Şimdi şurdan çıkacağız caddeye yaralıyız, belli etme kimseye.*

her kapım açıldığında, bu kez farklı olur sandım.

Şu zamana kadar yaslandığım kim varsa, sırtımda izlerini taşıyorum. bana güvenmekten bahsetme.

birini sevmiyorsan eğer yanında durup onu sevgisizliğinle sınamaktansa, arkanı dönüp gitmek ahlaklı olandır diyordum. keşke sen biraz adap usül bilmeyen bir çocuk olsaydın. keşke karşımda durup beni görmeyen, duymayan o adam olarak kalsaydın. madem beni istemiyorsun, kalbimi bir duvar gibi istediğinde yıkıyor ve sonra tekrar yıkabilmek için tamir ediyorsun, madem ben hiçbir şeye değmem; öyleyse niçin hâlâ siktir olup gitmiyorsun diye ağladığım günü unuttum. beni sabah ezanlarında yalnız bırakışını, gitmenin ahlaklı kalmanınsa namussuzlaştığı bir hikayede artık nefes alamıyorum diye inlediğimi unuttum. unuttum ben sen yanımdayken nasıl da kusardım içimin kırık çekmecelerini. kadınlar böyledir biliyorsun, yıkadıkları her çarşaf hiç kirlenmemiş sanarlar asarken. atlarken bir camdan, hiç yaşamamış gibi. şimdi hatrımda yalnız güzel sözler, dost bakışlar ve asırda birlik merhametin. yahut kanı sevdayı ve yollara yaktığımız türkünün davasını yok sayarken bile ne güzel oluşun o haziran sabahında. gel ben senin zalimliğinin mazlumuyum. gel çünkü hangi zalim zalim olur mazlum denen kafir olmasa, olmasam ben sen doğar mıydın ağustosun ortasında. ben kırılmasam eğer sen kırmış sayılmayacaksın, ben olmasam kaybeden, kime neyi kazanacaksın. gel benim hükmen ebedi galibim, seslen bir kez sesini duyayım. ahlak ve erdem, başka yolu, hep bi çaresi olanlar içindir.

olmasam ben sen doğar mıydın ağustos ortasında. biraz ileri gitmiyor muyuz gece.

dayanabiliyor oluşuma kırgınım.