ahsen

"Gün doğumunun bana verdikleri canımı sıkıyordu. Bu gecenin hikâyesiydi; kusurlu bir kalbe sahip kızın hikâyesi, huzursuz bir ruhun hikayesi, ziyan olmuş masumiyetin, gölgeler arasında bir mahkûmiyetin, kaybolmuş düşüncelerin, dolunayın ardına saklanmış çığlıkların, ormanda kaybolan ayak izlerinin, anlamını yitirmiş saflığın timsaliydi ama gecenin hikâyesiydi."

bazı evreler vardır;hayatınızda gerçekten her şeyin yanlış gittiğini düşündüğünüz, hatalı ve bozuk olanın siz olduğunuzu sandığınız ve kaç kere düşünürseniz düşünün bir yere varmayacak ya da varmasını istemediğiniz konuların olduğu. bu evrelerin her biri sizi aynı anda devirebilir, üzebilir hatta canınıza okuyabilir. çok kırılırsınız, anlaşılmazsınız, kendinizi anlatamazsınız ya da onun gibi bir sürü şey. bu yüzden kendinize yüklenip hiçbir şey düşünmemek için kaçsanızda o kaçtığınız bütün konular/olaylar sizi bulur ve avucunun içine alır. bazen içinde olduğunuz o avucu sıkı sıkı kapatıp sizi nefessiz bırakır ,bazen de avucunu gevşetip içeri ışık sızmasına ve sorun ettiğiniz şeyleri çözümleyeceğinize olan inancınızı arttırır. ama yine de siz hâlâ o avucun içindesinizdir ve sizi istediği gibi yönetebilir.

Sevilmek istiyordum.

İşte böyleydi. Kendime yarattığım krallık tek bir darbeyle yıkılmıştı. Çünkü ona güvenmiştim. Ona kalbimi açmıştım. Ruhumu vermiştim. İnanmıştım. Şimdi bütün inanç sistemimi en başından kurmam gerekecekti. O benim hayatımın var olma nedeni değildi ama hayatımın ortasındaki en büyük rol modeldi. O, baştan sona bu kadar yanlışsa diğer yaptıklarımın doğruluğundan nasıl emin olacaktım?

" Yalan söylüyorsunuz çünkü ben de size yalanlar söylüyorum... Onlar ise artık doğruyu biliyor. Çünkü onlar beni terk etti."

Bir kitap okurdunuz, iyi ya da kötü olaylar yaşanırdı ve sonunda yazar, geçerli bir son yazamadığı için her şeyi bir rüyayla sınırlı kılardı. Tanrı, bana böyle bir acımasızlık yapmaz diye ümit ediyordum.

Zorlukların üstesinden kolayca gelebildiğimi sanıyordum. Başıma gelen çoğu şeyi takmayıp güler geçerim zannediyordum. Fakat hiçbir şey yine tahmin ettiğim gibi olmadı. Kendimi yine çok abartıp, olduğumdan farklı gördüğümü gözüme soktular. Yine içimde kalan son özgüven parçalarını benden çaldılar. Yine kendime katlanamayacağım günlerime döndürüler. Yine değmeseler bile haklarında bana yazı yazdıracak kadar beni üzdüler. Yine onlara yenilmeme neden oldular. Yine güvenmemem gerektiğini gözüme soktular. Ben yine akıllandım sandım ama yine sandığım şeyle geride kaldım. Ben yine kendimi kendime haksızlık ettiğimi anlatmak zorunda kaldım.

Bir şeylerin hatta birçok şeyin benim elimde olduğunu biliyorum. Yapıp yapmadığım her şeyin cezasını çekeceğimi, yaşayıp yaşamayacağım hatta yaşayamacağım şeylerin bile benim elimde olduğunu biliyorum. Fakat bildiğim her şeye rağmen bilmiyormuş gibi davranıyorum.