vaveyla

Uykun gelmiyor diye gözlerini suçlama belkide beklediğin uyku değildir

yazmıyorum diye özlemediğimi sanma. beni uzak durmaya zorlayan sensin çünkü

kaçıklığın eşiğinde sendeliyorum.

şimdi ne zaman canım yansa gözlerim çocukluğumda ki o boş sokağı değil, sadece senin olduğun yerleri arıyor.

“Gökyüzü de sensin, ötesi de.”

dönemiyorum; yol uzun olduğundan değil, geride kalan beni beklemeyi bırakmış.

yazmıyorum diye özlemediğimi sanma. beni uzak durmaya zorlayan sensin çünkü

sana benden zarar gelmeyeceğini adın kadar iyi bilirken yine de sen benimle savaştın. benden sana zarar gelmezdi.

İçine ata ata, için çürüdü, biliyorum, içine atma, diyeceğim ama biliyorum atacaksın, çünkü anlamazlar, çünkü yaşamamışlar, biliyorum.