De negende dag
Op de negende dag van de beruchte Gentse Feesten, besloten wij eens te gaan flashen op de Flashmarkt aka Vlasmarkt.
Flashen omdat je er behoort te blijven tot het niet zo lyrische broad day light alle wallen, rimpels en bloeddoorlopen ogen onthult. Vampierenblik en dito teint. Willy Sommers-oogleden en Emiel Goelen afhangende mondhoekjes. Omdat het merendeel zich slechts nog fragmentarisch herinnert er geweest te zijn.
Nergens ter wereld gaat men zo klasseloos uit het dak als daar. Stijl doet er niet toe, geen hond ziet wat je aan hebt wanneer iedereen tegen elkaar aan staat te schurken. Klasse kan je even faken, maar zelfs de Ralph Lauren-hemdjes en nude roze pumps vallen vroeg of laat voor de aftakeling der klasse, die de Vlasmarkt impliceert. Je zal stinken, je schoenen zullen kakibruin zijn en je haar zal plakken van bier en whatnot. Is dit niet het geval? Dan ben je ER NIET GEWEEST.
Dan doe je een beetje zoals die ene vriendin die deed alsof ze stoned was en wij ze een joint hadden gegeven “helemaal voor jou alleen!” waar we bolletjes opgerold gras, actual grass not snoop dogg grass, hadden ingestoken. Ja hoor, weg als een ei was ze.
Nog erger wordt het als je het eerste deel van de nacht en aanvallende ochtend, hebt doorgebracht in de innige omhelzing van de duistere krochten van de Charlatan. Hihihihihhi, ga je dan naar buiten, dada Sexy (tegen de buitenwipper), hihihihihi.....aaaah, licht! Scharrel, graaf achter die zonnebril in de handtas.
Stomme grijnzen, alle talen en accenten, zonnebrillen en hoeden, hete Irish coffees, frisse pinten, wildplassers, hamburgers met lange niet meewerkende ajuinen en je bevriende collega die Wonderwall in je oor staat te kwelen.
S deed ook goed mee toen. “Vondervaalllll”, met een Duits accent. Die vond hij toepasselijk omdat er een Ijslander bij ons stond. Zijn logica was dat die man al erger moest gehoord hebben.
Nergens feesten ze zo puur als hier, feesten om te feesten, l’art pour l’art.
Ik kom een kleine Limburger tegen. Hij lijkt op een personage uit de Hobbit. Heeft blonde, springende krullen, is één met zijn rugzak en is circa 12 jaar groot. Hij vindt dat ik op een meid uit Helchteren lijk. Ik zou Limburgse moeten worden vindt hij. We hebben het tussen pint en pint even over de pro’s en con’s...
Maar Gent wint uiteindelijk van Limburg. Hij heeft zich tenslotte al overgegeven aan de Flashmarkt, dat bewijst zijn ganse lijf, ons en zijn DNA vloeien tussen de glibberige kasseien.
Geen nood aan overdonderende decors en deejays met een naam als Like Mike (seriously?) die perfect goede nummers van toen verkrachten tot iets wat het midden houdt tussen een paard dat op een wortel knauwt en een mislukte lancering van één der Apollo ruimteveren.
Wij doen madness op Song 2 van Blur. Ook al hoor je die in de versie van je lallende maatje in je oor.
Wooohooooo!
