Hep kitaplardaki kızlar gibi klasikleri okumak isteyip aşk romanları okumak da benim kaderim demek

"Zaman aktı, rüzgâr kuvvetlendi, fırtınaya dönüştü. Gece geride kalıyordu. İşte böyle diye sayıkladım kalbime. Geride kalır. Karanlık çekilir. Zaman akar. Kelimeler sözlere dönüşüp gizlenen anlamlanını bulur. Yanacak olan tutuşur, külleri savrulur. Oluk oluk akar su ama bir kıyıya vurur, dalga kırılır. Kıyametler kopar okyanuslarda sonra çarşaf çarşaf serilir durulur. Yaşamda hiçbir şey var olduğu halinde kalmaz. Tohumlar filizlenir. Çocuklar büyür. Alevler söner. Yalanlar eskir. Etrafına dolanan kollar kesilir atılır. O büyüyen fidan ağaç olur, gölgesinde dinlenilir. Odun olur, ateşinde ısınılır. Kül olur, unutulur. Hiçbir his sonsuza kadar onu hissettiğin ilk andaki gibi kalmaz. Kalbimizi kırıp döken o duygular da en başında kalbimizi attıranlar değil miydi? "

Mıknatıslar birbirinden uzaklaştığında araya ne kadar mesafe kovarsanız tekrar birbirlerine çekilmeleri o kadar uzun sürer ama dünya döner ve uzay zaman eğrisi bükülür bir gün, bir metal yeniden çekim alanına girer ve kendimi, kapattığım bir kapıyı çalmak üzereyken bulurum.

Sadece ölülerin yası tutulmaz denizkızı, ölmüş anılarında, ölmüş duygularında yası tutulur.