oczekuj, że będziesz dobrze traktowana i nawet jeśli kogoś kocham lub dziewczyna mi się podoba odpuszczam, bo widzę, że nie będzie się starać lub przestaje jej zależeć.

To nie powinno wyglądać w ten sposób, że ja robię wszystko, a ty nic.

Ja robię wszystko, a później dostaje jeszcze opierdol, czy ja jestem jak inni, czy to wymuszam? sugeruje lub proszę, a od razu jestem traktowany jak najgorszy śmieć i równany z osobami, które są popierdolone najlepsze, że same potem takim osobom dajecie nie tylko nudesy, ale i dupy ktoś was będzie manipulować, a wy będziecie pierdolić o przyjaźni.

Gdyby chodziło mi tylko o jedno prawdopodobnie już byłbym w autobusie, męcząc się jechałbym do jakiejś dziewczyny, ale chcę kogoś, kto jak ja pochłonie się temu uczuciu, a nie tylko będzie mówić, że kocha.

Dziś po raz pierwszy opowiem o moim fotelu, który przenosi w czasie (ale tylko wtedy, gdy świeci na niego słońce). To bardzo wygodny fotel, który wygląda jak fotel bardzo niewygodny. Ponad godzinę dziś w nim siedziałam w kuchni, w ciszy, nic nie robiąc, a słońce lizało mnie po twarzy jak pies. Aż przeniosłam się na tym słonecznym, psim języku na wydmy nad Atlantykiem. Nie było tam nikogo. Tylko piasek, słońce, ocean i ja. Tak, obrazek z broszury reklamującej kursy medytacyjne (tylko nie siedziałam w lotosie z zamkniętymi oczami). I ta ogromna otwarta przestrzeń (przed chwilą tam byłam i w każdej chwili mogę być znowu). I bezwietrzna cisza.

To do niej właśnie służy mój fotel. Wszystko o niej też wiedzą moje rośliny. Monstera, którą wyhodowałam z małego korzonkowego patyka (dziś ma prawie metr), czekała aż wrócę z wakacji, by rozwinąć kolejny liść z zielonego zawiniątka. Potrzebowała uwagi. Niesamowite jest oglądanie jej cichego wzrostu.

Nie mogę od tygodnia wyjść z domu, więc nie wiem jak wygląda teraz miasto, ale moja fotelowa wyobraźnia podsuwa mi wystarczające obrazy. Jakkolwiek przygnębiające są okoliczności, przynosi mi ulgę myśl o tym, że w znacznej mierze odebrane nam zostały bodźce. Tłum ma swój szmer, miasto ma swój hałas, ulice swój świst. Aktywności miejskie generują dużo dźwięków. Zwróciliście na to uwagę?  Facebook to też hałaśliwy rozpraszacz (o, ironio), tak, złodziej i rozpraszacz uwagi. Jesteśmy przebodźcowani, przewalamy się w Wielkim Nadmiarze, w ruchomym kolażu, w którym wszystko ma prawo mieszać się ze wszystkim. I miesza się, hałasując w wielkiej dysharmonii. 

Wybaczcie, że przytaczam oczywistości (świat nie jest taki od wczoraj), ale nie macie wrażenia, że wstrzymanie aktywności pozadomowych, które przeżywaliśmy bezwiednie w codziennych rytmach, zmienia jakieś wielkie wektory z tych „z siebie na zewnątrz” na te „z zewnątrz na siebie”? 

Mądrzejsi ode mnie (z)robią wielkie analizy kulturowo-społeczne sytuacji, w której jesteśmy, ja tylko siedzę w moim fotelu i niewinnie przenoszę się nad Atlantyk, celebrując ciszę. I hasztag #zostanwdomu czytam raczej jako #zostanwsobie.

I mam wrażenie, siedząc w tej słonecznej, fotelowej asanie, że warto podjąć każdy wysiłek, by wrócić do siebie i do prostoty. Relacji, działań i myśli. Dlatego idę upiec sobie ciasto.