“bütün aşklar küllenir, bütün babalar ölür, bütün hikayeler biter. birinin yıkıntıların önünde nöbet tutması gerekir; işte o yüzden, biri hariç bütün çocuklar büyür.”

üzülmek düşünmeni sağlar, düşünmek delirmeni.

“Bir noktada anlamalısın ki, bazı insanlar kalbinde kalabilir ama hayatında değil. Hiç sorun değil. Çünkü bazen nasıl hissettiğini unutmalısın, neyi hak ettiğini hatırla.”

Artık kendimle barıştım Troya, ama hala uyuyamıyorum.

sen şöyle iki adım ötede dur. benim ateşim senin eteklerini görmesin. sen yanmaktan anlamazsın.

bizim gibi çocuklar kan kusar ve kin yutar

“demem o ki oğlum mehmet, aynı otobüsteyiz belki ama yan yana koltuklarda da değiliz artık seninle”

vur beni nevin. şu beşinci kattan sallandırmana bile razıyım. aklım gitsin başımdan. unutayım.

yaşamak, dalgınlığına gelmiş senin fikret. bir başka dünyanın hayalini bu yüzden kuruyorsun.

Soğukla lanetlenmiş kızsın sen, sevgi dolu sıcak ev senin neyine.

benim adımlarımı yavaşlatan düşünceler sana hiç uğramadı biliyorum.

Otur balkonda, iç. Ciğerlerin çıkana kadar kan kus. Biraz uyuya kal. Biraz daha iç. Yetmesin. İçinde sancı, içinde ağrı, içinde yük. Gitmesin.

bende kemikleşen babamın mezarını bilmem. ama bir çocuğu kemiren ya bir babadır hep ya da yokluğu.

fırat'ın kenarında bir kuzuyu kurt kapsa, bunun da vebali benimdir.

keskin bi' bıçaksın ama sivri tarafın sadece kendine çevrili.

kaybolmaya çok ihtiyâcının olduğunu sanıyorsun, hâlbuki sen en çok bulunmaya muhtaçsın.