Recluse

Yalnız olduğunu sanan, ama aslında aradığı o sevgiyi bulamadığı için başkalarına ihtiyaç duyan, onların normalleştirdiği normlarla yaşayan, ama birisi sorduğunda "yalnızım" diyen tiplemelerden fazlası değilsiniz. Kalabalıkta gerçekten yalnız olan biri bunları yapmaz. Kimisi rol yaptığını sanır, fakat aslında hep olmaktan korktuğu kişi olduğu için bunu saklar; benzemek istemediklerinin aynısı olduğunu kabul etmez. Kimisi de her şeyin farkındadır. Yalnız olan kişinin tek bir dostu bile yoktur. İçindekileri anlatacak kimsesi olmaz, ona iyi gelsin diye sahte insanlarla konuşmaz. Eğer o kişi istediğini bulursa, geçmişini örtbas eder. Kendini olmak istediği gibi, kendi yarattığı ahlak dünyasına göre kurallar tanıyarak anlatır... kendince "bilmen gerekenleri". Oysa gerçekler daha fazlasıdır. Konu sana geldi mi her şeyi bilmek isterler; sen ne kadar temiz olursan ol, karşındakinin de kendisi gibi bir canavar olmasından korkarlar. Başta her şey güzel gider, sonra gerçekler ortaya çıkar. Sen bunları kafandan atamazsın, o ise "başa mı dönüyoruz" diye seni suçlar.

Elbet her insan hata yapar, ama bazıları hata değil yanlıştır. Bazıları affedilir, bazıları affedilmez; herkesin yaptığı yanlış aynı değildir. Bir insana ne kadar acı çektirdiğini anlamazsınız, "o da hata yaptı ama" diyecek kadar aciz bir duruma düşersiniz. Her şey daha da boka sarar, bu sefer olay sizin tepkinize gelir. Kendi yaptıklarını unutturmak ister, çabalar belki de... ama aslında onu affeden kişi, onu sevdiği için kabul eder; oysa onu asla gerçekten affedemeyecektir. Bazı günler durup dururken ağlar. Neden mi? Çünkü en başında sevdiği insan ona bunları yapmazdı, ondan. Tabii siz de haklısınız, herkes rolünü iyi oynuyor, ya da oynadığını sanıyor. Sizi elde etmeden önce "yapmayacağım, yapılması yanlış" diyen kişiler, sizi elde ettikten sonra türlü yalanlarla, yakalanana dek kendi yalanlarına da inanarak sizi kandırırlar. Yakalanmazsa sıkıntı yok; yakalanırsa, itibarı sarsıldığı için pişman olur, yoksa kendisi içinde büyüdüğü canavarların aynısıdır.