“Hayat, geçerken birbirine uğramış insanların birbirlerinin kapısına bıraktıklarıyla çoğalır.”

bizim yolumuz aynı değil. ileride de kesişmiyor.

“o zamanlar bir şeyleri reddetmeye ihtiyacım vardı ve sen tam bunun üstüne geldin,” dedi. “o kadar iyiydin ki o zaman. annem sanki bu yüzden yedi ay daha yaşadı. ne demek istediğimi sahiden anlıyor musun?” anlıyordum. iki karışlık mesafede, birbirimizi göremeden uzanmıştık. kaç kişi olduğumuzu bilemeden uzanmıştık o karanlıkta, yanımızdaki ölülerle beraber uzanmıştık. karanlıkta nüfus sayımı şöyle yapılır: yaşayanlar bir sigara yakar.

peyami safa ince bir çizgiye dikkat çeker, birisinden nefret ediyorsanız ve bir gün onu yenemeyeceğinizi anladığınız zaman onu sevmeye başlarsınız. başka bir deyişle stockholm sendromu, yani sizi birazdan öldürecek katille birkaç gün geçirirseniz ona aşık olursunuz.

‘’thomas bernhard, bitik adam'da şöyle der, “bir insana, hiç kimseyle olmadığımız gibi bağlı olmak için, yan yana olmamız gerekmez.” bu bağa inanıyorum.’’

çiçek solarken kendi sapına eğilir.

“birbirimizi yaralarından tanıdık”

didem madak “annemin bir şiir defteri vardı. yaprakları gitgide sarardı. hep sararan bir şey olarak kalmışsın aklımda.” diyerek her şeyi yeterince açıklamış bence.

yorgun uyanıyorsun elif, yorgun uyanma nolursun. başını yastığa koyduğunda yüreğini ısıtan sevinç, uyandığında dudaklarını kıvıran huzur olurum ben sana, yorgun uyanma nolursun