mevsim

Bir kez unutmadım bin kez neden yandığımı.

Kendimle barışamamak gibi bir sorunum var. En büyük düşmanım kendimim. Yaptıklarım, yapamadıkları, başaramadıklarım, utandıklarım, üzüldüklerim ve daha nicesini hep ben vuruyorum yüzüme. Sonra kızıyorum kendime. Tamam diyorum bu sefer olmayacak, bu sefer yapacağım. Yapamazsın diye kırıyorum cesaretimi. Sonra yine kızıyorum kendime yapamadım diye. İnsan kendiyle nasıl barışır?

Yapmam gereken çok şey var hayatta. Hiç gücüm kalmadığını bile bile her seferinde kolları sıvıyorum hayata karşı. Herşeyi bir şekilde hallediyorum da bir tek kendime söz geçiremiyorum. İnsanın birşeyler başarması için kendini bu kadar engellemesi normal mi?

Keşke fotoğraf, video ve müzik gibi kokuları da biriktirebileceğimiz bir cihaz olsa. Bazı kokuları biriktirmek istiyorum.

Duygu durum bozukluğu ne zor. Bir gün her şey mümkünmüş gibi cesaret ve enerjiyle dolusun. Diğer gün tüm gücün tükenmiş. İnsanlar da seni tek taraflı tanıyor üstelik. Ya cıvıl cıvılsın ya da depresif. Mutlaka bir etiketleri vardır. İkisininde sen olduğuna inandıramazsın.

Ne hissedeceğimizi bilmeden yaşamak çok zor. Duyguları kullanma kılavuzu olmalı insanın.

Anlatmadan anlaşılmayı beklemek ne zormuş.

Konuşacak kimsesi olmadığında ne yapmalı insan? Sessizliğe mi gömülmeli yoksa çığlık çığlığa isyan mı etmeli?

İnsanların kalbini değiştirmek için cesaret gerekir.

Kimse keşkeleri duymuyor.

Şarkı söylemek, ruh sesini kullanmak demektir. Soluk yoluyla, kişinin gerçek gücünü ve ihtiyacını dile getirmek, rahatsızlık çeken ya da eski gücüne kavuşma ihtiyacı duyan şeye ruhunu üflemek demektir.

İçimiz derya deniz.

Artık yaşamak istiyorum. Yaşabilmek istiyorum.