The Verbal Diary

Bon, naar aanleiding van "Aanvaring" nummer 56, met één van de fijne, empathische en open-minded straatbewoners, wil ik het vandaag even hebben over Worldpeace. Enige ironie is hierbij aangewezen. En feeling voor sarcasme.

Anders gaat er zo dadelijk weer eentje staan jengelen bij een rechter, of krijg ik te horen dat ik "grove uitspraken" doe. Moi? Grof? Bitch please...

Wij wonen dus in een dorp. Ooit woonden we beiden in de zalige anonimiteit van een stad. Nooit eenzaam, altijd alleen. Ik kende amper de andere bewoners van ons appartementsgebouw en was hier helemaal OK mee.

Ik hou niet van een masker opzetten en bewaar deze techniek dan liever voor als het echt moet, veelal in een professionele en strategische situatie.

Ik ben zo arrogant te menen dat ik in mijn vrije tijd mag kiezen met wie ik me wens bezig te houden...

Ik gruwel van nieuwsgierige buurvrouwen die graag op de koffie willen komen om te zien wat we met de keuken gedaan hebben.

Of van Johnny die tijdens de verbouwingen onze nieuwe schakelaars in de gang ongevraagd kwam testen.

Of van buren die de weg naar de voordeur kwijt zijn en dus maar via de achterdeur en tuin komen. Moet kunnen.

Onaangekondigd bezoek, het is zelden leuk nieuws. Het kan zijn:

de postbode met een aangetekende zending. En eerlijk: hoeveel keer zitten daar brieven bij die lezen: u KRIJGT zoveel centjes van ons?

een politie-agent. Geen verdere uitleg nodig.

Getuige van Jehova. Idem dito.

kinderen die van 3 Koningen komen zingen. Of Halloween "Trick or Treat"-en. Ik heb nooit iets in huis om te geven. Ongemakkelijk...

een buur.

Onze bel doet het sinds enkele verbouwingen geleden niet meer en ik laat het maar zo.

Schrikdraad plaatsen vond ik een beetje te ver gaan.

Maar kort gezegd volstaat het om te stellen dat onze...."kosmopolitische" mentaliteit niet bepaald strookt met die van bepaalde kerktoren-plakkers.

Noch onze liefde voor dieren, zo blijkt. 

Zo hadden we ooit een pauw, de lieve Leo. Leo kwam uit een asiel, we adopteerden hem in de eerste maanden die we hier woonden. Platteland, open velden, aanzienlijke tuin en bijgaande koterij om te schuilen. Ideaal, dachten wij. Dat niet alle buren het daar mee eens waren bleek eind september vorig jaar, toen we de prachtige Leo dood terug vonden in onze tuin. "Doorboord tot in de spiermaag met een lang scherp voorwerp" las de doodsoorzaak.

Ik word nog nijdig als ik eraan denk.

Oh, we weten aan wiens handen zijn bloed kleeft. Maar bij gebrek aan bewijzen werd de zaak geseponeerd.

Een tweetal weken terug dan groef onze eigenzinnige bordercollie MacGyver zich een weg naar de wijde wereld. Ondanks een volledige omheinde tuin. Hij stak de straat over en werd aangereden. De chauffeur reed door. Onbegrijpelijk. (btw Mac is okidoki. Hij is deels kat, denk ik...9 levens en zo.)

Een verontwaardigde openbare post van mij op FB hieromtrent , noopte een nabije buurtbewoonster om toch een beetje zout in de wonde te komen strooien: "Probeer dan eens toch op uwe hof te houden kan ook intrssant zijn he", schreef ze.

Goh, dat we daar niet zelf aan gedacht hebben... (En koop eens een klinker. De "E" bijvoorbeeld.)

Empathie: nul.

Constructieve bijdrage of nuttige raad: minder dan nul.

Toevallig draaien beide incidenten rond dieren, die het in de opinie van sommigen al dan niet zelf gezocht hebben.

Anderen leggen de schuld dan weer bij ons. Want ook Leo was creatief met de grenzen van zijn territorium.

Buurman Pauwenhater kwam ons bijvoorbeeld al met de Po-Po in zijn kielzog aanmanen dat we de pauw moesten opsluiten.

Want dat is dan wel weer de wijze waarop ze hier allemaal hun beesten houden: achter slot en grendel.  De 4 honden binnen een straal van 5 huizen worden nooit uitgelaten.

OH YES. Ik zie ook dingen gebeuren. Of liever: ik zie ze niet.

Maar mijn algemene vraag vandaag is: "Where is the love?"

Waarom doen mensen over van alles en nog wat zo moeilijk tegen elkaar? Waarom wordt een punt gemaakt waar er geen punt zou moeten zijn? Op de spits gedreven ten bate van wat precies? Een hogere bloeddruk? Advocatenkosten?

Waarom wordt een mooi initiatief als een kunstproject, zoals The Crystal Ship, die lopende is in Oostende, door sommige afgebroken? Omdat een welbepaalde gevel van een te beschilderen huis een oude, vervaagde reclame bevat van Texaco? Toegegeven, het is "vintage", maar het is ook....Texaco.

Waarom dook een chauffeur van een bestelwagen een tijdje geleden nog bijna de afgrond naast een brug in, in zijn verwoede pogingen mij NIET te laten ritsen?

*neen! NEEN! Gij komt hier NIET tussen! Nah.*

Wat zou hij ermee gewonnen hebben, vraag ik me af, want tijd zal het niet geweest zijn. 't Was file voor iedereen...

Uitspraken zoals “haters gonna hate” worden meer en meer gebruikt in de commentaar-sectie van artikels allerlei. Hiermee kiezen mensen, mezelf incluis, dikwijls de highroad, in plaats van in te gaan op het gemekker.

"Neuters gonna neut" knipoogt Eva Mouton's sweater. (Note to self: bestel er zo eentje.)

Het inventieve vermogen van sommige zuurpruimen en zwartkijkers is anders op z'n minst indrukwekkend te noemen.

Petje af.

Mochten ze nu eens die energie en dat gegraaf om toch maar iets te kunnen bekritiseren of dwarsbomen kunnen omzetten naar een positief, constructief doel...Dan zou de wereld een mooiere plaats zijn.

Worldpeace y'all.

X

In 2016 ga ik minder drinken, meer lopen,....euhmm....minder uitgeven (het is van moeten), meer schrijven en meer onderzoeken.

Die eerste is gewoon lachwekkend onhaalbaar. Hallo. Ik heb een kleine energiekikker van 3 en twee stief-kikkers van 7 en 8. Het is morfologisch niet mogelijk dit zonder alcohol te overleven. Ik zou er mijn gezondheid aan schaden, grijs haar van krijgen. En wie wil dat u?

Meer lopen. Sounds do-able. Het is een kwestie van uit die luiwammes-modus te geraken, waarin ik na mijn ontslag in oktober verzeild ben geraakt.

Maar ik geniet ook van deze modus. Dolce far niente! De zalige kunst van het nietsdoen.

Ik geniet ook van het feit dat niemand mij nog zegt dat er een sprietje haar niet goed ligt. Mijn ganse leven is mijn haar zo mogelijk nog rebelser dan het hoofd waar het op staat. Nadruk op staat. Statisch. Ijzerdradisch. Het IJzeren Gordijn dat mijn zicht op de rest van wereld verhindert wanneer er pakweg een rugwind staat, dat alles naar voor blaast. Beeld je de geneugten in van hier een "opsteekkapsel" van te maken om 4u in de ochtend. Zonder losse sprietjes.

Hoe mijn jaar er zal uitzien en hoe ik dit feilloos plan middels voornemens te nemen zoals "ik ga minder drinken" (een voornemen die ik pakweg zes keer per jaar neem, volgend op een zware avond), is met andere woorden, dikke quatsj.

Hoe mijn jaar verlopen is? Hoge hoogtes, lage laagtes. Er kwamen schitterende kansen op creatief vlak zoals van MO* Magazine (http://www.mo.be/wereldblog/ebola-en-daesh-hand-hand-tegen-het-gezond-verstand) en Charlie (http://charliemag.be/mensen/stiefmoeder/).

Kansen waardoor ik letterlijk stond te springen in de keuken.

Er was een familiaal dieptepunt tijdens de zomervakantie, toen man S en ikzelf geconfronteerd werden met fysieke en verbale agressie en de daaropvolgende rechtszaak, nummertje vijf sinds 2012, tegen zijn niet-zo-stabiele ex.

Vervolgens kwam de buurman van twee huizen verder, onze prachtige pauw Leo spiesen en begon ik een rally tegen dierenleed en zinloos geweld, waar velen zich achter schaarden en sympathie voor toonden, maar waar we jammer genoeg niet super ver mee kwamen, omdat Ace Ventura te ver woont en te weinig bestaat. (https://www.facebook.com/One-for-all-and-all-for-Leo-506609516160640/?fref=ts)

Brussels Airlines shotte mij korte tijd later weinig medelevend buiten, na bijna negen jaar van geleverde diensten (http://fauwlei.tumblr.com/post/131545181727/12-oktober) en om te eindigen, verloren wij kort voor de feestperiode mijn grootvader, die op een nogal dramatische wijze de strijd verloor tegen Parkinson... Een mens, zelfs ik, zou er even stil van worden.

...

On the upside, is mijn dressing quasi af. Morgen wonen we hier drie jaar. Ik ben zo blij om kleren te zien liggen, in plaats van op speleologie-tocht te moeten gaan in de donkere hoekjes van mijn volgepropte kinderkleerkast.

Deze kleren mag ik nu allemaal dragen.

Na negen jaar in het gelid te hebben gelopen. Pardon, tien jaar. Een decennium aan voorschriften over haar, make-up en uniform.

Ook al was ik niet in uniform. Een stewardess op verplaatsing, is een stewardess in burger en nog steeds een uithangbord voor de maatschappij. Voor zij die er weinig subtiel "nevenberoepen" met "lokale mensen" op nahielden was er meer begrip dan voor de slecht gekleden onder ons. Een gescheurde jeans aan naar de cursus? Schande. Maar kom, laten we ons straks allemaal openlijk gaan bezatten in onze designer spullen, in de bar waar we altijd gaan in X, en er dus even goed een flitsend neon bord boven ons hoofd zou kunnen hangen met de naam van de maatschappij op.

Maten en gewichten. Harde bewijzen (kijk dan toch! een scheur!), versus publiek geheim.

Terwijl ik puffend mijn garderobe naar boven liep te sleuren, langs onze dramatisch steile trap, kwam ik een paar kousen tegen.

Hier zit u ze. The Rebel Socks.

Ze katapulteerden me terug naar een dag, waarbij ik aan de security op de luchthaven stond aan te schuiven. Ik liep door de detector en het piepte.

'Schoenen uit aub', zei de bewaker.

Ik bleek deze kousen aan te hebben. In eerste instantie leverde dit wat gegniffel op van omstaande collega's. Feitje haar kousen zijn wel schattig...

Maar achter mij stond Pruimpje, een zogeheten coach, die erop toeziet dat alles volgens de voorschriften, regels en procedures verloopt.

'Uw kousen zijn niet in regel met het uniform', aldus Pruimpje.

Ik schoot in de lach. Onmogelijk serieus te nemen, toch? Wie ziet mijn kousen nu? Ik heb een lange broek aan en enkellaarsjes, die de integrale kous bedekken. Ik bedoel....ik trek die dingen niet op tot aan mijn knieën of zo.

Maar Pruimpje meende het wel.

Stel dat iemand die zou zien? De regels van het uniform lieten enkel effen zwarte, grijze of donkerblauwe sokken toe.

Maar....niemand ziet ze toch?

'IK zie ze', vuurde Pruimpje terug.

Of hij de kleur van mijn ondergoed anders ook wenste te weten? snoerde ik hem met een knipoog de mond.

Er werd geen gevolg gegeven aan het strikjeskousen-incident. Maar dat had wel gekund. Dus toen ik deze kousen al organiserend tegenkwam, moest ik glimlachen.

Never-more.

Als 2015 me één iets geleerd heeft, dan zijn deze onnozele sokken er het beeld van: ik weet nog niet waar dit jaar me zal brengen, of ik een minuut minder zal lopen op de 10k of niet, of ik een milliliter minder zal drinken of niet, of ik meer of minder zal verdienen,....Maar ik zal er althans over waken dat ik mezelf kan zijn.

Tot mijn kousen toe.

Vandaag bijvoorbeeld heb ik roze panter-print exemplaren aan.

Ik doe een warme oproep dat dit jaar Zotte Sokken jaar wordt.

Wees heerlijk jezelf.

Steun de shoppende militair.

Be the imperfect human.

Happy 2016 iedereen.

Vrijdag 13 november, een zwarte bladzijde, de tweede al voor Parijs dit jaar en de zoveelste wereldwijd sinds begin 2015.

Want laten we de duizenden doden in Nigeria niet vergeten, van de hand van Boko Haram, de studenten in Kenia eerder dit jaar, de talloze bommen elke dag in Syrië....

Mais oui, je suis Paris, Charlie,... Je suis ook de orang oetan die verbrand en stikkend moet vluchten naar Indonesische dorpjes omdat "de mens" zijn woud heeft stuk gemaakt. Ironisch genoeg betekent orang oetan, in het Indonesisch "mens van het bos"....

Ik postte dit kleinood op mijn wall omdat ik principieel anti-religie ben en omdat het waar is: we hebben geen ijle, ongrijpbare gebedjes nodig. We hebben daden nodig, geen oorlogsdaden, vuur bevecht men niet met vuur, we hebben nu meer dan ooit liefde nodig. Liefde, cultuur, feest, familie,  vrienden, liters alcohol if need be.

Alles tegen de angst en de verzuring. Azijnpissers genoeg hier. De meesten hebben er zeer succesvol een zelfstandig bijberoep van gemaakt.

Onze "cultuur" as we know it wordt aangevallen. Zoveel is duidelijk. Eerst was er de vrijheid van meningsuiting (Charlie Hebdo), nu zijn er restaurants, een sportmanifestatie (stade de France) en een concerthal (Bataclan).

In de nasleep hiervan werd Brussel een spookstad.

Ikzelf twijfel nog of ik naar een nakend concert zal gaan van Florence + The Machine. Wil ik daar in een uitverkocht Sportpaleis staan? In wat hoogstwaarschijnlijk een gespannen sfeer zal zijn en een te luide boer de aanleiding zal zijn tot een paniekaanval?

De ik van weleer had geen schrik. Ikke BPA (Before Paris Attacks). Net zo min als mijn fuivende naaste medemens.

Ik denk niet dat ooit eerder iemand van ons gedacht heeft: oh, wat als ze hier ineens van de balkon van de Vooruit in de menigte zouden beginnen schieten?

Liever dan hier doemgedachten over te hebben, herinner ik mezelf en u, lezer, er liever aan, hoe zorgeloos en heerlijk decadent wij waren. Geen beter moment om mijn partners in party, te eren.

Ik heb een vriendin W. Veelal is zij mijn wingwoman en omgekeerd, wanneer we lallend, rebels en met een zekere mannelijke elegantie door Gent banjeren. We dansen, wat je dansen noemt, lachen luid met het hoofd in de nek en sluiten de avond af, liggend achterover, bij voorkeur op een podium, om een beetje te filosoferen over venten enzo. Er was één avond, die begon bij de Chileen met Pisco Sours, liep vervolgens over in Patron shotjes (ne-ver drink when alone....) en eindigde met mij in de zetel thuis. Een gapend gat tussen het laatste glaasje Patron en de voordeur nalatend. Video's en foto's op mijn gsm, helderden naderhand bepaalde hiaten op. Echter niet zonder schroom. Er was W die danste met een paraplu. Geen van ons beiden die weet waar die paraplu vandaan kwam noch waar die gebleven is.

Er is eveneens sidekick en wederhelft S. S besprong, letterlijk, besprong als een grote, bruinharige kikker, ooit een een man/jongen in de Charlatan. Uit pure vreugde. Want die peet had hem herkend als de bassist van zijn toenmalige band. En S had wel een paar rumcola's op. Hupsakee. Hij gaat ook los op alles wat varieert tussen Boyz II Men en pakweg Daft Punk. Geef het een beat en een groove...en hij gaat. Geen enkele babysitter van ons is al op tijd naar huis kunnen vertrekken. Waarvoor excuses.

Ik heb ook mijn "bol", D. Die ken ik van de eerste dag in de luchtvaart, we zaten samen in de opleiding. Sinds dag 1 lagen we samen te huilen van het lachen. De eerste nightstops samen bleken algauw ook in de annalen te verzeilen. Legen-waitforit-dary. Er waren nachtjes met magische sigaretjes ergens in een Ivoriaans kustdorpje, dance-battles in een Senegalees spiegelpaleis (a.k.a discotheek), D gehuld in een turquoise v-neck tee versus een hoopje 50 Cent imitators. Zeer recent nog huppelden we allen samen rond in Antwerpen en besloot D wederom zijn danstalent te bewijzen, middels het uitvoeren van zeer veerkrachtige en ritmische lunges.

Hij scheurde er zijn broek aan en ik rolde over de vloer van het lachen.

Er was ook ex-vriend R. R rook, ruikt, een feestje als een bloedhond. "Ik hoor daar ergens een beat-je", pleegde hij te zeggen, net wanneer je in de middle of bloody nowhere zat in Kroatië.

Vriend C dan, dateert van tijden dat ik de wereld wilde verbeteren in Leuven. Ooit belandden we in de krochten van een bar, waar ik als toegewijd lid van een studentenvereniging de sleutel van had, omdat alle andere bars gesloten waren. Het was tijdens de blok. Feit is: ik was dit vergeten. Pas jaren later knipperde er sputterend een lichtje aan toen hij zei “weet je nog die keer dat je de sleutel van de bar had...”. C heeft moves als Justin Timberlake, maar komt dan gehuld in de vacht van 7 schapen naar de White Cat in Gent. (fyi, de White Cat is een zweethut. Kom erheen in een marcel en leg je haar goed en het druppelt langs je rug.) Vervolgens beweegt hij amper, weigerend zijn wollen deken uit te doen, want eronder draagt hij enkel een singlet. (Ik krijg nog steeds jeuk als ik eraan denk...) Wederhelft M staat ondertussen wel van jetje te geven, voornamelijk op liedjes waar "shake" en "bootie" in voorkomen. De waarheid pleegt mij te zeggen dat C de andere keren geen wollen jeuktrui aanhad. Laatst was het een leren jasje. Op zich al minder itchyscratchy.

Mijn wingman van vervlogen tijden PJ, hulde zichzelf in excentrieke pakjes, boetseerde zijn baard, snor en hoofdhaar tot iets wat niet zou misstaan in het SMAK en vroeg zich vervolgens de halve avond af waarom "alle wuven peinzen dakkik gay zien vint". Ironisch genoeg trokken we er ooit op uit, het themalied van Indiana Jones neuriënd (dat was het strijdlied), vastberaden hem een meisje te vinden. Ik spotte er eentje, hij ging akkoord....en toen bleek zij gay te zijn. Gay... voor mij.

Ik herinner mezelf en u eraan hoe stijlloos, klasseloos, limiet-loos, zorgeloos decadent we waren.

Correctie: zijn.

Correctie2: zullen zijn.

Geen passé composé voor ons, goed geprobeerd, maar wel:

VIVE LA FETE!

en

((lang zal je leven in de) GLORIA. Gloria Gaynor.

“Go on now go, fly out the door.

Just turn around now, cause you're not welcome anymore.

Weren't you the one who tried to hurt me with goodbye (okay, gunfire)?

You think I crumble? Did I'd lay down and die?”

(...)

“Oh no not I! I will survive!

Oh, as long as I know how to love, I know I'll stay alive.

I've got all my life to live,

And I've got all my love to give,

Op 12 oktober van dit jaar, verkeerde ik nog in zalige onwetendheid. Ik kuierde met twee collega's door de straten van Edinburgh.

"Goh", verzuchtte collega E, "op momenten zoals deze klaag ik toch niet over mijn werk hoor." Newbee copiloot J grijnsde ter beaming en nam een panoramische shot van op de esplanade bij het kasteel. *klik*

"Wow, nog nooit zo goed gelukt!"

*Share on Facebook*

Het zicht was dan ook, zoals het enkel in Schotland kan zijn: grijs, blauw, groen, meer grijs, rauw, lelijk, en Game of Thrones-style mooi.

Och ja, de laatste jaren wordt er wat afgezaagd op het werk. Velen zouden zeggen, terecht. De uren gaan de lucht in, vaker dan de vliegers, de dagen worden langer, de gezichten in evenredigheid daarmee. De dag dat ons rooster voor de volgende maand wordt gepubliceerd, heeft een stress niveau te vergelijken met rapporten-dag op school.

Acties worden er niet echt genomen, mensen blijven zich stretchen, gaan die extra vliegmijl en mopperen tussen het bedienen van de klanten door. “Chou!” (algemene aanspreektitel aan boord...nogal wiedes met 1500 collega’s) “Mijne rol voor dees maand...ik ga nog juist mijne was kunne doen!”

Cijfers worden op flatscreens in de kantoren non-stop geupdate en geprojecteerd.

Harder. Better. Faster. Stronger.

Overnachtingen, zogeheten "nightstops", zoals deze Edinburgh, doen die zaken even vergeten.

Dan gaan we op ontdekking, hangen de vuile toerist uit. (maar noem ons geen toerist! hoe durf je...)

Dan weten we weer waarvoor we het doen, voelen we ons weer de mens achter de naam.

De liefde voor het vliegen, begint... in het vliegtuig.

Mensen die niet vliegen, bare with me. Maar airhostess worden, daar zijn consequenties aan verbonden. Je stapt er niet zomaar in en uit. Eens het onder je vel zit, zit het daar om te blijven knagen, zagen, vragen naar meer.

Zelfs de dagen waarop je snotterend van thuis weg rijdt en in je zijspiegel nog het verbouwereerde gezichtje ziet gebrand staan, van je één jarige zoon. "Waar gaat die naar toe? Die laat mij hier achter of wa?..."

Zelfs de feestdagen die je doorbrengt met koude mini croque-monsieurs, en liters drank in de valies om de pijn van Kerstmis in een muf hotel in Abidjan, te verdrinken.

Of die zoveelste bbq, verjaardag, paasdag, schoolfeest, communie...waar je ondanks het veelvuldig aanvragen van pleasepleaseplease-lukt-het-om-die-dag-thuis-te-zijn-emails toch niet bij bent.

Of de weekends. Eender welk weekend. "Afspreken?" "Nee, sorry, moet vliegen...".

De verloedering van de sociale contacten. Mensen die afhaken omdat ze het beu zijn dat je "altijd maar ligt te maffen". "Weeral voicemail." "Ligt die nu nog in haar nest?"

Of de opinies. "Stewardesske?" (lees: te lomp voor iets anders zeker?) "Heb jij niet gestudeerd misschien?"

Ja dat heb ik wel. Correctie: dat hebben WE wel.

Kleine heads up dus wanneer u de volgende keer beslist de arrogante ezel uit te hangen tegen de poppemie tegenover u.

Onder die gestylede chignon en de picture perfect make-up zit een grijze massa, hersenen geheten. Velen hebben die gebruikt om bepaalde diploma's te behalen. Voor de vuist weg, een paar voorbeelden: rechten, criminologie, dokter in de geschiedenis, toerisme, leerkracht.

Dus ja, ondanks het diploma. Die past ook nog in dit rijtje.

Like a drug. Het bepaalt je leven. Na een decennium, zoals in mijn geval, is de rest van de indeling van je leven erop georiënteerd. Zoals de meubels in je living gericht staan op de TV.

Wanneer je dan op staande voet ontslagen wordt...dan zakt je leven in elkaar.

Mijn laatste nightstop, was Edinburgh. Mijn eerste vlucht ooit, was Malaga.

Op het werk zijn al de vergaderzalen genoemd naar een (succes) bestemming van de airline.

Ik werd gedumpt...in de “Malaga”.

De cirkel is rond.

*klik*

Er is zo'n site op Facebook waar allerhande zaken, in het bijzonder kledij, tweedehands te koop worden aangeboden voor een prikje. Er worden foto's gepost, diepzinnige commentaar geleverd, over prijzen onderhandeld, ophaal en- verzendinstructies aangeboden.

Je kan er ook je eigendunk een boost geven. Vooral de dagen waarop je twijfelt aan keuzes aangaande je levensstijl of zelfs je intelligentie...

Een kwartier scrollen verder, vind je jezelf een genie. Gegarandeerd. I am smart, S.M.R.T, zong Homer Simpson.

Het lijkt wel of de opening van de Gentse Primark in rechtevenredige lijn de cijfers van zielloze massaconsumptie doet stijgen, samen met de bedenkelijke uitspraken op deze pagina... De antropoloog waarvan ik ooit eens een artikel las ergens op een vliegtuig, had het over de "verplatting" van de maatschappij. Winkels met spotprijzen, app's,... -> prikkels die snel verzadigd worden -> ongeduld en vervagen sociale etiquette -> boertigheid en dommigheid. (Samenvatting van het artikel, pijltjes staan voor "leiden tot".)

He is so right.

Ter illustratie, een recente koevla op voorgenoemde pagina:

Meisje X: "hey iedereen. Ik heb een vraagje maar weet niet zeker of het het hier thuis hoort. Ik wilde zonet mijn pil nemen met een blikje frisdrank, maar mijn pil viel in het blikje. Ik heb dan wel het ganse blikje opgedronken. Ben ik nu nog steeds beschermd? Kan het kwaad een tweede pil te nemen?" (neeeeee niet doen! je krijgt er over-betieting van!!)

Meisje Y had daarbij haar bedenkingen: "kweetnie zu. Van mijn diabetes pil mag ik er ook maar ene neme." (klopt, want alle pillen zijn identiek.)

Voor wie dacht dat de TMF loeders zich enkel ophielden in de rubriek voor seksuele voorlichting in de Joepie...Think again.

Ook reisadvies en bijgaande informatie worden op de pagina verstrekt.

- Meisje A: Hallo, ik heb van mijn oom in Londen xxx pond gekregen (smiley), i'm so lucky. Maar weet er iemand waar ik dit kan omruilen voor (hier komt het...) "EERLIJK BELGISCH GELD" ?

('scuse me, while I piss myself)

Eerlijk Belgisch geld konden we laatst op 31 december 2000 terugvinden bij Dexia, denk ik. (hoewel...knipoog smiley) Eender welke andere bank dus.

Maar dan komen de vliegen op de vla af.

Meisje B: Goh, in Antwerpen, aan het station, heb je zo "van die winkeltjes".

Niet zeker of ze het op nachtwinkels had met lange-afstand telefoonkaarten en een sticker van Western Union op de etalage, of misschien een louche cybercafé met dito sticker,...Of waarom ze (en de andere eencelligen in deze conversatie) zich vervolgens afvroegen of deze etablissementen ook in hun regio bestonden, want ja....Antwerpen....niet bij de deur é.

Geen zieltje die het woord bank in de mond nam. Niet één.

Eentje vroeg zich dan wel af waar ze aan Thais geld kon geraken. Ze wilde zich namelijk wagen aan een reis naar het Disneyland van Azië.

Mijn vriendin M schoot haar te hulp: "Thais geld wordt niet geëxporteerd, ter plaatse wisselen is de boodschap."

Paniek.

Wat? Vertrekken zonder centen? Afhalen? Travellerscheques? WAT?!

Een privé bericht aan M werd verstuurd. "Heb je nog wat info voor me over Thailand?" vroeg de reis-maagd. M raadde haar de Lonely Planet of Trotter aan....Reisgidsen. De Trotter in het bijzonder prees ze aan, vertelde ze mij, want daar staan meer prenten in. M had het niveau goed ingeschat. Want  "Zeg en waar koop je die?" was wel degelijk de volgende vraag.

Ik wens hierbij te pleiten voor een verplichte Travel IQ-test. De score bepaalt in hoeverre je je buiten de muren van het hotel mag begeven. Of een enkel/leiband aan moet die je beperkt tot het ontbijtbuffet en zwembad.

Reisadvies beperkt zich dan tot:  "Niet vergeten: 's morgens handdoek klaarleggen aan zwembad, zo niet bent u gejost en ligt Chiara uit de UK weer rood te blakeren in uw plaats."

Bovenal wens ik te pleiten om AUB het vak Wereldoriëntatie niet af te schaffen vanaf het eerste middelbaar. Integreer dit wederom AUB in het vak geschiedenis, maak geschiedenis "actueler" en geef mij AUB (amaai ik ben beleefd vandaag) een full time positie hierin. Opdat ik tenminste kan zorgen dat deze schapen wat minder verloren lopen op deze aardbol, waarvan sommigen nu zelfs gaan beweren dat die plat is. No joke. Er bestaat een conspiracy theory groep, die te vaak naar The Truman Show hebben gekeken, die beweren dat de wereld wel degelijk plat zou zijn.

De verplatting van de maatschappij. ..

Ik kan u echter verzekering, mijn "view from the top" toont nog steeds een bollende horizon.

Zweefteefjes, trouwe aanhangers van Mercator en Colombus. Fear not!

In deze optiek is het helemaal niet verwonderlijk dat er dermate veel stompzinnige commentaren circuleren aangaande de vluchtelingenproblematiek. Mensen die effectief graag zouden hebben dat deze terroristische profiteurs van deze platte aarde zouden vallen.

Hoe durven ze? In een rubber bootje ONZE Mare Nostrum oversteken en van ONZE sociale voorzieningen komen profiteren? Met een smartphone dan nog wel...dat is erover! Eigen volk eerst!

(can you hear yourself? can you?)

Op hoge hoogte hang ik boven het meest weerzinwekkende object die ik ken: het toilet op een vliegtuig. Ik ben niet ziek, ik moet gewoon een nummerke 1 doen. Dit doen wij, zweefteven (zweef-reuen hebben het ietsje gemakkelijker...), liefst middels het behouden van de grootst mogelijke afstand van de pot, bril, lavabo, muur en grond. Levitatie zou nu wel van pas komen. Het impliceert op de tenen staan, squatten, ellebogen tegen de muur duwen teneinde niet uit deze cirque de soleil-pose te vallen en godbetert iets ààn te ràken! en het betere mik werk. We willen het tenslotte ook niet op eigen schoenen of in het kruis van je nylons. Een vlieger hangt niet stil. Mikken is cruciaal en aan de staat van de toiletten te zien, niet voor iedereen weggelegd. 

Voor degene die nu nog geen visueel beeld voor ogen zouden krijgen, it goes a little something like this:

En daar sta je dan te klooien. ( na 10 jaar expertise kan ik met zekerheid zeggen dat dit dus een één seconde pose van MJ is en/of hij aan draadjes hangt)

Komt er uiteraard een kleurenblinde en analfabete passagier aan je deur morrelen. Het rode “occupied” bordje is het zoveelste buitenaardse object voor mensen die op een vliegtuig stappen. Dat en een deurklink. Die druk je niet naar beneden zoals je al kan sinds je 2 jaar. Het gewone hefboomprincipe geldt niet meer in de lucht alwaar we de zwaartekracht trotseren en ondersteboven vliegen. (roll eyes) Neen, die trek je naar boooooven. (roll eyes some more) Maar eerst heb je wel aan het flapje van de voormalige asbak staan sjorren. Dat metalen dingetje waar die sigaret op staat. Want dàt is zonder de twijfel de deurklink. Kuddos to you, you cracked the case.

Na 30 seconden foefelen aan mijn deur, terwijl ik net met mijn derde arm een papierke tracht te bemachtigen, wordt het mij te veel. Dan bonk ik op de deur en brul zeer ladylike BEZET!!! 

Ho zeker....dat hadden ze echt niet verwacht. Groter wordt de verbazing alleen maar als er dan een hostess uit die wc komt. Wait...what? They....pee? 

Wanneer dames in de luchtvaart hun maandelijkse beslommeringen hebben, dan wordt het gehannes helemaal mensonwaardig.

Thuis zeg ik dan, in mijn oorspronkelijke West-Vlaams: kemme bucht. Heerlijk. gewoon heerlijk om die foltering der natuur op de vuilst mogelijke manier te kunnen benoemen. Bucht. Rommel. Bullshit. “Hou E even weg van de badkamer”, vraag ik dan. E houdt ervan praatjes te komen slaan wanneer je op die magische witte troon met een gat erin zit. Hij houdt ervan het resultaat, het zijne of die van een ander, hij is niet kieskeurig, te aanschouwen en dat dan met een druk op de toverknop te zien verdwijnen. Hij vindt enthousiast die gele, verpakte tubekes en wil ze open doen. Dat zijn snoepjes, dat moeten snoepjes zijn, wat anders verpakken ze zo vrolijk. Ja toch? 

Onze badkamer deur sluit niet. Omdat hij uit de jaren 30 dateert, net als de rest van ons gedeeltelijk gerenoveerde hoop bakstenen. Dus wanneer S er niet is, ben ik weer terug bij af en cirque de soleil. Zweven boven de pot, een stukje geel plastiek tussen de tanden, één voet tegen de deur, het ander in mijn nek en “neeen liefwe, mama kan nu eve nie shpele, mama ish bezig” tussen de tanden sussend.

Want mijn 3 jarige heeft het principe van de deurklink helemaal onder de knie. Rood betekent stoppen, dat weet hij ook al. Groen is rijden en oranje is ook rijden. (ja bij mij wel, ja)

Tijd voor een rood bordje aan de badkamerdeur.

RED MEANS STOP.

Op de negende dag van de beruchte Gentse Feesten, besloten wij eens te gaan flashen op de Flashmarkt aka Vlasmarkt.

Flashen omdat je er behoort te blijven tot het niet zo lyrische broad day light alle wallen, rimpels en bloeddoorlopen ogen onthult. Vampierenblik en dito teint. Willy Sommers-oogleden en Emiel Goelen afhangende mondhoekjes. Omdat het merendeel zich slechts nog fragmentarisch herinnert er geweest te zijn.

Nergens ter wereld gaat men zo klasseloos uit het dak als daar. Stijl doet er niet toe, geen hond ziet wat je aan hebt wanneer iedereen tegen elkaar aan staat te schurken. Klasse kan je even faken, maar zelfs de Ralph Lauren-hemdjes en nude roze pumps vallen vroeg of laat voor de aftakeling der klasse, die de Vlasmarkt impliceert. Je zal stinken, je schoenen zullen kakibruin zijn en je haar zal plakken van bier en whatnot. Is dit niet het geval? Dan ben je ER NIET GEWEEST.

Dan doe je een beetje zoals die ene vriendin die deed alsof ze stoned was en wij ze een joint hadden gegeven “helemaal voor jou alleen!” waar we bolletjes opgerold gras, actual grass not snoop dogg grass, hadden ingestoken. Ja hoor, weg als een ei was ze.

Nog erger wordt het als je het eerste deel van de nacht en aanvallende ochtend, hebt doorgebracht in de innige omhelzing van de duistere krochten van de Charlatan. Hihihihihhi, ga je dan naar buiten, dada Sexy (tegen de buitenwipper), hihihihihi.....aaaah, licht! Scharrel, graaf achter die zonnebril in de handtas.

Stomme grijnzen, alle talen en accenten, zonnebrillen en hoeden, hete Irish coffees, frisse pinten, wildplassers, hamburgers met lange niet meewerkende ajuinen en je bevriende collega die Wonderwall in je oor staat te kwelen.

S deed ook goed mee toen. “Vondervaalllll”, met een Duits accent. Die vond hij toepasselijk omdat er een Ijslander bij ons stond. Zijn logica was dat die man al erger moest gehoord hebben.

Nergens feesten ze zo puur als hier, feesten om te feesten, l’art pour l’art. 

Ik kom een kleine Limburger tegen. Hij lijkt op een personage uit de Hobbit. Heeft blonde, springende krullen, is één met zijn rugzak en is circa 12 jaar groot. Hij vindt dat ik op een meid uit Helchteren lijk. Ik zou Limburgse moeten worden vindt hij. We hebben het tussen pint en pint even over de pro’s en con’s...

Maar Gent wint uiteindelijk van Limburg. Hij heeft zich tenslotte al overgegeven aan de Flashmarkt, dat bewijst zijn ganse lijf, ons en zijn DNA vloeien tussen de glibberige kasseien.

Geen nood aan overdonderende decors en deejays met een naam als Like Mike (seriously?) die perfect goede nummers van toen verkrachten tot iets wat het midden houdt tussen een paard dat op een wortel knauwt en een mislukte lancering van één der Apollo ruimteveren.

Wij doen madness op Song 2 van Blur. Ook al hoor je die in de versie van je lallende maatje in je oor.

It takes balls, om tegen een halve Aziaat, dewelke ik in mijn amandelogen duidelijk ben, de uitspraak te doen: “ik heb het niet zo op die Chinezen. Allez ja, Japanners, ge weet wel, die soort.”

*kuch*

Deze repliek kreeg ik naar aanleiding van een wondermooie foto van turquoise water en vanille-kleurig zand. Ik vroeg haar waar deze foto genomen was. Zuid-Japan dus. Dat ik er dolgraag heen wilde, naar Japan, maar ja, duur hé...Vervolgens dropte zij de bovenstaande atoombom. 

Champignonwolk boven mijn hoofd negerende, dramde ze nog even door over hoe erg die wel stonken die Chinezen en dat degene die op onze vluchten vertoeven, geen Frans, Engels of Nederlands kunnen. En dat gezeur altijd maar om warm water, kunnen die niet gewoon koud water drinken?

Moraalridder en nerd die ik ben stak ik een korte speech af over heropvoedingskampen in China, wegenwerken en ontginningen in Afrika en de inzet van onvrijwillige Chinese dwangarbeiders en over de upsides van warm water drinken (of thee) na het eten, ten behoeve van de vertering,...

Mijn voelsprieten detecteerden echter snel ergernis, dus bolde ik het af.

Sommige mensen, en “fans” van deze blog, vallen nu eenmaal niet veel meer bij te brengen. Integriteit, eerlijkheid, openmindedness, opvoeding,...Verloren moeite zullen we het maar noemen.

Qua openmindedness stuit ik hier bij ons, in ons Man Bijt Hond-dorp ook wel eens op een lege blik. (Oowpen-watte?)

Hoewel ze dan op vlak van kleur, weer niet moeten onderdoen voor mij. Zo zijn er onze schatten van buren S en K, wiens dochter op school zit bij E. 

K staat geregeld, sigaret in de mondhoek, in vrijetijdskledij aan de schoolpoort. Wat wij misschien zouden aandoen indien we de griep in fase 3 hebben, draagt hij vol trots op zijn één meter 90 grote frame van een lijf. Bij voorkeur een training in Ferrari-rood, met Puma-badsloffen. Vervolgens placeert hij zich ergens in het begin van de speelplaats en roept dan breed lachend, rood en bulderend: NAARUIS!!! KOOOOM!! 

Johnny Autoradio dan, die zoals zijn bijnaam doet vermoeden een ding heeft voor getunede bolides, trachtte het in der beginne aan te leggen met wederhelft S. Hij zag de nieuwe vriendschap helemaal zitten. 

Samen in onze polychrome fleece, bodywarmer en Kappa-trainingsbroek hangen op de oprit, dacht hij. Autoradio’s loeihard openzetten, zien wiens achterruit het eerste in snot ligt. De basis van elke hechte burenvriendschap. Het heeft niet mogen zijn. “Suske” S, zag er geen toekomst in.

Niet voor niets draaide Man Bijt Hond hier effectief 5 afleveringen. Niet zonder schroom meld ik u dat deze te bekijken vallen op TuubTuub. (voor de niet Eddy Wally-volgers: youtube)

I cut this short. 

Mijn man komt zonet voor het eerst thuis in zijn diensttenue van de brandweer. Hallo.

Vorige nacht droomde mijn man een heroïsche droom...Hij sloeg en klopte zich een baan door het ouderlijke huis van zijn (h)ex, lichtte zijn kindjes op zijn armen uit hun bed en nam ze mee naar waar ze hadden moeten zijn nu: hier.

Ware het niet dat zij, en dat gespuis van een familie van haar, de kleintjes hier afgelopen weekend mits goed voorbedachte rade en geweld, zijn komen weghalen, dan hadden ze nu hier geweest, bij hun papa, bij hun broertje. De tweejarige die eveneens heeft mogen aanschouwen hoe zijn broer en zus huilend en gillend weggierden in de auto waarin ook de zottin die zoëven ervoor de straat op stelten zette met haar getier, haar vulgariteit en haar getimmer op zijn mama.

Moge haar leven lang zijn, eenzaam en het lot haar ongunstig gezind. Op elk vlak.

Het heft zullen wij nooit in handen nemen. Jammer genoeg was onze opvoeding daar te goed voor, onze afkomst de overtreffende trap van de hare.

Dat heft neemt blijkbaar ook de “uitvoerende macht” in dit land, onze blauwe vrienden, niet in handen. Die stellen PV na PV op....en doen verder geen hol. Ze zijn er ook niet toe gemachtigd, wat natuurlijk de mogelijkheden sterk beperkt...

En ondertussen hopen wij, en dromen wij. En ligt ons vonnis kompleet nutteloos op te krullen in een farde.

Week 1 is voorbij. Geen kinderen gehoord of gezien. Geen antwoord op tal van telefoontjes en smsen. Eveneens met goed voorbedachte rade. Elke sms tovert een gemene grijns op haar tronie. Zoveel is zeker. “Hij zit ermee in zulle...”

België, en dan zijn jullie verwonderd dat de grootste schijtkrant van het land vol staat van familiedrama’s.

IJZER.SMEDEN.HEET. 

Just saying. 

We weten wie het is, het duivelsgebroed. Haar moeder haar telefoonnummer bevat letterlijk, allez cijferlijk, 666. 

Kan geen toeval zijn, ze is het kind van de duivel, ze is onze persoonlijke hel, de (H)ex van de S. 

Yadi yadi ya, zoveel verhalen van zotte exen, vechtscheidingen,...allemaal al gehoord.

 Geloof me, dit exemplaar belandt op een dag in de gazet. En het zal niet zijn omdat ze Miss Aardbei geworden is of iets dergelijks...(hoewel, gezien haar taille, als ze nu eens iets roods zou aantrekken, passend bij de kleur van haar immer blozende kaakjes...hmm...) Het zal zijn omdat ze eindelijk total loss gegaan is. Op haar kerfstok heeft ze onder meer al: barfight, parentale ontvoering, fraude, nog meer fraude, torenhoge schulden, psychologische mishandeling van haar kinderen en partnergeweld. Niet mis, voor een 33- jarige die schrik heeft van haar eigen spiegelbeeld (ge zou voor minder, maar toch...), alles boven de anderhalve meter, de bus, een vogel, het vliegtuig en waarschijnlijk Mega Mindy ook.

Autorijden kan ze niet, koken doet ze niet, wassen en strijken zijn begrippen die gecatalogeerd staan onder “Water op Mars en Andere Rariteiten”, betalingen en de daartoe noodzakelijke fondsen komen van a) ons (duh....), b) ouders c) zussen e) de staat.  En de school, dat zijn de zoveelste beuzakken die haar kostbare tijd met haar twee schatten beperken. Huiswerk zeg, wat een uitvinding. Laat ze toch analfabeet zijn. Kijk naar mij, doing just fine. Ik doe daar niet aan mee. “Ik verplicht mijn kinderen niet graag tot iets.” Vandaar dat O haar tandje op 5-jarige leeftijd diende te worden ontzenuwd. Want tanden poetsen, daar doen we niet aan mee. “Bij mama moet dat niet. Mama is een toffe. Geen tanden poetsen, geen huiswerk, naar school als het dan echt moet maar als het even kan, ook niet. En vandaar dat wij, de schele 2 tot 3 dagen die ze bij ons verblijven, telkens het gat moeten dichtlopen zoals ik enkel Kim Gevaert al zien doen heb...(Re)bootcamp Papa. Die de middenweg moet vinden tussen opvoeden, disciplineren, vertroetelen en spelen.( Euh...juist ja, die een normale ouder is.) Op 48 uur zijn kinderen weer tracht klaar te stomen voor de wereld buiten de gifgroene zeepbel van haar familie....

Deze superhero heeft ze dan zondag zijn vaderdag ontnomen. “Nee, ge moogt de kinderen niet komen halen, ik heb andere plannen, we gaan naar het pretpark.” Even had ik ijdele hoop. Dat zij en haar klusterfamilie samen een karavaan hadden gekocht en het reizende circus zouden vervoegen. Kom dat zien: vrouw die op aardbei lijkt!

Maar neen, het was gewoon weer een staaltje van haar enige talent: foutre de la merde.

Met dezelfde steen haalde ze een 6-jarig meisje, haar voormalig metekindje, (want met de mama heeft ze, o mysterie!, ook ruzie) haar vlieger ook uit de lucht, want die vierde zondag haar lentefeest en keek hard uit naar de komst van O en A.

Zondag, de zevende dag, het was echt wel haar Hoogdag.Two birds, one stone.

Ik zou zeggen

a) karma karma

b) ashes to ashes, dust to dust

c) rot in hell

d) all of the above.

Maar Outkast kan het beter verwoorden.

Omstreeks het moment dat Goedele Liekens zat te fretten voor haar tv en zelf aan een bijzondere vorm van verbale diarree leed, geheten: jaloezie uiten op Twitter onder invloed van ene Chardonnay te veel, kapte mijn tweejarige zijn glaasje water over de voormalige Macbook. 

 De frustratie, o de frustratie, van die gewezen miss met haar vierkante kinnebak niet meteen te kunnen blog-aal counteren... Maar goed, uitstel is geen afstel.

Bij deze, Goedele, gie kalle: anorexia is meer dan mager zijn alleen. Dat ten eerste. Een klasgenootje leed eraan. Ik zag het van dichtbij, hoe koud ze altijd had, hoe bleek en schraal haar huid, de behaarde bleke armpjes, hoe ze ons eizona omkocht opdat we niet zouden verklappen dat ze de kaas van tussen haar boterham had gevist. Het is pijnlijk. In het hoofd en voor het lichaam, voor de familie. Hoe ongelooflijk lomp om een gezond, slank mens te “verwijten” aan deze ziekte te lijden. En zelfs al leed ze eraan, dan is het niet bij keuze. Het is zelfs een belediging naar anorexia patiënten toe. Want indien te mager zijn het enige “symptoom” zou zijn, dan was alles al opgelost met een Bicky Cheese. (Een Bicky Cheese, ten andere, lost véél op, dat even terzijde. Het bezorgt je zelfs partners, om 5u in de ochtend. Maar dat is een ander verhaal.)

En schone poging jezelf eruit te weaselen, Goedele, door te zeggen: “ ja maar ik wilde de discussie op gang trekken, er mag wel wat meer variatie zitten in het type van presentatrices op de televisie. Bij deze ben ik in mijn opzet geslaagd.”

...

Ik zoek een woord hiervoor. Ah, gevonden. BUUUULLLSHIT.

Zo dat weet ze dan hopelijk ook weer. Pijnlijk, zo’n dalende ster toch. Vooral om te zien. Even allemaal een wens doen, vlug!, she’s going down.

Dit gezegd zijnde is slank zijn, een term die ik ver boven het met ziek zijn geassocieerde “mager” verkies, tegenwoordig bijna een misdaad.

Terwijl drievierde van de wereld zich gesterkt voelt door het groepsdieet, ja het eigenlijk “hip” is toch wel iets te doen in dien trant, coz eating everything is sooooo 1980, eet en drink ik dus alles. (Behalve vunzigheid zoals ingewanden enzo. En foie gras, jonge beestjes en alles in die deelverzameling, want da’s gewoon wreed.) En ik kom niet aan, neen. Meer nog, ik pas letterlijk nog in mijn kleren van toen ik een bijna volgroeide jongvolwassen 17 jarige was. Behalve mijn borsten, die zijn gigantisch geworden, daar zitten alle Bicky’s dus. (not) Daarin zat, volgens sommige fijngevoelige zielen, ook mijn kind, bij afwezigheid van buikvet. (ook “not”)

En dus vinden ze het normaal om zaken zoals “amaai, hoe kan dat dat jij zweet? ge hebt geen vet!” en “pas op dadde nie breekt! (wanneer ik iets hef....FYI, never judge a book by it’s cover...) of “neen, mevrouw, dàt (giftige blik) maatje hebben we niet, misschien eens kijken op de jongeren afdeling....” in je gezicht te slingeren. Sans gêne. Ik kan nog even doorgaan. “Waar zat da kind bij u?!” is de laatste nieuwe.

Ik hoop dat eender wie dit leest, zich misschien nu betrapt op ook al ooit zoiets te hebben gezegd. Ooit kaatste ik de bal terug. Een zogenaamde, ietwat vlezige, vriendin verweet me voor de derde keer die dag “zo mager” te zijn. Ik wilde haar nylons lenen, die van mij hadden een ladder. “Die hou je nooit op, met je smalle billetjes”, zei ze. (het waren van die fake jartellen nylons, met een mottige plakstrip van boven die je middels een lik speeksel op je, hopelijk onthaarde en zoniet: good luck!, dijen diende te kleven) Ik barstte uit m’n vel. “Dat is nu de derde keer vandaag dat je me zoiets naar m’n hoofd slingert. Ik zeg toch ook niet dat je eruit ziet als een olifant?!” 

Ah ja, toen was ‘t ambras. IK was grof.

Deze ochtend moest ik om 5u op mijn werk zijn. Zijn. As in: aanwezig, gewassen en geschminkt. Wat betekent dus: opstaan om 3u. Het zou moeten verboden worden.

Vandaar dus dat mijn blikken kunnen doden wanneer iemand me omstreeks 15u in de namiddag laconiek vraagt: “heb je al gedaan voor vandaag?” AL gedaan, jawel, ik ben om 3u opgestaan... Oh, reageren ze dan zeer ingeleefd.

It kills me everytime. Elke keer, na 10 jaar dienst, vervloek en verwens ik mezelf, mijn werkgever, de knuppels die überhaupt op een dergelijk uur vrijwillig willen opstaan om een vlieger te nemen en vooral, bovendien!, het feit dat ik me volledig moet prepareren op dat uur van de nacht. In de douche wippen en kleren aansnokken? Tarara. Welcome to the glitter and glamour of my “mornings”. Terwijl een ander zich kan permitteren met nog van oogkak dichtgeslibde ogen achter het stuur te kruipen, tracht ik een niet al te kwakkelige lijn eyeliner aan te brengen, bronzing powder, mascara (op de wimpers, niet in het oog),...en dan dat haar, dat haar!, die zwarte hoop freakin staaldraad, op te steken.

Ik heb Aziatisch haar namelijk. Niet het soort die je ziet in de Pantène Swishshit reclames. Ik heb het soort dat gemixt is met Belgische mortel. 

Mijn vader, de volbloed Chinaman, heeft mij deze stekels bezorgd. Ik zeg Chinaman (bij liefhebbers van The Big Lebowksi moet nu een lampje gaan branden), maar van oorsprong ben ik “Indonesisch-Chinees”. Chinees dus, maar waarvan de familie voltallig en uitsluitend in Indonesië woont. Zo zijn er wel meer, zoals blijkt uit de verschrikkelijke etnische zuiveringen die de Indonesiërs in de jaren 1960 hebben trachten door te voeren... (cfr. The Act of Killing, voor andere liefhebbers). Resultaat: een vader die zijn studies kwam beëindigen in België (neen, niet als kok in een Chinees restaurant...) en hier in Oostende une fille du bord de mer tegen het lijf liep. Resultaat: een dochter met staaldraad voor haar. 

Leven met een Aziatische ouder, het is niet zoals karate leren van mister Miyagi, I can tell you that... Ze zijn wel even veeleisend en emotioneel onbereikbaar. Zoveel is globaal duidelijk, na vergelijkende gesprekken met andere halfbloed potpourri kinderen. Die botsten ook emotioneel met die stenen boeddha’s van ouders. Aziaten zijn “zen” zeggen ze dan. Zeg liever: emotioneel ontkoppeld.

Zoals mijn vader bijvoorbeeld. Het oervoorbeeld. Na een half leven afwezig zijn, door werk ook weliswaar, maar ik heb het over het emotionele aspect, nog steeds ja, heeft hij een kortstondige openbaring van enkele jaren beleefd waarbij hij “betrokken” was. En dan twee jaar geleden leerde hij The Wicked Witch of the East kennen: een Indonesische weduwe, voortaan geheten Troela, die “moeite” heeft met zijn “vorig leven” waar zij, zotte doos, geen deel van uitmaakte en hem nu, via de geheime krochten der vrouwelijke manipulatie, zover heeft gekregen om geen contact meer te hebben met zijn kinderen en kleinkind. MIJN ZOON. 

Ik ben een groot meisje, erg onafhankelijk bovendien. Maar mijn zoon, die heeft recht op een opa. Ras doet er niet toe, the Chinaman is not the issue.

Ik lanceer maar eens een vacature. Gezocht: emotioneel en fysiek beschikbare grootvader voor kleine pinda.

Enkele bedenkingen op deze zonnige zondag in de paasvakantie.

Toeristen ruiken onfris. En serio, terwijl u wacht op uw vlucht in de warme luchthaven, en we weten wel dat u voor 13u het all in hotel bent uitgeshot en dat je bagage in de locker room stond, ziehier een vrijblijvende tip: doe deo aan. Een extra speetje zo nu en dan doet het gat in de ozon laag geen kwaad en de gaten in onze neus zullen u er dankbaar om zijn. 

Noch kunnen ze rijden. Wie zich met regelmaat op de E40 (en soortgenoten) waagt, heeft het doorgaans al wat moeilijk met opgefokte businesslui, sales representatives in bedrijfs en- leasingwagens. Die plakken doggy style in je gat omdat ze dat wellicht thuis niet meer mogen, hebben meer testosteron dan een stier in Pamplona door hun lijf gieren en die zou je basically gewoon willen van de baan schieten met je ingebeelde ingebouwde bazooka. In het weekend komen hier dan de exotische heerschappen in BMW bij. Zelfde scenario. Alleen zie je die minder goed liggen achter hun stuur.

 Hallo Paasvakantie en daaaaar zijn de toeristen. Monovolume wagens as far as the eye can see. En dat is niet ver want hun labradors en kinderen en dekens en kussens en luchtmatrassen en vélo’s blokkeren het zicht op eender wat er voor je op de baan gebeurt. In de regel rijden ze in het midden, zien pas op het laatste gaatje dat de baan zich gaat splitsen (staat “maar” 1500 meter van te voren aangekondigd, en die GPS deed het wellicht ook even niet), geven dan een zwaai aan hun stuur en negeren de aanwezigheid van die kleine hefboom rechts van het stuur dat het flikkerende oranje lampje aanzet.

Mijn toeter doet momenteel weer overuren. In mijn rechterpols begint die tendinitis weer de kop op te steken...

Wanneer je ze inhaalt, zit vader achter het stuur. Hij heeft je grootlichten niet zien flikkeren, je toeter niet gehoord, hij staart voor zich uit, terwijl op de achterbank WOIII aan de gang is.

Ook hij verandert wellicht na deze trip naar zee terug in een razende white collar chauffeur, want die frustraties moeten ergens heen. Hij is niet zen, hij is een slapende vulkaan. Hij wil graag vliegen, maar ziet zich genoodzaakt de vier wielen op de baan te houden.

Na drie dagen samen op een vlieger zitten, zou je denken dat de persoon tegenover je, zich nog herinnert hoe je heet, dat je een kind hebt, waar je woont,... we vertellen elkaar namelijk all sorts of crap daar vanachter, tussen die kleine metalen containers, gezeten op een klapstoel die pijn doet aan je kont.

De ene heeft het over haar overspelige vriend, de ander over de nadelen van haar spiraal. Er bestaan weinig tot geen taboes onder cabin crew (zo heten wij zweefteven officieel...mocht iemand dat überhaupt interesseren.) Tot jolijt van passagiers en ergernis van “het management”.

Deze persoon, daar deel je tenslotte een vliegende aluminium buis mee, de komende x-aantal uur. Om het even over een morbide boeg te gooien: tis misschien de laatste levende ziel die je zal zien ook. Dus doen we aan speeddaten.

En toch slaagde mijn collega van niet zo lang geleden erin om na drie volle dagen gevuld met praatjes over kinderen, venten en mode, om te vragen “wie” het “kind” was waarvan ik een foto heb zitten in een ketting rond mijn nek...

Wie o wie, zou dat wildvreemde kind op de foto toch kunnen wezen...Seriously. Sommige mensen vragen er toch achter om een lel te vangen. “Daar brandt de lamp!!!” Dit exemplaar had het nu wel bijzonder moeilijk met het licht te vinden. Drie dagen lang irriteerde ze me al met haar inertie.

Eentje dreef me ooit het toilet in. Er was gewoon geen ontkomen aan haar gekwaak over hetzelfde onderwerp, acht uur aan een stuk. Een vliegtuig van 60 meter lang en ik wist letterlijk niet meer waar gekropen. Op den duur deed ik alsof ik haar niet gehoord had (blame our engines). Maar dan kwam ze dichterbij staan. Dus ben ik gaan stilroepen in het WC. Je kent dat wel, alle mimiek is er, gebalde vuisten en opengesperde mond, maar geen geluid. 

Maar deze, mocht bijna meegaan met de slimmerik die me ooit vroeg of ik “bruinenzonderzon” op mijn handen smeerde. Op mijn vraag en verbouwereerde gezicht “neen, waarom denk je dat?” antwoordde ze: (Aaantwaaarps accent) “ah ja, omda uw hande zo broin zien!” Wel ja, zei ik toen,....ik ben globaal wat bruiner dan de gemiddelde Belg hé...beetje bruin geboren enzo (ik ben half-Indonesisch/Chinees). Haar volgende vraag, die niet slecht bedoeld was maar gewoon eigen is aan onder de kerktoren geboren-Vlamingen, was dan “of mijn papa (de aangespoelde helft van mijn ouderlijke duo) dan misschien goed Chicken Pecan kon klaarmaken.” Nog nooit van gehoord, zei ik. “Onmogelijk!” aldus mijn wereldwijze collega. Dat was namelijk een zeer gekend Indonesisch gerecht. Maar ja, tis juist, realiseerde ze zich ineens (de lamp gevonden) “tis uw papa die van daar is zeker? aaaah jaaaa, want ja, moest het uw mama geweest zijn, dan hadde gij wèl goed kunne koke...” (say whuuut?)

De gouden medaille gaat echter toch, naar het drietal dat op reis vertrok naar Barcelona. Ineens begon het hen te dagen....welke taal spraken ze daar weer in Barcelona? Paniek.

Man tegen mij: “Wa spreken ze daar in Barcelona?”

-Spaans, meneer.

“Juust! ja, oei, da kannekik nie zulle...Oe zegde dan: hallo, goeiemorgen?”

- Hola, buenos dias.

“Ola? dat ander emmek nie begrepe..”

Vrouw 1: “Ola! gelak de cremmekes! Ik ga da onthou’e.”

Vrouw 2: “ En hoe zegde dan, goeienavond?”

- Buenas noches.

Vrouw 2: “Notjes! Gelak ne crème mee notjes.” (giebel giechel)

Vrouw 1: “ik ken ook nog iet int Spaans! Dos cervezas por favor!”

Vrouw 2: *proest* “Das Portugees!”

We hebben geen idee of ze ooit de terugvlucht gehaald hebben. Hun Spaans zal er tegen nu wel op vooruit gegaan zijn, zoveel is zeker.

Bij deze, ik zwaai af met een taalvaardige quote van het awesome threesome:

Ola Notjes!

Ik heb twee pauwen. Een prachtige, volwassen pauw haan genaamd Leo (weinig origineel but who cares) en zijn wat frigide wederhelft Liz Lemon.

Twee jaar geleden haalden we Leo uit het vogelasiel. Ik was extatisch, zag het statische dier hier al helemaal rondlopen pronken. Een grote open tuin, en erachter: niets dan velden en bosjes. Nirvana voor vrije vogels zoals Leo, en eender welke pauw.

Ik hou van vogels, maar heb moeite met ze in hun vrijheid te beperken. Ik zou nooit een papegaai kunnen houden bijvoorbeeld, een vogel moet vliegen. Niet als decoratief element in je interieur zitten. Of liedjes zingen vanuit een kooi op de balkon. Dus hou ik geen vogels. Leo was de uitzondering op de regel. Omdat hij zou kunnen vrij lopen.

En dat deed hij.

In het begin crossten wij er gelijk twee debielen achteraan, buurman Q en G mee in het konvooi. We dachten namelijk dat Leo weg wilde en we hem kwijt zouden zijn. Ik vreesde dat hij de straat zou oplopen en één van de plattelands johnny’s hier, hem zou aanrijden.

En daar gingen ze dan: S links het veld op, Q in een rechtse bocht eromheen, G in het doel om hem op te vangen. “JA! hij komt uw kant uit, hou hem tegen!”

Leo maar toeteren (pauwen toeteren gelijk een vrachtwagen als ze zich bedreigd voelen) TOET TOET en lopen lopen lopen met die lange staart van hem, die prehistorische kop en poten gelijk een velociraptor. En dan die drie venten er achteraan. Waarvan eentje op crocs en de ander met een sigaret in z’n mondhoek.

Op de achtergrond: alle trezebezen van de buurt, giechelend in hun achtertuin.

Uiteindelijk werd Leo dan in een hoek gedreven en als dit niet lukte gooide S er zich half bovenop. Toet toet, deed Leo, maar gaf zich uiteindelijk over en ging mokkend weer de tuin in. Mission impossible, moet hij gedacht hebben, daar heb je ze weer...

Na een paar maanden, lieten we hem lopen. En hij kwam terug. Elke dag, elke avond. Naar zijn boom en zijn frigide hen.

Maar nu, wil een achterlijke boerenkinkel hem van zijn grond. Aangezien zijn grond niet omheind is, eist hij dat wij het onze wel voldoende hoog omheinen, opdat Leo niet meer weg zou kunnen.

Het stoort hem dat Leo wel eens een drol achter laat en broederlijk een graantje meepikt van zijn zielige, verwaarloosde kippen.

HIj kwam dreigen aan onze deur. Hij stootte op mij. Hij werd van antwoord gediend. Maar niets baat. De wet staat aan zijn kant, en dat is porno voor zure, gefrustreerde mensen zoals hij.

Ze kicken op het feit, dat jij tracht constructieve, “buur” friendly oplossingen voor te stellen, tracht dat pad te bewandelen dat bij hen niet op de kaart staat: die van common sense en broederlijkheid. Op het feit dat ze je dan met één zin van antwoord dienen: neen, het mag niet, los het probleem op. “Of IK los het op”.

Ik lig hier wakker van, ik wil Leo niet kwijt, ze mogen hem geen kwaad doen, hij moet gelukkig zijn. Stom? Ik vind de laatste nieuwe snert smartphone hysterie stom. Elk zijn stom.

Dus gaat Leo waarschijnlijk weg, naar een prachtig domein met boomgaard en bos hier rond de hoek. Waar hij gelukkig kan zijn, vrij en zorgeloos en ik hem nog vaak kan zien.

De zuurbuur, wat daarvan, geef ik zomaar toe?

....