whatever

"Posiada jedną bardzo dodatnią cechę - mianowicie podczas wieczorów, które spędzamy razem, umie bardzo ładnie milczeć, podczas gdy ja coś czytam lub piszę. Zadaje mi czasem dziwne pytania, np: co ja myślę, gdy ją całuję. Czasami bez widocznej przyczyny prawdziwe łzy stają w jej oczach i nie chce powiedzieć dlaczego? Kiedyś w nocy rozpłakała się w łóżku, i gdy ją zapytałem dlaczego, odpowiedziała: 'Ja tak walczę z życiem...'."

"Heartworm – była miłość, przyjaźń, lub tylko znajomość z kimś, z kim już dawno nie mamy kontaktu, ale kogo wciąż nie możemy się pozbyć z naszych myśli. Teoretycznie już dawno zostawiliśmy tę relację za sobą, ale tak naprawdę wciąż nosimy ją w sobie, żywą i niedokończoną, jak porzucony biwak z niedogaszonym ogniskiem, które ledwie się tli, ale tylko czeka, żeby rozdmuchać pożar lasu".

"Mówi się niekiedy, że żałoba jest psychiczna, tęsknota natomiast fizyczna. Ta pierwsza to rana, ta druga to amputowana część ciała, zwiędły płatek kwiatka w porównaniu ze złamanym pniem. Gdy coś rośnie dostatecznie blisko tego, co kocha, wrasta w te same korzenie. Możemy mówić o stracie, możemy ją przepracować i dać jej czas, ale biologia nadal zmusza nas do życia według pewnych reguł: przepołowione rośliny nie odradzają się, tylko umierają".

Żadna prawda nie może uleczyć smutku po stracie ukochanej osoby. Nie może go uleczyć żadna prawda, żadna uczciwość, żadna siła, żadna dobroć. Przeżywszy ten smutek w pełni, możemy się jedynie czegoś z niego nauczyć, lecz to, czego się nauczymy, wcale nam się nie przyda, kiedy nadejdzie następny, niemożliwy do przewidzenia smutek.

"Dobrze gdzieś mieć kogoś. Choćby po to, by było komu opowiedzieć historię dnia, który właśnie z tego powodu warto było przeżyć".

"Palenie mostów, które jeszcze nie były wybudowane, to była moja specjalność".

"Bo czy ty wiesz chociaż, ile cierpienia jest w tobie? Może tyle, ile we mnie za tobą tęsknoty. Może jedno jest nasze cierpienie, a nie wiemy o tym. Może to ty jesteś moją pamięcią i niepamięcią. I wszystkim, co tylko czuję przez ciebie. Wszystkim, co w ogóle czuję".

"Zostań dla mnie cała, Najdroższa, zostań taka, jaka jesteś, nie chciałbym, żeby nawet jeden włosek na Twojej głowie był ułożony inaczej, niż jest. Nie stawaj się wesoła, gdy nie jesteś wesoła. Do wesołości nie wystarczą postanowienia, potrzebne są oprócz tego jeszcze wesołe okoliczności. Wcale nie będziesz mi się bardziej podobać, gdy będziesz lepiej wyglądać, lecz będziesz mi się podobać tylko dokładnie tak samo jak teraz. Bliskość, z jaką czuję się przy Tobie, jest zbyt wielka, żeby jakiekolwiek różnice w Twoim humorze, w Twoim wyglądzie, mogły mieć wpływ na mój stosunek do Ciebie. Tylko po prostu będę nieszczęśliwy, gdy Ty będziesz nieszczęśliwa".

"Wszyscy powinni swobodnie wyrażać swoją tożsamość i seksualność. Człowieka ocenia się za to, jaki jest w stosunku do innych. Żeby to wiedzieć, nie trzeba zaglądać im do łóżka".

"Przejściowe pory roku nie są dla mnie najlepsze. Dla nikogo takiego jak ja. Obłęd lubi wracać jesienią lub przedwiośniem. Lubi niż, mgłę, ołowiane zachmurzone niebo. Budzisz się rano i masz do dyspozycji albo nieokreślony lęk, albo smutek. A czasami jedno i drugie. Chciałbym obudzić się pogodnym i uśmiechniętym lub przynajmniej obojętnym, ale jedyne, na co mogę liczyć, to wybór między trwogą a rozpaczą oraz nadzieja, że nie zwariuję do reszty".

"Nie za wygląd się kocha, ale nie wiadomo za co. A jak kocha się, to i co na wierzchu się kocha, i co ukryte, i co może się stać, tak tobie, jak i mnie, czyli jemu albo jej. I wtedy nieważne, czy ktoś łysy, czy że poci się. Nie kocha się osobno, że ktoś wysoki jest, a ktoś ma takie czy inne oczy, czy choćby ktoś najpiękniej mówił, bo jeden może być wymowny, a drugi nie. Z ilu zresztą ludzi trzeba by składać na takiego jednego czy jedną, żeby nie miał żadnej wady, a jeszcze mógłby wyjść z tego jakiś stwór, nie człowiek. (...) Może być ktoś wysoki, zadbany, wymyty, pachnący, a nie ma go za co kochać".

"Kochać kogoś, to jak wprowadzić się do nowego domu - mawiała Sonja. - Na początku człowiek zachwyca się tym, co nowe, każdego ranka się dziwi, że to należy do niego, jakby się bał, że w każdej chwili ktoś może wpaść przez drzwi i powiedzieć, że zaszła pomyłka, że wcale nam nie przysługuje takie piękne mieszkanie. Ale z biegiem lat fasada niszczeje, tu i ówdzie drewno pęka i już kocha się ten dom nie za to, jaki jest doskonały, tylko raczej dlatego, że nie jest. Człowiek uczy się jego wszystkich kątów i zakamarków. Jak otwierać drzwi, żeby klucz nie blokował się w zamku, kiedy jest zimno na dworze. Które deski w podłodze się uginają, kiedy się po nich stąpa, i jak otwierać drzwi szafy, żeby nie skrzypiały. To właśnie to, te wszystkie małe tajemnice sprawiają, że to naprawdę jest twój dom".

"Czy móc żyć bez kogoś, kogo się kochało, oznacza, że kochaliśmy go mniej, niż sądziliśmy...?"

"Nie mów, że mam przed sobą całe życie i wszystko jeszcze przyjdzie i tak dalej. Nie ma ani jednego człowieka na świecie, który by w to naprawdę wierzył".