2112

bir oda, içinde binlerce kez can vermiş kız çocuğu.

hâlâ umutla yürüyebileceğim bir yol kaldı mı bilmiyorum müzeyyen. gerçi dizinde dermanı olmayan yolu ne yapsın, umudu ne yapsın.

ibrâhim, bir uzağın sırtı gibiyim. yakışmıyorum dünyanın hiçbir yerine.

şimdi ne zaman canım yansa gözlerim çocukluğumda ki o boş sokağı değil, sadece senin olduğun yerleri arıyor.

Bir akşam üstü her şeyden bunalınca sana gelebilseydim.

seni düşlemek, annemi koklamak gibi.

ibrâhîm, gönlümü put sanıp da kıran kim?

içimde solan renklerin gölgesinde, uyuyup kalmışım sensiz. gelince uyandır lütfen.

Kalbim de taşıyamadığım acıların enkazında boğuluyorum.

İnsanın evi varken, bir bankta soluklanmamalı.

Yüreğimi kambur eden yükler var ama nasıl da dimdik yürüyorum sokakları.

Ben bu dünyanın, en çiçeksiz mezarıyım.

Yârin hasreti, kalbimde hiç dinmeyen bir ukde gibi.

Mayıs ayının yağmurları yağıyor yine kendi başıma ıslanmışım.