sessizliktekaybolanbiri★

İnsanlar her gün cinayet işler.

Bazen tek bir sözleriyle,bazen bir

bakışlarıyla,bazen sadece yanınızda

Güneş kucağındadır,bilemezsin.

Bir çocuk gözlerine bakar,arkan dönüktür,

Ciğerinde kuruludur orkestra,duymazsın.

Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun,anlamazsın

Uçar gider,koşsan da tutamazsın...

Burnunun dibinde olsa ne olacak?

seni anlamıyorsa,

ama birisi vardır ki,dünyanın öbür ucunda...

En ihtiyaç duyduğun anda,

iki satırıyla bile olsa,

bir çırpıda yanı-başında...

Mesafe uzaklıklarda değil,

Mesafe fedakarlıkda.

Bize sürekli bir yarışın içindeymişiz gibi hissettirdiler. Bir yaşa kadar şunu başarmalı, bu yaşta bunu bitirmeli, herkes bir yere varmısken biz de çoktan varmış olmalıymışız gibi.

Ama kim belirledi bu takvimi?

Sosyal medyada birileri hayallerini gerçekleştirirken, biz kendi odamızda geleceğimizden şüphe ediyoruz. Birileri aşık olurken, biz “acaba ben yanlış mıyım?” diye düşünüyoruz. Birileri mezun olur, işe girer, taşınır… Biz hâlâ kendimizi çözmeye çalışıyoruz.

Ve sanki bu bir eksiklikmiş gibi.

Oysa geç kalmak diye bir şey yoktur. Sadece herkesin zamanı farklıdır.

Bir çiçek, başka bir çiçeğe bakıp “Neden ben onun kadar hızlı açmadım?” demez. Çünkü onun toprağı farklıdır, aldığı güneş farklıdır, yağmuru farklıdır. Ama biz kendimizi başkalarının bahçesine bakarak yargılıyoruz.

Belki de sorun, yavaş olmamız değil. Belki de sorun, acele etmemiz.

Çünkü bazı seyler erken olunca güzel olmaz. Bazı insanlar erken gelince kalıcı olmaz. Bazı başarılar erken gelince karakter inşa etmez.

Belki şu an bulunduğun yer, gitmek istediğin yer değil. Ama bu, yanlış yolda olduğun anlamına gelmez. Bazen yol uzundur çünkü seni hazırlar.

Ve şunu unutma: Hayat bir zaman çizelgesi değil. Bir yolculuk.

Sen geç kalmadın. Sadece kendi hızında ilerliyorsun.