Cisza boli najbardziej

Kłamstwo spowodowane nawet najbardziej szczerymi intencjami ostatecznie i tak nie jest niczym więcej niż zbrodnią przeciwko tym, którzy zdecydowali sie obdarzyć nas zaufaniem.

Poczucie winy jest niczym kajdany, przywiązuje nas do czegoś, od czego powinniśmy się uwolnić. Ciąży nam i przypomina o sobie przy każdym kroku, który stawiamy.

Skrywanie zbyt długo tajemnice z czasem stają się częścią naszej duszy. I tak trudno przychodzi nam się z nimi rozstać.

Czasami powiedzenie czegoś na głos sprawia, że staje się to prawdziwsze niż dotychczas. Że boli bardziej, niż bolało zawsze. Staje się żywe, domaga się uwagi, zmusza abyśmy stanęli z tym twarzą w twarz.

Wybieranie bocznych ścieżek tylko dlatego, że główna drogą stała się zbyt trudna, może zaprowadzic nas do miejsc, do których wcale nie chcemy dotrzeć i oddalić od celu, do którego dążymy.

Coś w Tobie sprawiło, że poczułem się trochę bardziej żywy i o wiele mniej zagubiony

Człowiek czuje się jak idiota nie dlatego, że kochał, ale dlatego, że przypisał głębię kałuży tylko dlatego, że odbijało się w niej niebo.

Niegdyś z łatwością zostawiałem ludzi za sobą. Nie zależało mi na ich obecności. Ludzie przychodzili i odchodzili. Ale ten przypadek był inny. Nie potrafiłem się z nią pożegnać.

W życiu potrzebujemy trochę tych złych dni, by móc cieszyć się tymi dobrymi.

Moje myśli stały się otwartym morzem dla paranoi. Za każdym razem, gdy ktoś przestawał ze mną rozmawiać, głowiłem się nad tym, co zrobiłem źle. Strach przed byciem czyimś rozczarowaniem i poniesieniem porażki przygniatał mnie do brudnego betonu i długo nie pozwalał wstać. Z biegiem czasu dotarło do mnie, że nie byłem w stanie się przed tym ochronić. Znalazłem więc kogoś, kogo mogłem skryć przed brutalnością tego świata i dałem z siebie dziewięćdziesiąt dziewięć procent, by nie dotknęła jej nawet kropla deszczu.

Na złamane serce i poczucie straty nie było lekarstwa. Taka jest kolej rzeczy. Coś się zaczyna i musi skończyć. A ja musiałem przetworzyć to emocjonalnie.

Kochanie kogoś z pewnością ma swoją cenę. To dawanie z siebie wszystkiego dla tej drugiej osoby, wychodzenie z własnej strefy komfortu, akceptowania wynikających z tego konsekwencji.

W życiu potrzebujemy trochę tych złych dni, by móc cieszyć się tymi dobrymi.

Wyobraź sobie, że wilk jest zakochany w Księżycu, jednakże przez dzielący ich dystans nigdy nie będą w stanie być razem, dlatego jego wycie jest słyszalne tak głośno i wyraźnie. Tak się czułam. Jak wilk.

Na tym polegała idea szczęścia. Nie szukasz go w chwilach pełnych radości. Pragniesz go w sytuacjach pozbawionych nadziei. Ono nie pyta, nie zagląda, po prostu przychodzi wtedy, gdy najmniej się tego spodziewasz.