#kanapki

Kanapki.

No, it is not a sandwich.

Niektórzy znajomi lub czytający tego bloga wegetarianie i weganie pytają mnie jak to jest, że popieram inicjatywy na rzecz zwierząt hodowlanych - takie, jak Koniec Epoki Klatkowej Compassion in World Farming - a jednocześnie jem mięso.

Cóż, jem mięso od dzieciństwa. Smakuje mi i ma wiele wartościowych składników. Nie przechodziłam przez nastoletnio-młodzieńcze emocjonalne bunty odrzucające mięso, ominęło mnie to. Patrzyłam na przyjaciół i znajomych, którzy - z powodów ideologicznych bądź innych - angażowali się w temat, potem z niego rezygnowali, albo zostawali w nim na lata, lecz nie miało to na mnie żadnego wpływu. Może dlatego, że jestem raczej odporna na podmuchy trendów i zjawisk (co wcale nie znaczy, że ich nie śledzę), zwłaszcza tych, które wieją zbyt mocno? Im mocniej, tym bardziej się opieram. A weganizm od dekady duje niczym Huragan Katrina lub Andrew.

Jest jednak taki aspekt spożywania mięsa i produktów odzwierzęcych, którego nie akceptuję i - jeśli mogę - ograniczam uczestniczenie w nim. To przemysłowa produkcja zwierząt. Tak, produkcja. Z hodowlą masowe wytwarzanie zwierząt nie ma nic wspólnego. Traktowanie ich jak przedmioty, które spełniają funkcję wyłącznie użytkową, jak kapcie, czy odkurzacz, jest niehumanitarne.

Skoro odbieram zwierzętom życie po to, aby je zjeść - a nie jest to decyzja pozbawiona skrupułów - to chcę by nie spędzały całego swojego życia w klatkach, boksach i kojcach, nie były karmione pokarmami nieprzystosowanymi do ich układów trawiennych, nie wytwarzały jaj, mleka i młodych, jak maszyny w fabryce, nie były zabijane przy zachowaniu świadomości, w brutalny lub przedłużający się sposób.

W polskiej ustawie o ochronie zwierząt jest zapisane: „Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę” (art. 1), a także: „Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania” (art. 5).

Konsumpcjonizm nas otumanił i popchnął do wielu barbarzyńskich praktyk, ale wierzę w powrót do przeszłości. Inaczej, wierzę w powrót do miniskal, bo makroskale się nie sprawdziły. Za dekadę, dwie, trzy? 

Tymczasem cieszy mnie, że bez większego zachodu mogę kupować jaja wolno chodzących kur, a mięso od poszerzającego się grona uczciwych gospodarzy. Jeśli trzeba - a trzeba - zapłacić więcej, to płacę. Nie dlatego, że mam za dużo pieniędzy, albo chcę błysnąć przed znajomymi, nic z tych rzeczy. Wierzę, że jest ono lepsze jakościowo i moralnie. Jem go zdecydowanie mniej niż kiedyś i staram się wykorzystywać resztki.

Trzymam się wykładni Michaella Pollana z książki “W obronie jedzenia. Manifest wszystkożerców”, którą najkrócej na świecie scharakteryzowałabym tak: jedz wszystko, z umiarem, unikaj produktów zawierających więcej niż pięć składników lub składniki, których nie możesz wymówić.

I jeszcze jedno. Szanuję wszystkich wegan i wegetarian, bez względu na to, co nimi powoduje. 

Składniki:

Pesto z rukoli duża garść rukoli 2 łyżki nasion słonecznika mały ząbek czosnku 2 łyżki tartego parmezanu łyżka soku z cytryny 3-4 łyżki oliwy z oliwek e.v. sól i czarny pieprz do smaku

kilka kromek żytniego chleba 2 pieczone buraki ćwikłowe duża kula mozzarelli (lub dwie mniejsze) 3 plastry prosciutto

Wykonanie:

Pesto z rukoli Na patelni uprażyć nasiona słonecznika. Przełożyć do moździerza lub blendera. Dołożyć z grubsza posiekany czosnek, ser i rozetrzeć na pastę. Dodać resztę składników i ponownie rozdrobnić na gładką pastę. Dosmakować solą i pieprzem.

Trześniewski's open sandwiches – a Polish speciality that took Vienna by storm

Franciszek Trześniewski was an early 20th-century Polish cook. He is notable for the restaurant-bar he opened in Vienna in 1902.

''In 1902, Franciszek Trześniewski from Kraków opened the first canteen with sandwiches there. The point was to satisfy one’s hunger quickly, and eat while standing. The idea was born a long time before the fast-food era. Trześniewski based his recipes on a truly Polish invention – egg paste and dark bread.'' - Robert Makłowicz (food critic, traveller, journalist)

Sery białe są bogatym źródłem pełnowartościowego białka, które zawiera w swoich łańcuchach aminokwasy egzogenne, czyli takie, których nasz organizm nie potrafi sam zsyntetyzować.  Ponadto twaróg dostarcza magnez, potas i cynk. Pierwiastki te biorą udział w zachowaniu równowagi kwasowo-zasadowej organizmu, wpływają na prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego i mięśniowego. Witaminy A, E i D oraz niewielka ilość witamin z grupy B wymagają nasz wzrok, kości, włosy, skórę i paznokcie.

Sery białe dzielimy na tłuste, półtłuste, chude i odtłuszczone. Im wyższa zawartość tłuszczu tym większa kaloryczność sera. Który zatem wybrać? Tłuszcz mleczny zawiera dużo nasyconych kwasów tłuszczowych. Powinny ich unikać osoby z podwyższonym poziomem cholesterolu we krwi, ryzykiem choroby wieńcowej i zawału. Natomiast sery białe chude i odtłuszczone mimo tego, iż zawierają znikomą ilość tłuszczu, to również pozbawione są witamin rozpuszczalnych w tłuszczach - szczególnie witaminy D. Po prostu wybierajmy sery półtłuste :)

100 g pasty na kanapki z twarogu, papryki i suszonych pomidorów dostarcza około 121 kcal, 11 g białka, 5,5 g tłuszczu,  9 g węglowodanów oraz 1,7 g błonnika pokarmowego.

SKŁADNIKI:

Porcja dla 4 osób.

250 g sera białego półtłustego

1 łyżka jogurtu naturalnego

pół czerwonej papryki

5 suszonych pomidorów z oliwy

1 ząbek czosnku

kilka kropli soku z cytryny

sól, pieprz do smaku

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

1.   Twaróg przekładamy do miseczki, dodajemy jogurt naturalny, rozdrabniamy widelcem.

2.   Paprykę pozbawiamy gniazda nasiennego, kroimy na mniejsze kawałki, przekładamy do kielicha blendera. 

3.   Dodajemy suszone pomidory odsączone z oliwy oraz czosnek, a następnie blendujemy.

4.   Dodajemy zmiksowane warzywa do twarogu, doprawiamy do smaku sokiem z cytryny, solą i pieprzem.

Smacznego :)

Niedawno na imprezie miałam okazję spróbować całkiem udanego mini burgera z pieczonym łososiem. I choć jedzenie nie było domowe, tylko dostarczyła je firma zewnętrzna, naprawdę mi smakował.

Kilka dni później postanowiłam zrobić podobne kanapki, choć po swojemu.

Mięso ryby najpierw zamarynowałam (można to zrobić przed snem i rano dokończyć), a następnie usmażyłam, glazurując sosem teriyaki. Wyszło soczyste, z lekko azjatyckim, słodko-słonym zacięciem. Ułożyłam je na kremowym twarożku ze szczypiorkiem, nacią pietruszki, koprem i skórką otartą z cytryny, a to na opieczonych wcześniej ciabattach.

Już słyszę to narzekanie, że całość kupy się nie trzyma, bo jest geograficznie niespójna. Tu Azja, tam Europa Środkowa i jeszcze włoskie pieczywo, ale naprawdę nie interesują mnie opinie maruderów.

Możecie zjeść idealnie dopasowane terytorialnie śniadanie, a ja wybieram tą fikuśną kanapkę, bo jest pyszna.

Smacznego!

Składniki:

2 kawałki filetu z łososia sól i czarny pieprz do smaku

Sos teriyaki ½ szklanki ciemnego sosu sojowego ½ szklanki brązowego cukru ½ szklanki mirin ½ szklanki sake (u mnie Choya) łyżka tartego imbiru (opcjonalnie) łyżka tartego czosnku (opcjonalnie)

Twarożek ziołowo-cytrynowy 135 g twarożku śmietankowego gałązka szczypioru gałązka naci pietruszki gałązka kopru skórka otarta z cytryny sól i czarny pieprz do smaku

Dodatkowo 3 ciabatty kilka cząstek cytryny

Wykonanie:

W klasycznym sosie teriyaki nie ma ani imbiru, ani czosnku, ale chciałam trochę go zaostrzyć. Wszystkie składniki na sos połączyć w niedużym rondlu i gotować na niewielkim ogniu, mieszając do momentu rozpuszczenia się cukru i lekkiego zgęstnienia. Wystudzić.

Przygotować płaskie, najlepiej ceramiczne naczynie. Pozbawione skóry kawałki łososia delikatnie osuszyć papierowym ręcznikiem, oprószyć solą, pieprzem i zanurzyć w przygotowanym maceracie. Naczynie zabezpieczyć folią spożywczą lub pokrywką i wstawić do lodówki na kilka godzin (można na całą noc). Przekładać od czasu do czasu, aby zaprawa wszędzie dotarła.

Patelnię o grubym dnie rozgrzać i opędzlować niewielką ilość oleju rzepakowego (można z niego zrezygnować). Kawałki ryby wyjąć z sosu i smażyć na patelni ok. 2-3 minuty. Odwrócić na druga stronę i smażyć ok. 1-1,5 minuty. Nie obawiać się brązowych przypaleń, dodadzą smaku. Podczas smażenia raz lub dwa razy dodatkowo opędzlować pozostałym sosem.

Zdjąć z patelni, odłożyć na talerz i dać rybie odpocząć. W tym czasie przygotować twarożek. Zioła opłukać, otrzepać i drobniutko posiekać. Cytrynę wyparzyć, wyszorować i otrzeć z niej skórkę. Zioła i skórkę wymieszać z twarożkiem, dosmakować solą i pieprzem.

Ciabatty rozciąć na połowy, opiec na patelni, posmarować grubo serkiem, a na to układać kawałki porozrywanego łososia. Jesli zostało trochę sosu, polać nim rybę.