Bir nokta vardı, siyah bir mürekkebin kaleminde can bulan, beyaz sayfanın katili olan. Noktalar birleşir düğüm olurdu, noktalar birleşir bütün olurdu. Ama bu sefer noktalar birleşip hayat ağaçlarına dönüştü. Her bir dileğin çelimsiz dallarından sarktigi hayat ağacı, kalemde can bulan siyah noktadan kendi kendini yarattı. Dilek meyveleri sonbahar ayazında sıska dallardan döküldü, dökülen dilekler birbirine bağlanıp gökyüzünü düşündürdü. O anda bir şimşek çaktı, gökyüzü insanların haline ağladı, o anda bir şimşek çaktı, ellerindeki umutlarla gelen küçük damlalar bizi sarmalamaya başladı. Bu damlalarda gökyüzü gizliydi, iki dileğin bir olduğu düğümün çözümü gizliydi.

Gördüklerim ve göreceklerim, şimdim ve geleceğim, geçmişim ve keşkelerim savaştılar.

Anonim soruları yanıtlayacağım. Sormak istediklerinizi sorabilirsiniz

Beyazlar, siyahlar, ve griler... Hayatın içinden gelen aynadır griler. Ulaşılması zor görünen sayfalardır beyazlar. Ve kirlenen her şeydir siyahlar...

Burada bir dağ gökyüzüne uzanıyor, bulutlar ellerimde dolaşıyor, hayaller uçurtmam olmuş uçuyor. Hayat, zamanın iplerinden kurtulmuş, umutlar ağaç, çiçekler hayat oluyor...