yüreğin ıslakmış senin. belki balçıktan. belki biraz leş. bir tabloya baka baka burası benim evim demek gibi biraz. “ama çatım yok. ama sesim yok. git. ne olur. git. benim ayağım bataklık oldu.” yüreğin yangını sönmüş orman-mış biraz da. belki külden. belki kuş sesi. “simurg efsane değil kaptan. ölmeden önce bir kez görmüştüm.” senin yüreğin betona gömülü cesetmiş en çok. ne karası varmış. ne ak yarası. görmeyi bilmezmiş. kör dalışlar. ve kırık aynanın aksi. işte tüm sevmeler bundan.

fotoğraflarda insanların acısını neden göstermezler,bir insan acısını gizleyip nasıl öyle güzel gülebilir mücahit.

“sütteki sinekleri bilirim. beyazı lekelediklerini bilirim. bir adamı kıyafetlerinden bilirim. ben bile o kadarını bilirim. havanın iyisini kötüsünü bilirim. elmanın ağaçtan geldiğini bilirim. o kadarını bilirim. kimin çalıştığını kimin aylaklık ettiğini bilirim. hepsini bilirim kendim hariç hepsini. her şeyi bilirim. hastalıktan pembeleşen yanakları bilirim. her şeyi yakıp yok eden ölümü bilirim. her şeyi bilirim. kendimden başka her şeyi.”

bu savaş, hengame, çatışma ve toplumsal mutsuzluğun arasında, ona rüyalarımı verdim.

analog fotoğraf makineleri, siyah beyaz filmler, plaklar, kasetler ve ciltli kitaplar

fakat bu ömür pencerenin önünü gözleyerek geçmez fikret. pencerenin önündeki olmak lazım.

“insan ancak ölüme bu kadar soğuk bakar asiye. bana öyle kayıtsız baktı ki öldüm sandım.”

“bak oğlum eşyalara fiyat, insanlara değer biçilir. fiyatı olmayan eşyaya çöp, değeri olmayan insana giderken kapıyı ört denir.”

“kendisi bir kuyudur ki, içine evvelâ kendisi düşmüştür.”

ne zaman bir başkasına uzansam, kendim eksiliyorum.

dürtme benim içimdeki narı üzerimde beyaz gömlek var.

“parçalanıyordum kimse bilmeden ateştim cevizin içinde ve bir gece içinde bilmeden öldüm”