Jem na dworcu

W Czechach też nie zawsze jest tak kolorowo, jak niektórzy malują. Tanvald to ważny węzeł kolejowy w północnej części kraju libereckiego, niedaleko granicy z Polską. A jednak na dworcu... nie ma restauracji. Kiedyś była. Sam pamiętam, jak świetnie się tutaj siedziało prawie na peronie oddzielonym od torów tylko barierką. Można było jeść, pić i oglądać pociągi. A jest co oglądać, bo w szczycie tylko w kierunku Liberca jeżdżą co pół godziny.

Teraz jednak jest pusto. Nic nie ma. Na tym jednak podobieństwo do polskich dworców w kilkutysięcznych miastach się (na szczęście!) kończy. Pierwszy bar jest już po drugiej stronie ulicy. Ale tym razem nie byłem sam na wycieczce, a więc chciałem poszukać czegoś troszkę lepszego. Odległy o niecałe dziesięć minut spaceru trzygwiazdkowy Hotel Grand wydawał się dobrym wyborem. I był.

Na stałe mieszka tutaj 157 osób. Turystów jest oczywiście dużo więcej. Podobne wsie znajdują się też po polskiej stronie Sudetów, jednak tutaj jutro przyjedzie 20 autobusów, które połączą to miejsce z sąsiednimi miastami (także w innym województwie), stolicą województwa, a nawet stolicą państwa. Specjalnie nie piszę kraju, aby nie mylić z czeską nazwą województwa.

Ale to nie jest transport tylko pod turystów. W poniedziałek autobusów będzie też 20. Nie będzie tylko tego do Pragi, ten był zdecydowanie dla turystów. Po polskiej stronie granicy też kiedyś przyjeżdżał PKS do samej granicy. Jednak nie ma już granicy, nie ma autobusu. Jest tylko weekendowo-wakacyjny busik, który pojawia się tu dwa razy w drodze z Karpacza do Pecu.

Co to za miejsce? Malá Úpa na przełęczy Okraj w kraju hradeckim. Obok przystanku jest oczywiście, jak zazwyczaj w Czechach, miejsce, gdzie można coś zjeść i czegoś się napić. To jednak miejsce niezwykłe. Browar Trautenberk został założony w 2015 roku na wysokości 1045 metrów nad poziomem morza, 5 metrów pod ziemią, w piwnicy liczącej ponad 100 lat. Tutejszego piwa można napić się na miejscu lub zabrać na wynos, także w specjalnych bidonach, które rowerzyści przymocowują do kierownicy. Przypominam jednak, że w Czechach kierowców i rowerzystów obowiązuje limit 0,0 promila.

Jak dobrze wybierzecie miejsce w ogródku, to jecie dokładnie z widokiem na dworzec. A nie jest to bylejaki dworzec. Ten reprezentacyjny, neogotycki budynek wzniesiono pod koniec lat 60. XIX wieku i swoim kształtem przypomina on lokomotywę. Jednym z najznamienitszych pasażerów, którzy z niego korzystali, był cesarz Wilhelm II, który przyjechał do Kamiennej Góry, aby uczestniczyć w uroczystości ślubu Armgardy hrabianki zu Stolberg-Wernigerode z Oskarem hrabią von Platten zu Hallermund, który odbywał się na pobliskim zamku Grodztwo.

Obecnie niestety dworzec w Kamiennej Górze nie jest w najlepszym stanie, a przede wszystkim nie ma na nim żadnego miejsca poza ławką na peronie gdzie można by usiąść. O konsumpcja czegokolwiek już nie wspomnę. Sytuację jednak ratuje niewielki bar, który znajdziecie tuż za skrzyżowaniem idąc w stronę centrum miasta.

Klasyczne danie kuchni dworcowej. A właściwie to pół tego dania, bo cała nie mieściła się do mikrofali.

A wiecie tak w ogóle skąd się wzięła w Polsce zapiekanki? Zapiekanki to polski wynalazek okresu PRL. Są wiązane bezpośrednio z osobą Edwarda Gierka, który wprowadził do Polski… bagietki. To typowo francuskie pieczywo, u nas nie znane, nie było obce pierwszemu sekretarzowi, który przecież młodość spędził we Francji. Kto jednak jako pierwszy zdecydował pokrycie połówki bagietki serem i pieczarkami z cebulą i jej zapieczenie? O tym już historia milczy.

Świdnica Zawiszów to młody przystanek, jeden z tych które powinny powstać już dawno, ale nie powstały, bo kolejarze wolą jeździć tam gdzie tory i przystanki były kiedyś, a nie tam gdzie są pasażerowie. A tu pasażerów jest całkiem sporo, bo przystanek znajduje się koło wielkiego świdnickiego osiedla z wielkiej płyty. Idealne miejsce na przysmak rodem z PRLu.

Oczywiście Świdnica Zawiszów - jako nowy przystanek - nie ma dworca czy czegokolwiek więcej od wiary typu autobusowego. Na szczęście na blokowisku za rokiem możemy znaleźć co nieco dla głodnych podróżnych. Cukiernia i piekarnia są zaledwie kilka minut na pieszo od przystanku, chociaż schowane za blokami, a więc za pierwszym razem może być potrzebne kilka minut więcej aby trafić.

Przystanek Okmiany leży na skraju wsi. Mieszka tu jakieś siedemset osób, a więc nikt przy zdrowych zmysłach w Polsce nie spodziewałby się tu żadnej gastronomii. Przystanek leży jednak przy tym samym skraju wsi, co węzeł autostradowy Okmiany. A to już diametralnie zmienia sytuację.

Do przejścia mamy jakieś 10 minut, w większości niestety przy drodze krajowej, gdzie pędzą ogromne ciężarówki. Ale jest chodnik, są pasy, całkiem kulturalnie. Można też trochę poczuć innego świata, zobaczyć trochę przeskalowanej infrastruktury drogowej jak w Stanach Zjednoczonych.

Punkt, do którego zmierzam, jest na szczęście na początku ogromnego zespołu parkingów, stacji benzynowych i hal. I do tego funkcjonuje całą dobę. Nie wiem jak tu jest zimą, bo to taka przydrożna buda z zadaszeniem, ale latem siedzi się całkiem przyjemnie. Chociaż i tak trochę się uwędzicie w zapachu grilla.

Co można zjeść? Mięso. I to mięso w różnych postaciach i w rozmiarach dużym i bardzo dużym. Ja wybrałem karkówkę, chociaż patrząc po zawartości tacek innych biesiadników, to chyba najpopularniejsza jest golonka. Chociaż jeden pan miał i golonkę, i karkówkę. Chyba by mi starczyło na dwa dni.

Płacimy za wagę. Do tego dokupuje się bufet z dodatkami. To obejmuje chleb, surówki i sosy, które sami sobie nakładamy. Można też w ramach tego zrobić sobie kawę (parzucha lub rozpuszczalna) albo herbatę. Stoi też otwarty karton z ciastkami. Taki szwedzki stół z dodatkami.

Jestem tutaj po raz kolejny, bo lokal na świdnickim to jedno z moich ulubionych miejsc. Są tu piękne stoły wykonane przez metaloplastyków, wygodne kanapy, industrialne lampy czy wszechobecne koła zębate będące chyba najbardziej charakterystyczną dla steam-punku dekoracją. Połączenie XIX-wiecznej epoki wiktoriańskiej oraz rewolucji przemysłowej. Ale o tym już pisałem.

Często wpadam tutaj na kawę przed pociągiem, bo mają bardzo dobrą, a do tego 10 zł za americano w dzisiejszych czasach to całkiem rozsądna cena. A do tego jeszcze można skorzystać z wysokich krzeseł przy oknie i mieć piękny punkt obserwacyjny na perony oraz dworzec autobusowy. Każdy miłośnik transportu na pewno to doceni.

Trochę gorzej już jest jeśli chodzi o jedzenie. Nie, nie jest niesmaczne. Jest całkiem dobre i mają trochę ciekawych propozycji, którymi naprawdę można się najeść. Nie jest tutaj jednak najtaniej. Tak dla przykładu - za frytki z dodatkami trzeba zapłacić między 30 a 40 złotych. I jest według mnie trochę zbyt wygórowaną kwotą.

Jestem na ul. Kolejowej. I to pod numerem pierwszym. Można by więc pomyśleć, że na dworcu. Niestety dworzec jest na drugim końcu tej ulicy. Jakieś 30 minut na pieszo. Ale nie szkodzi, bo i tak dzisiaj nic z niego nie odjedzie. Ani jutro, ani pojutrze. Aczkolwiek kiedyś może pojedzie, bo Syców ma odzyskać dostęp do kolei. A wtedy ta odległość może stać się poważnym problem.

Obecnie jednak do Sycowa kursuje tak zwana kolejowa komunikacja zastępcza. Autobusy Kolei Dolnośląskich na szczęście nie jadą po dworzec kolejowy, a mają pętlę na parkingu przed Netto. Zresztą nie tylko te autobusy. Parking przed Netto to w Sycowie taki dworzec autobusowy, skąd do ścisłego centrum jest tylko kilka minut.

Obok dworca autobusowego, czyli parkingu przy Netto, mamy ów budynek z numerem pierwszym na ul. Kolejowej, gdzie ulokował się kebab. Bardzo przyjemny i mocno klimatyczny. Nie tylko ze względu na tapetę, ale i grającą cały czas arabską muzykę.

Po ostatnim wpisie o Głogowie od czytelników usłyszałem tylko jedno - wyjdź z dworca!

Bar Rybka przy Placu Tysiąclecia w Głogowie powstał jeszcze w latach 60. ubiegłego wieku. Z dworca kolejowego są tutaj naprawdę dwa kroki. Wystrój jest bardzo skromny, jasne ściany i drewniane stoły przykryte obrusami. Na ścianie wpisy duży telewizor, na którym leci Eurosport. Gdybyśmy mieli takie tradycje pubowe jak Anglicy, to chyba tak wybrażałbym sobie typowy polski klub.

Można tu zamówić piwo oraz zjeść rybę. Ale obecnie Bar Rybka to nie tylko smażalnia jak kiedyś. Można też zjeść pierogi czy zupę. Wbrew nazwie jednak zupa jest ogórkowa, a pierogi tylko ruskie i z mięsem. Sytuację ratuje śledzik.

Lubin to dziwne miasto. Na stacji kolejowej skorzystacie z toalety, kupicie bilet, a nawet posiedzicie w poczekalni... Jedyne, co może zaskoczyć, to żadnej z tych rzeczy nie zrobicie na dworcu kolejowym.

Budowę dworca kolejowego w Lubinie rozpoczęto już w 1867 roku i ukończone w niecałe dwa lata. Był piętrowy, miał duże okna, poczekalnię i restaurację. Przetrwał dwie wojny światowe i cały okres Polski Ludowej. Nie przetrwał polskich samorządowców XXI wieku.

W 2012 roku, gdy już było raczej wiadomo, że do Lubina wrócą pociągi, lubiński magistrat wyburzył historyczny obiekt, który wcześniej przejął za darmo od PKP. Oczywiście wszystko pod hasłem nowoczesności. Stary obiekt nie pasował do nowoczesnego centrum przesiadkowego, którego wybudowanie obiecano gdy tylko wrócą pociągi.

Pociągi wróciły 7 lat temu, a wybudowano od tego czasu murowany szalet i szklaną wiatę na poczekalnię. Kolejarze postawili też dwa automaty biletowe. Ale słaba infrastruktura pasażerska w Lubinie to nie tylko stacja.

Przeszedłem się ulicą kolejową w jedną i w drugą stronę, nie znalazłem jednak żadnego miejsca gdzie można by coś zjeść, kupić bułkę czy napić się kawy. Mogłem za to wyremontować akumulator, naprawić elektronarzędzia albo zamówić catering bankietowy i weselny.

O Lesznie już było. I nie, nic się nie zmieniło. Na dworcu jak było pusto, tak jest pusto. Chociaż jak byłem za drugim razem to przynajmniej zegary po obu stronach holu wskazywały tę samą godzinę. Postęp jest.

Jak sugerowało mi paru czytelników, nie wszyscy są zachwyceni lokalami a'la bar dworcowy. Chociaż jednak jeszcze raz podkreślę, że w Zbyhalu jedzenie jest bardzo dobre, to mam też przy dworcu w Lesznie co dla tych, co wolą trochę bardziej nowocześnie.

Kawałek dalej jest piekarnia i cukiernia Ratajczak & Gawlicki. To koncept jakich wiele ostatnio można spotkać, czyli kupiony ekspres do kawy i parę stolików dostawionych w sklepie. Lubię takie miejsca, bo ceny są normalne, można kupić kanapkę za kilka złotych, można też kupić ciastka na wagę zupełnie tak jakby kupowało się do domu. Jedyny częsty minus - także i tutaj - to brak toalety.

Frytokebab zawsze mi się kojarzył ze Szczecinem. Podobno było to kiedyś tutaj kultowe danie, którego nigdzie indziej nie można było dostać. Coś na miarę wrocławskiej knyszy. W Strzegomiu zaproponowano frytorollo. I muszę przyznać, że zdecydowanie nie rozumiem tego fenomenu. Zarówno w wersji zawijanej, jak i w wersji bułkowej. Frytki tracą całą swoją chrupkość i rozmiękają w sosie tworząc ziemniaczaną papkę.

Natomiast na plus sos koperkowy. Nie przepadam za wszechobecnym sosem czosnkowym, który zazwyczaj zabija wszystkie pozostałe smaki (tak wiem, nieraz o to chodzi). Zaś ostry to zawsze loteria, bo odczuwanie ostrości jest tak względnie i nieopisywalne, że nawet nie wiem co bym chciał usłyszeć w odpowiedzi na pytanie - a tam ostry, to jak ostry?

Drugi plus to miejsce. Oczywiście szkoda, że nie na dworcu. Ale dworzec w Strzegomiu stan ma tragiczny i na pewno nieużytkowalny bez dużego remontu. Ale nie jest daleko, budka stoi jakieś pięć minut od stacji przy niewielkim centrum handlowym. Ale największym plusem jest stojący obok kontener, który właściciele przerobili na nie wielką salkę jadalną. Kilka stołów i kilkanaście krzeseł, bardzo czysto i schludnie. Polecam.

Uwielbiam ten łącznik nad torami w Głogowie i ten jego industrialny klimat. Podobnie lubię modernistyczny głogowski dworzec, który miesiąc temu obchodził 91 urodziny.

Dworzec został zaprojektowany przez Wilhelma Berringera, niemieckiego architekta i urzędnika kolejowego. Jest to chyba jedyny modernistyczny dworzec na Dolnym Śląsku, tym bardziej więc warty uwagi. I o ile bryła zachwyca zarówno z zewnątrz, jak i z wewnątrz, to już usługi jakie na tym dworcu, w jednym z większych miast województwa, można znaleźć - nie zachwycają.

Wybierać można między kawą z automatu za 4 zł i kawą z automatu za 6 zł. Jest też za 8 zł, ale w większym kubku. Na plus mogę jedynie zapisać kubek. Mamy na nim kolorowe bolesławieckie wzory. To na pewno dobry pomysł, bo bolesławiecka ceramika to chyba najbardziej rozpoznawany na świecie dolnośląski produkt. Szkoda, że jeszcze tak rzadko używany w promocji regionu.

To miejsce naprawdę mnie zaskoczyło. Już samo położenie, przy pętli tramwajowej, z widokiem na przyjeżdżające i odjeżdżające pojazdy zachwyci każdego miłośnika komunikacji. A do tego dają tu całkiem nieźle zjeść i do tego wcale nie kosztuje to miliony monet. Ba, kosztuje tak, że aż zaczynasz podejrzewać, że to jakaś cena, jak kupisz dwa w piątek po pełni księżyca. Ale od początku.

Gdy ostatnio byłem w Poznaniu, miałem trochę czasu, a więc wykorzystałem go na odwiedzenie paru poznańskich stacji i przystanków kolejowych. Jednym z nich był Poznań Górczyn. Aż trudno uwierzyć, że stacja powstała jeszcze w XIX wieku. Przebudowa z lat 70. nie pozostawiła jednak żadnych śladów dawnych czasów. Jest tu wyspowy peron częściowo ukryty pod wielkimi dwupasmowymi estakadami. Zgodnie też z tendencjami z tamtych lat ludzie jak krety wędrują pod ziemią po szerokich schodach i długi korytarzach. Przy wyjściu z tunelu znajduje się prostokątna kostka, która zapewne kiedyś była mały dworcem, teraz jednak tylko straszy.

Obok stacji Poznań Górczyn znajduje się jedna z większych pętli tramwajowych i autobusowych w Poznaniu. A w niewielki, mającym zapewne także rodowód ze słusznie minionego ustroju, pawiloniku znajduje się kilka punktów usługowych. Jest sklep, piekarnia i coś co nazywa się Spaghetti Bar Piccolino. To właśnie tutaj postanowiłem zajrzeć. W środku miejsca jest niewiele, są stoliki w postaci półek przymocowanych do ścian i kilka krzeseł. Większość klientów zamawia jednak na wynos, ja zdecydowałem się zjeść na miejscu, chociaż brak klimatyzacji przy oknach skierowanych na południe trochę doskwierał.

Co można zamówić? Wyłącznie makaron z różnymi sosami. Są trzy wielkości porcji. Dla mnie już ta najmniejsza (400 g) była w porządku, a jakbym miał zjeść dużą (800 g) to już sobie kompletnie nie wyobrażam. Wybrał bolognese i było naprawdę smaczne. Oczywiście nie był to świeżo gotowany makaron, tylko przygotowany wcześniej i zalany gorącym sosem. Ale sos w porządku i mięso w nim również. Myślę, że gdyby przygotowywał samodzielnie bolognese w domu z dostępnych w sklepie składników wyszłoby podobnie. A do tego 14 zł za porcję kompletnie zniechęca, do przygotowywania samodzielnie.

Dworzec w Żarach jest ogromny. Jest też ogromnie pusty. Nie ma tutaj kompletnie niczego, co mogłoby zachęcić do posiedzenia na nim. A szkoda, bo architektura żarskiego dworca zdecydowanie zachwyca.

Dworzec w Żarach ma 180 lat. Powstał przy trasie Kolei Dolnośląsko-Marchijskiej, czyli pierwszego połączenie kolejowego Wrocławia z Berlinem. Neoklasycystyczna budowała jest tylko o rok młodsza od uchodzącego za najstarszy w lubuskim dworca w Lubsku. Podobno w okresie PRL wygrał nawet w jednym roku konkurs na najpiękniejszy dworzec w Polsce.

Jedzenia oczywiście przyszło mi oczywiście szukać poza dworcem. Na szczęście po paru minutach spaceru w stronę rynku trafiłem na bar. Bar Ekspresso (pisownia oryginalna) dumnie informujący o swoim istnieniu w tym miejscu już od 38 lat. Gdyby był na dworcu, mógłby być typowemu barem dworcowym. Kuchnia polska, ceny niewygórowane.

Kolejowa nazwa, kolejowe miejsce i kolejowa gmina. Lokomotywa na dworcu w Kątach Wrocławskich otworzyła się jakoś w zeszłym roku, ale dopiero ostatnio udało mi się tu zajrzeć. Chociaż Kąty Wrocławskie generują chyba największy ruch aglomeracyjny w okolicy Wrocławia, to nie są zbyt ważnym węzłem przesiadkowym, a więc zazwyczaj tylko oglądam je z okien pociągu.

Lokomotywa w Kątach Wrocławskich jest niewielka. Ale założenie jest raczej też takie, że się tutaj nie siedzi, a tylko coś na szybko bierze w drodze do pociągu. Przede wszystkim chyba kawę, bo cena 7 zł jak na obecne czasy jest zdecydowanie przystępna, a smak i posmak pozostający w ustach o niebo lepsze od tych oferowanych w dworcowych automatach.

Kilka dni temu trafiłem na dworzec kolejowy w Oleśnicy i nadal nie mogę wyjść z podziwu nad tym, co udało się tam zrobić. Metamorfozę przeszedł sam budynek, który nie straszy już poszarzałym tynkiem, tylko wzbudza zainteresowanie ceglaną elewacją. Ale najważniejsze, to co w środku. Jeszcze nie wszystkie punkty usługowe zostały uruchomione, ale to co najważniejsze już jest. Jest gdzie usiąść i co zjeść.

W holu otworzyła się oleśnicka Piekarnia Sokołowice. Ale nie tylko świeże pieczywo można tutaj kupić. Są też śniadania i obiady. Można przyjść na ciasto i kawę. A do tego ceny są takie normalne, jak w piekarni. Kawy napięcie się już za 7 zł, a za drugie tyle znajdziecie jakieś małe ciastko. Jest tu kilka stolików, ustawionych w bardzo przytulnym kąciku. Aż się chce, aby pociąg tym razem jednak trochę się spóźnił.

Kilka dni temu trafiłem na dworzec kolejowy w Oleśnicy i nadal nie mogę wyjść z podziwu nad tym, co udało się tam zrobić. Metamorfozę przeszedł sam budynek, który nie straszy już poszarzałym tynkiem, tylko wzbudza zainteresowanie ceglaną elewacją. Ale najważniejsze, to co w środku. Jeszcze nie wszystkie punkty usługowe zostały uruchomione, ale to co najważniejsze już jest. Jest gdzie usiąść i co zjeść.

W holu otworzyła się oleśnicka Piekarnia Sokołowice. Ale nie tylko świeże pieczywo można tutaj kupić. Są też śniadania i obiady. Można przyjść na ciasto i kawę. A do tego ceny są takie normalne, jak w piekarni. Kawy napięcie się już za 7 zł, a za drugie tyle znajdziecie jakieś małe ciastko. Jest tu kilka stolików, ustawionych w bardzo przytulnym kąciku. Aż się chce, aby pociąg tym razem jednak trochę się spóźnił.