#anlamlisozler

Fernando Pessoa — Huzursuzluğun Kitabı

Hoca muzipçe gülümsedi ve bir torbada geyirdiği çakıl taşlarını kavanoza döktü. İrili ufaklı taşlar kaya parçalarının etrafına yerleştiler. Kavanoz başka çakıl taşı almayacak noktaya güldiğinde hoca talebelere sordu: "Şimdi doldu mu?" Evvelki tecrübeden ders almış gençler cevap verdiler: "Hayır, tam dolmuş sayılmaz!" "Doğru," dedi hoca ve bu sefer de çantasından çıkardığı küçük bir çuvaldaki kumu kavanoza döktü. Hoca sordu: "Ya şimdi?" Gençler cevap vermekte tereddüt ettiler. Bunu gören hoca masanın üzerindeki sürahinin içindeki suyu da kavanozun içine boşalttı ve "İşte şimdi doldu" dedi.

Hoca ses çıkarmadan için sonunu bekleyen gençlere bakarak konuşmaya başladı: "Peki, bu deneyden ne ders çıkardınız?" Kimseden çıt çıkmayınca hoca konuştu: "Bu deneyden çıkarılması gereken ders şudur: Kavanoz koyduklarımızın hepsini aldı, fakat eğer kaya parçalarını en başta yerleştirmiş olmasaydık, onlar bu kavanoza bir daha hiçbir şekilde sığmayacaktı!.."

Bazen giden birinin bıraktığı boşluğa bakıyorsun, bazen de hiç gelmemiş birinin özlemine... Ama en çok da kendi eski halini özlediğini fark ediyorsun. O hırpalanmamış, safça inanan, her kırgınlığı bir gülücükle tamir edebilen halini. Zaman bize büyümeyi öğretirken, ne çok şey götürmüş meğer bizden. Şimdi elimizde kalan sadece biraz yorgunluk, biraz tecrübe ve bolca sükut. Ama yine de devam ediyoruz işte; bir sonraki sabah hiç gece olmamış gibi gülümsereyerek uyanmak üzere...