My life.. My story..

Ik praat zo vaak over mijn broertje. Zo vaak noem ik zijn naam, of komt hij in mijn gesprekken naar voren. Hoe gaat het vragen ze dan, en ik zeg goed. En met jou? Het gaat altijd goed, het kan niet anders. Het nieuws was goed, de behandeling gaat goed, het vooruitzicht ziet er super uit. Hoe kan het dan slecht gaan met mij?

Hoe kan ik er dan last van hebben dat hij ziek is? Terwijl het zo goed gaat met hem. Hoe kan ik dan nog steeds bang zijn om hem te verliezen? Hoe kan ik dan nog steeds bang zijn dat het straks niet goed gaat? Hoe kan ik dan in godsnaam bang zijn voor de tijd die komen gaat na zijn ziekte? Hoe kan dat? Waarom is dat? Waarom ben ik zo bang? Waarom? Ik vraag je, waarom??

Just the world.

  The first time I saw you,

I knew you were different.

You had me at hello,

Fell for you completely.

  The first time you kissed me,

I knew I wanted you.

You went straight in my heart,

Filled my heart with warmth.

  Every time I look in your eyes,

I feel like I never felt before.

Every time I feel your arms around me,

I don’t need nothing else.

  You’ve got me thinking of you all day long,

You’ve got me smiling in my sleep.

Deep inside I know what we feel is real,

So please don’t ever say goodbye.

Zo onbereikbaar soms,

Ver weg en toch dichtbij.

Zo onvoorspelbaar soms,

Vanbuiten en toch vanbinnen.

  Verborgen binnen de gebreken,

Sluimerend door de stilte.

Onzichtbaar door perfectie,

Verstopt onder zoveel stof.

  Een hartklopping en een zucht,

Een knippering en een traan.

Een gevecht diep vanbinnen,

Scared.

    I won’t say anything out loud. I won’t tell you how I feel. I won’t show a thing that is going on inside. Not even when my world is falling apart, when I feel like sinking deep down under. Not even when I need you the most.

  I won’t tell. I won’t ask. I just won’t.

How can I? How should I? I can’t.

  I can’t tell you about the pain I am in. It is impossible. I can’t.

The war that is going on inside. The pain i am feeling.

  Hoe kan ik dat jou aandoen? Waarom zou ik jou dat aandoen? Vertellen hoeveel pijn ik voel, de oorlog vanbinnen, de altijd aanwezige angst. Het verdriet. De pijn die het me doet.

  Het is mijn kleine broertje die zo een enge ziekte heeft. Mijn kleine broertje die nu misschien wel al gestorven had kunnen zijn. Mijn kleine broertje die dit gevecht aan het vechten is. Mijn kleine broertje zonder wie ik niks zou zijn. Wat zou ik jou moeten vertellen? Dat het pijn doet om mijn broertje te zien in het ziekenhuis aan de palen en de medicijnen. Dat het me verdriet doet wanneer ik hem moet troosten wanneer hij het even niet meer aankan. Dat ik het vreselijk vind hoe hij niet een gewone jeugd kan hebben en kan genieten zoals al zijn vrienden. Ik kan jou dat niet vertellen.

  Ik kan het niet vatten, ik kan het niet uitleggen. Het is er altijd. De pijn en de angst. Zoveel dingen die ik als zus niet hoor te weten of te doen. Zoveel dingen die zo’n jong iemnand niet door hoort te gaan. Zoveel.