Light by Eve

Drugim znakiem zodiaku w kalendarzu astrologicznym jest Byk. W przeciwieństwie do Barana jest ostoją spokoju, cierpliwości i wytrwałości, choć bywa wybuchowy. Jego opanowanie i spokój nie powinien nas dziwić, gdyż jego jest Żywiołem jest Ziemia. W przeciwieństwie do Barana nie potrzebuje zaszczytów, widowni, spektakularnych czynów i aspiracji na pokaz. Byk w swej stabilności i prostocie robi wszystko dla idei robienia czegoś, a nie osiągnięcia sukcesu. Splendor oraz podziw nie mają dużego znaczenia. Byk nie podąża też trendami ani zawodowymi, ani społecznymi, ani żadnymi innymi. Ma swoją ścieżkę i nią spokojnie podąża. Kocha spokój. Nie lubi zmian, nowych pomysłów, idei i przedsięwzięć, gdyż wszystko to zaburza jego spokój. Niebezpieczeństwem jest dla niego chronienie się we własnej bańce ładu i stabilności, gdyż może bardzo łatwo przekształcić się w lenistwo. Granica między spokojem a lenistwem jest tak cienka, że prawie nie zauważalna. Dlatego Byk powinien wychodzić ze swojej strefy komfortu co jakiś czas, aby nie stać się zupełnie pozbawionym ambicji leniem. Szkoda byłoby, gdyby tak potoczyło się jego życie, ponieważ Byk ma wiele do zaoferowania. Nic nie robi dla pochlebstw i zaszczytów, dlatego to, na co zdecyduje się, robi z sercem. Nie spieszy się, nie afiszuje ze swoim przedsięwzięciem, by ściągnąć uwagę. Byk wytrwale w swoim tempie podąża krok za krokiem naprzód. Pod warunkiem jednak, że mu się chce. Jeśli jest inaczej, to żadna siła go nie ruszy. Gdy zaczniemy naciskać na Byka, by w coś się zaangażował, możemy poczuć jego niezadowolenie, niechęć, a nawet frustrację, że ktoś śmie zburzyć jego spokój. Na nic argumenty, że dzięki temu można osiągnąć więcej, że może być ładniej, że można zdobyć nowe doświadczenia i cieszyć się efektami. Byk jest bowiem zadowolony z tego, co ma i nie potrzebuje nic więcej. Z jednej strony piękna cecha, że docenia to co ma, ale z drugiej strony jest tutaj wielkie niebezpieczeństwo zaniechania wszelkich zmian i utkwienia w stagnacji. Byk może bowiem popaść i w lenistwo, i w niemoc tak silną, że ciężko go ruszyć. Ponieważ ma trudności z wyrażaniem emocji i ekspresji wewnętrznego zapału, wszystko to w nim kipi, aż w końcu pojawi się zapalnik, które uruchamia wybuch. Frustracja i gniew zbierana niczym lawa, nagle wylewa się i przyjmuje oblicze bądź krzyczącego choleryka, bądź obrażonego, naburmuszonego dziecka. Nagle spokojna i stabilna góra okazuje się być aktywnym wulkanem. Podobnie jak Baran zmagający się z tłamszonymi emocjami, które go zalewają, tak samo męczy się wewnętrznie Byk. Z tą jednak różnicą, że Byk nie umie się długo gniewać, gdyż jego Wenusowa natura na to nie pozwala. Nie jest w stanie trwać długo w niezgodzie i nieharmonijnej atmosferze.

            Wewnętrzny ogień pcha Byka do działania, natomiast jego ziemska natura wszystko łagodzi i przycisza. Stąd w Byku wieczna walka chęci działania i niepodejmowania ryzyka. Dlatego czasami Byk bardzo chce, może nawet zazdrości innym ich działań, sukcesów, podróży i przygód, ale mimo to ma w sobie wielki hamulec, który go powstrzymuje przed podbojem świata.  

            Kwietniowe Byki są jeszcze trochę pod wpływem Baraniego świata. Jest w nich nieco więcej iskry do działania, ale też więcej skrywanych emocji i wybuchów złości, irytacji wobec zaistniałych sytuacji. Majowe Byki są bardziej skłonne z kolei do lenistwa. Bywają też zamknięte w sobie, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Świetnie się kamuflują za dowcipem, poczuciem humoru i pozorną, zewnętrzną lekkością. Te cechy są bliższe majowym Bykom, na które ma wpływ następny znak zodiaku, czyli Bliźnię. Trzeba też dodać, że wspaniałą rzecz robi dla nich ich planeta, czyli Wenus. Dzięki jej wpływom, postrzegamy Byki jako ciepłe, sympatyczne, przyjazne i opiekuńcze osoby. Dodając do tego ich stabilność, dotrzymywanie słowa i chęć niesienia pomocy, wyłania nam się osoba lubiana, godna zaufania i pożądana w towarzystwie.

21 marca rozpoczęła się wiosna, a wraz z nią wpływ gwiazdozbioru Barana oraz rządzącego nim Marsa. Każdy z nas ma w swoim astrologicznych kosmogramie wszystkie znaki zodiaku oraz wszystkie planety wraz z ich aspektami. Tyle tylko, że rozsiane w różnych miejscach. Dlatego też na każdego z nas wpływają inaczej i z inną siłą. Na astrologicznym niebie wciąż coś się zmienia. Czy ma to znaczenie? Czy wpływa to na nas? Większość powie, że absolutnie nie. Jednak, gdy zaczniemy obserwować siebie i swoje zachowania w odniesieniu do zmienności nieba, to coś w tym jest. Ja niedawno bardzo mocno odczułam wpływ „Baraniego świata” i tego pozytywnego, i tego mniej fajnego w moim odczuciu. Doświadczyłam wulkanu pomysłów i kreatywnych przedsięwzięć, niesamowitej lekkości myślenia, które kompletnie nie było obciążone analizą, rozważaniami czy też wahaniami w podjęciu decyzji. Niesamowity pęd myślowy oraz wolność umysłowa, tak swobodna, że aż trudno uchwytna. Żeby nie było za pięknie, pojawił się również chaos, zapominalstwo i swego rodzaju egocentryzm. W tym zestawieniu brakuje jeszcze uporu, ale przecież do 19 kwietnia jeszcze wiele może się zdarzyć.

Baran jest jak nieokiełznany nastolatek. Ma mnóstwo energii i entuzjazmu. Jedne pomysły gonią kolejne i trudno się skupić na choćby jednym z nich. Dlatego Baranowi jest tak trudno dokończyć zadanie, dobrnąć do końca, zrealizować swój własny plan. Jego słomiany zapał wcale nie wynika z lenistwa, tylko z nadmiaru energii i pomysłów. Czasami zwyczajnie nie ma miejsca na pełną realizację. Jego natura każe mu gnać do przodu. Tu nie ma czasu na postój, nie ma czasu na refleksję, analizę swoich zachowań i szczegółowego planu działania. Baran gna do przodu i już! Właśnie takie wibracje możemy teraz wszyscy odczuwać. Świeże pomysły, wizje, energiczne działania, czyny na oślep … nie kończąc jednego zadania, możemy zaczynać kolejne, albo możemy odczuwać pewien chaos w tym, co robimy. Możemy z zapałem zabrać się za nowe przedsięwzięcia. Głośno o nich mówić światu, bo przecież nie da się inaczej. Barani sposób bycia nie jest cichy. Raczej wyrzuca wszystko na zewnątrz (oczywiście poza swoimi uczuciami, które głęboko skrywa). Ten znak zodiaku zawsze mi się kojarzył z pędzącym co sił w nogach Baranem i głośno krzyczącym: „Patrzcie, jak biegnę!” Jednak w ciągu tego biegu zapomina, gdzie i po co biegnie, dlatego zmienia trasę i znowu krzyczy do mijających ludzi: „Patrzcie, jak zmieniłem trasę, jak biegnę!” Kompletnie nie przejmuje się tym, że zmienił plany, że coś nie wyszło. Nie, to nie w jego stylu. Skupiony jest teraz na tym właśnie biegu. Jego krzyk to forma zwrócenia uwagi na siebie. Baran potrzebuje widowni. Kocha być w centrum uwagi. Dlatego Baranowi jest tak ciężko powiedzieć komuś komplement, no chyba, że robi to w taki sposób, że uwaga mino wszystko jest skierowana na niego. Baran nie wypracował w sobie jeszcze dojrzałości. Zrobią to kolejne znaki zodiaku. Jego zadaniem jest pęd, aktywność i często brawura, zaś chęć skupienia na sobie uwagi to nic innego jak egoizm, który dość mocno mu towarzyszy. W całym kole zodiakalnym nie sposób znaleźć bardziej egoistycznego znaku. Jest to nawet logiczne. Czy tam, gdzie są tak ogromne pokłady energii i działania jest miejsce na innych. Raczej nie, no chyba, że działanie ma na celu jakąś akcję charytatywną. Bądźmy jednak pewni, że nawet w takim wypadku, Baran znajdzie sposób, by brylować swą osobą. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że marcowe Barany różną się trochę od tych z kwietnia i również my odczujemy inne wpływy Baraniego znaku w tych miesiącach. Marcowe Barany są jeszcze trochę pod wpływem Ryb i stąd większa u nich wrażliwość, rodzinność i pewnego rodzaju miękkość, której są w dużym stopniu pozbawione kwietniowe Barany. Tu dominuje już mocny egoizm. Również my możemy go teraz odczuć. W tym czasie bardziej skupimy się na sobie. I dobrze, bo są i takie momenty potrzebne w życiu.

Barania energia jest bardzo mocno związana z tym, co dzieje się w przyrodzie. 21 marca to nie tylko początek wiosny, ale również początek roku astrologicznego. Wszystko zaczynamy od nowa. Świat budzi się do życia po zaspanej zimie. Spichlerze są puste. Mamy ogromną chęć działania, siania, sadzenia, zajęcia się ziemią pod przyszłe plony. Stąd właśnie ta energia, ta chęć działania – przyroda nas do tego pcha.

Marcowe Barany mają skłonność do magazynowania rzeczy, przechowywania, bo się przyda. To również bierze się z przyrody, która dopiero się budzi. Nie ma jeszcze plonów, kwiatów, liści na drzewach - wszystkiego jest mało. Zatem to co się ma, trzeba skrupulatnie mieć schowane. Tym czasem trzeba działać, by mieć więcej. Baranowi nie tyle, że się chce, ale on zwyczajnie nie może usiedzieć w miejscu. Żywioł ognia, który w nim płonie, nie pozwoli na to. Ta siła pcha go do przodu. Jest tak mocna, że nie ma czasu na analizę, refleksję czy danie sobie czasu, by pomysł dojrzał. Nie ma czasu na łzy, gdy coś nie wyjdzie, na żal, gdy ułoży się inaczej. Baran jest już bardzo daleko w swej gonitwie. On nie tkwi w miejscu. To co było, jest w ogóle nieistotne. Słomiany zapał też mu nie przeszkadza, bo z reguły się na nim nie skupia. Ba, on go nawet często nie zauważa!

Baran robi wrażenie silnej i pewnej siebie osoby.  Jako że nie analizuje, nie zgłębia i nie jest skłonny do refleksji, nie ma wielu dylematów. Dlatego z taką pewnością wygłasza swoje racje. Łatwo mu to przychodzi. A jeśli z jego otoczenia ktoś powie coś, co zrobiło na nim wrażenie, zabiera te słowa i głosi jak swoje, nie patrząc na to, że jeszcze niedawno mówił zupełnie coś innego. Bądźmy jednak pewni, że jego pewność siebie to maska, której nie potrafi się pozbyć, nawet gdyby chciał. Pokazanie swojej wewnętrznej wrażliwości nie leży w jego gestii. Barana jest łatwo zranić, gdyż nie okazuje swego bólu. Możemy to wyczuć jednak po jego zachowaniu. Głos przybierze bardziej oschły ton, słowa staną się bardziej raniące i dobitne, może się od nas odsunie, zamknie się bardziej w sobie i przybierze jeszcze grubszą maskę pozornego luzu. Jednak u marcowych Baranów maski mają szczeliny, w których możemy dostrzec wrażliwość, łzy i pokazanie słabości w trudnych chwilach. Kwietniowe Barany mają maskę ze stali, skutą tak mocno, że ani jedna łza nie wypłynie, nawet jeśli jego wnętrze jest niczym wulkan płaczu. Kwietniowy Baran może nam jedynie po fakcie opowiadać jak to mu było trudno, jak stawił czoła lub jak pląsał się w swej bezradności – tak, to drwienie z humorem z siebie, to też rodzaj zwrócenia na siebie uwagi. Ogniste znaki lubią być w centrum uwagi i robią to za pomocą różnych technik, które wychodzą im bardzo naturalnie, gdyż są wrodzone. Dlatego istnieje duże prawdopodobieństwo, że nawet nie zdają sobie sprawy ze swojego zachowania. Przyznać jednak trzeba, że ciężko nie zauważyć ognia, zwłaszcza tego szaleńczo płonącego. Trudno też, by ogień przyznał, że płonie, bo chce zwrócić na siebie uwagę. Płonie i już. Taka jest jego natura. Zwyczajnie - „punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia.”

Możemy być pewni, że gdy Baran jest agresywny, nieprzyjacielski, uparty i złośliwy (a zdarza mu się to dość często, gdyż rządzi nim Mars – bóg wojny. Czy ktoś widział potulnego i łagodnego boga wojny? No właśnie!) to tak naprawdę cierpi wewnętrznie, a agresja (bierna lub czynna) i krzyk (lub ostentacyjna cisza) to jedyny sposób jaki zna na komunikowanie się ze światem w stanie bólu i cierpienia. Pod tym względem Barani świat jest trudny i niełatwo jest osobom w jego otoczeniu. Nie osądzajmy jednak ich zero-jedynkowo. Pamiętajmy, że dzięki swojej sile i determinacji są zdolni do przenoszenia gór. A nawet jeśli koniec końców, nie przeniosą tych gór, o których tyle mówili, tyle snuli planów, to i tak warto poczuć ich entuzjazm do działania i odnaleźć go w sobie.

Barany są młodzieńczą energią bez względu na to, ile mają lat. Nie doszukujmy się w nich życiowej mądrości. To nie ten etap. Tu ważna jest brawura, zapał, pomysł, kreacja, odwaga i pęd życia. To właśnie teraz każdy z nas może poczuć tę energię. Dlatego nam się chce działać, robić porządki, siać i sadzić, realizować nowe pomysły i gnać do przodu. Korzystajmy z tej siły, póki się da. Od nas zależy czy damy się ponieść tej mocy działania. A warto! Poczułam ją i jestem za to wdzięczna. Mam nadzieję, że kolejne miesiące i ich znaki też przyniosą ciekawe odczucia i nowe doświadczenia.

Bawcie się dobrze!

W kulturze chrześcijańskiej przyjęło się, że pierwszy ogród na Ziemi to Eden czyli Raj, Boski Ogród. Idąc tym tropem śmiało możemy nazwać Stwórcę pierwszym Architektem Zieleni. Dlatego swoją przygodę odkrywania stylów w ogrodnictwie zaczęłam od Biblijnych opisów Raju. Traktuję jednak te opisy jako zbiór przeróżnych opowieści i wierzeń z terenów starożytnego Egiptu i Bliskiego Wschodu, które wpłynęły i mocno zakorzeniły się w pierwotnych wierzeniach Izraela. Zresztą została postawiona przez naukowców hipoteza, że Eden znajdował się na terenach Mezopotamii. Były i są to tereny gorące i suche. Nic dziwnego, że pojawiły się opowieści o cudownym ogrodzie, pełnym zieleni i wspaniałych drzew. Ogród ten połączono z początkami istnienia ludzkości i opowieścią o wygnaniu przez surowego Boga, którego wizerunek jakże mocno pasuje do wyobrażeń Boga, w którego wierzono w tamtych czasach na terenach Starożytnego Bliskiego Wschodu.

Co tak naprawdę wiemy o rajskim ogrodzie? Właściwie nic nie wiemy o roślinności poza kilkoma wzmiankami. Na pewno w Raju znajdował się figowiec, gdyż liśćmi z tego drzewa okryli się pierwsi ludzie, gdy zaczęli odczuwać nagość jako wstyd. Wiemy, że drzewa rajskie rosły dzięki rzece gruntowej, która nawadniała drzewa od dołu (Ps 1,3; Jr 17,8). Poza tym z Edenu wypływała rzeka, która nawadniała cały ogród (Rdz. 2,10). Rzeka ta rozdzielała się na cztery odnogi. Wiemy też, że pośrodku tego cudownego ogrodu znajdowało się drzewo poznania dobra i zła. To z tego drzewa nie wolno było zrywać owocu. Do dziś nie wiadomo co to za drzewo. W średniowieczu pojawiła się myśl, że była to jabłoń, a Ewa zerwała zakazane jabłko. W renesansie utrwalono tę ideę i do dziś większość osób sądzi, że pośrodku Raju znajdowała się jabłoń, a jej owoc był zakazany. Wizerunek raju z jabłonią utrwalili dodatkowo na swych płótnach malarze.

Gdy Adam i Ewa popełnili grzech, poprzez zerwanie owocu z zakazanego drzewa, chowali się w zaroślach, gdy usłyszeli kroki Pana Boga, przechadzającego się w porze, kiedy był powiew wiatru, czyli koło południa. Bardzo lubię tę wzmiankę, gdyż jest tu przedstawiony Stwórca w zupełnie innej aurze, tak bardzo odbiegającej od starotestamentowego, surowego Boga. Dowiadujemy się z Księgi Rodzaju (Rdz. 3,8), że Stwórca lubił spacerować po swoim ogrodzie i doglądać swych roślin.

W zbiorze tekstów, które weszły do kanonu Pisma Świętego, możemy odnaleźć mnóstwo alegorii odnoszących się do przyrody. Jezus tak często odnosi się do natury, tak chętnie umieszcza przyrodę w swych opowieściach, że czasami ma się wrażenie, że jest ogrodnikiem. Czytając Ewangelie możemy też zwrócić uwagę, że często przebywa w różnych ogrodach. Jednak, gdy rozszerzymy swoje pole widzenie i sięgniemy do innych źródeł z tego okresu zauważymy, że tego typu przyrodnicze wątki znajdują się również w innych tekstach. Ludność żyła wtedy blisko przyrody, dlatego też wątki związane z naturą pojawiają się dość często. Nie inaczej jest w tekstach zebranych w Starym i Nowym Testamencie. W Piśmie Świętym jest wspomnianych ponad 250 roślin (m.in. figowiec, bluszcz, dyptan, bylica, rącznik, wrotycz, lilia, winorośl, gorczyca i wiele innych). Gdy skupimy się na tych tekstach i przyjrzymy im się z bliska, możemy zwrócić uwagę, że znajduje się tam wiele porad dotyczących ogrodnictwa. Uczymy się od Stwórcy, że ważne jest, aby nie ingerować zbytnio w roślinność, nie eliminować jednych kosztem drugi. Jednak ten tekst dotyczy Raju, a jak wiemy Eden był wolny od chwastów. Dopiero po wygnaniu Adama i Ewy, świat przyrody uległ zmianie. Grzech, jakiego się dopuścili spowodował, że ziemia stała się przeklęta. Od tego momentu pojawił się oset i cierń. Oset zresztą niejednokrotnie jest przywoływany w kontekście przekleństw i zniszczeń. Również w starożytnym Rzymie istniał przesąd niosący nieszczęście tym, którzy mają zachwaszczoną ziemię. Jest to również przykład nauki ogrodnictwa poprzez odniesienie się do wiary w zabobony.  Wracając do wzmianki o tym, jak to Bóg przechadzał się po swoim ogrodzie oraz wzmianki o tym, jak oddał ziemię człowiekowi, by się o nią troszczył, możemy pokusić się o nieco współczesną interpretację i doszukać się tam nauki uważności, obserwacji, doglądania oraz dbania o piękno.

Zastanawiałeś/-aś się kiedyś jak mógł wyglądać Raj. Jak Ty sobie go wyobrażasz? Ja nie wiadomo dlaczego widzę w nim papugi (być może pod wpływam obrazu Paradajs Jan’a Bruehel’a Starszego) i palmy. Mój wizerunek boskiego ogrodu jest bardziej egzotyczny niż wyobrażenie europejskich, średniowiecznych interpretatorów Pisma Świętego, którzy umieścili po środku Edenu jabłoń. A Twój obraz Raju, jakby wyglądał?  

Eve

Drogi, Kochany, Miłujący i Wszechpotężny Stwórco,

Kreatorze Piękna,

Architekcie Wszechświata,

Przyjacielu,

dziękuję za Twoją obecność w moim życiu.

Dziękuję za możliwość doświadczania, tworzenia i kreowania.

Dziękuję Ci za mój wspaniały i zadawalający dorobek artystyczny oraz za Twoją opiekę i Twoje prowadzenie.

Jestem ogromnie wdzięczna za możliwości jakie mam i jakie otwierają się przede mną.

Dziękuję za dobre zdrowie, wyobraźnię, chęć życia i chęć tworzenia.

Dziękuję za ciekawość świata, umiejętność cieszenia się z rzeczy małych i dużych.

Jestem wdzięczna za miłość, którą odczuwam, za nadzieję jaką mam oraz za ufność, która pozwala mi czuć się bezpiecznie.

Wiem, że się mną opiekujesz, czuwasz nade mną i zsyłasz dobro i miłość.

Jestem wdzięczna za zmysły, które posiadam.

Dziękuję za zmysł widzenia i możliwość patrzenia na piękno świata, na przyrodę, na sztukę.

Dziękuję za zmysł słuchu i możliwość słyszenia odgłosów przyrody: szumu morza, rzeki, liści na drzewach, padającego deszczu oraz możliwość słyszenia muzyki i śpiewu.

Dziękuję za zmysły węchu i smaku, dzięki którym mogę bardziej poznawać i doświadczać życia na Ziemi.

Dziękuję za zmysł dotyku, dzięki któremu mogę poczuć wiatr we włosach, ciepło promieni słońca na skórze oraz "dotyk" letniego deszczu.

Dziękuję za intuicję oraz możliwość kontaktu z Tobą, za Twoje wsparcie i prowadzenie.

Proszę byś nadal był prze mnie i wspierał moje wybory i moją drogę, byś prowadził mnie i tchnął we mnie boską kreatywność, aby świat mógł zobaczyć poprzez moją twórczość, Twoją Miłość, Dobro i Wysokie Wibracje.

Eviva l'arte.

Jest ciepły, letni wieczór. Niebo jest jasne, aczkolwiek kłębią się na nim pojedyncze chmury. Promienie słońca lekko muskają skórę, po całym dniu intensywnego grzania, oślepiającym blaskiem. Teraz jednak słońce układa się do snu. Jaskrawość przybladła, zmieniła odcień z jarzącej żółto-bieli w bardziej ciepły, przyjazny dla oka kolor żółto-pomarańczowy. Słońce łaskawie uśmiecha się do nas i szepcze:

- Możesz teraz na mnie popatrzeć.

Oto codzienny rytuał pożegnania dnia i przywitania nocy; pożegnania słońca i przywitania księżyca, który zaczyna nabierać jasności na ciemniejącym niebie. Słońce jednak nie spieszy się. Odgrywa swój spektakl. Ma swój czas. Ma swoją widownię. To jego moment.

Słońce czasami bawi się z nami, chowając się za chmurami. Czasami wyłania się tylko trochę zza chmur, by sprawdzić czy patrzymy.

- Cierpliwości - mówi - popatrz, jak pięknie chmury zabarwiły się mym blaskiem!

Faktycznie, wokół chmur pojawiła się jasna poświata. Ich kontury zostały zaznaczone jasną barwą, niczym pociągnięcie pędzla na płótnie malarki. Kontury te jednak zmieniają się, nabierają intensywności w jednym miejscu, jednocześnie przygasając w drugim. Zupełnie jakby niebo było boskim płótnem, a sam Stwórca każdym pociągnięciem pędzla, każdym ruchem, każdą myślą, zmieniał ów obraz. Trudno nie myśleć w takiej chwili o Stwórcy, wielkim architekcie, artyście, geniuszu piękna, który swą wolą wykreował tak zapierający dech w piersiach świat. Zachód słońca jest jak pieśń pochwalna tego dzieła. Słońce o tym wie. Czasami rozmawia z wiatrem i prosi, by rozproszył chmury, bo oto ma nastąpić punkt kulminacyjny tego wieczoru.

- Pomocny, zwariowany i szalony wietrze, - mówi czule słońce - mamy dziś wspaniałą widownię. Niech spektakl trwa!

I właśnie wtedy wiatr z całą letnią intensywnością, a jednocześnie z figlarnym nastawieniem, pogania z humorem chmury. I oto ono, słońce we własnej osobie, w całej swej okazałości, z wielką dumą, blaskiem, świadome swej wielkości, doskonałości i piękna, ukazuje się na czystym niebie. Teraz ma na sobie kolejną zjawiskową szatę, tym razem w kolorze pomarańczowym. I właśnie w tym stroju, w tej barwie, chowa się powoli za horyzontem. Dobrze wie, jak liczne ma grono podziwiających. Publiczność, przebywająca w górach, może podziwiać, jak znika za szczytami pasm górskich. Publiczność miast ma możliwość zobaczyć, jak chowa się za wieżowcami, zamkami i drzewami w parkach. Publiczność licznych wsi może podziwiać ten spektakl z werandy, tarasu czy własnego ogrodu. Jednak największymi szczęściarzami, którym dostało się miejsce w pierwszym rzędzie teatru, zwanym Ziemią, są ci, którzy podziwiają zachód słońca nad morzem. Słońce uwielbia tę grupę. W ich oczach jest tyle zachwytu, jakby właśnie prowadzili dialog z samym Bogiem. Biorąc pod uwagę fakt, że wszechświat to jego płótno, należy przyznać, że nasz podziw i wdzięczność jest swego rodzaju dialogiem z artystą boskim.

Blask zachodzącego słońca odbijający się na falach morza, tworzy dzieło doskonałe. Współpraca słońca, wiatru, chmur, morza, mokrego pisaku, który również łapie ostatnie blaski na swej powierzchni, barwnego nieba i horyzontu czynią z tego spektaklu arcydzieło. Są tak idealnie zgrani, niczym wspaniała orkiestra w filharmonii. Każdy ma inny instrument, inne dźwięki wydaje, ale każdy wie, jakie jest jego zadanie i jakie ma walory. Tak samo jest podczas zachodu słońca. Współpraca czyni z tego aktu doskonałość.

Słońce schowało się za horyzontem morza, ale pozwala nam jeszcze przez chwilę trwać w zachwycie. Poświata blasku, która jest jeszcze nisko na niebie, daje nam możliwość powiedzenia:

- Dobranoc słoneczko, śpij dobrze. Do zobaczenia jutro.

Po tak wspaniałej sztuce, pojawia się wśród publiczności chęć oklasków, zachwytów, achów i ochów, uśmiechu i radości, wewnętrznego szczęścia.

Poświata światła na niebie blednie. Wiemy, że słońce chowa się do snu niżej i niżej. Jest coraz dalej. Ustępuje miejsca Księżycowi. Zmienia się sceneria na niebie. Chmury są coraz mniej widoczne, a może wiatr je gdzieś pognał. Wystarczy odwrócić głowę lekko w bok, aby powitać Lunę, tajemniczą, skromną boginię nocy. Blask księżyca jest mniej intensywny, ma chłodniejszą barwę, zaś towarzyszące mu gwiazdy, delikatnie migoczą na niebie. Niebo staje się zupełnie nowym płótnem, które uspakaja i wycisza widownie. Czas na refleksję, na zadumę.

- Dobry wieczór księżycu.

Zapowiada się wspaniały wieczór i noc, po to tylko, by rano powitać na nowo słońce. Ten spektakl nie ma końca, jest dziełem doskonałym, ponadczasowym i bezcennym. Ileż mamy szczęścia, że możemy podziwiać słońce każdego dnia, a księżyc każdej nocy. Dziękujemy Stwórco, najwspanialszy artysto świata za to wspaniałe dzieło i za możliwość podziwiania go.