#zweefteef

Op 12 oktober van dit jaar, verkeerde ik nog in zalige onwetendheid. Ik kuierde met twee collega's door de straten van Edinburgh.

"Goh", verzuchtte collega E, "op momenten zoals deze klaag ik toch niet over mijn werk hoor." Newbee copiloot J grijnsde ter beaming en nam een panoramische shot van op de esplanade bij het kasteel. *klik*

"Wow, nog nooit zo goed gelukt!"

*Share on Facebook*

Het zicht was dan ook, zoals het enkel in Schotland kan zijn: grijs, blauw, groen, meer grijs, rauw, lelijk, en Game of Thrones-style mooi.

Och ja, de laatste jaren wordt er wat afgezaagd op het werk. Velen zouden zeggen, terecht. De uren gaan de lucht in, vaker dan de vliegers, de dagen worden langer, de gezichten in evenredigheid daarmee. De dag dat ons rooster voor de volgende maand wordt gepubliceerd, heeft een stress niveau te vergelijken met rapporten-dag op school.

Acties worden er niet echt genomen, mensen blijven zich stretchen, gaan die extra vliegmijl en mopperen tussen het bedienen van de klanten door. “Chou!” (algemene aanspreektitel aan boord...nogal wiedes met 1500 collega’s) “Mijne rol voor dees maand...ik ga nog juist mijne was kunne doen!”

Cijfers worden op flatscreens in de kantoren non-stop geupdate en geprojecteerd.

Harder. Better. Faster. Stronger.

Overnachtingen, zogeheten "nightstops", zoals deze Edinburgh, doen die zaken even vergeten.

Dan gaan we op ontdekking, hangen de vuile toerist uit. (maar noem ons geen toerist! hoe durf je...)

Dan weten we weer waarvoor we het doen, voelen we ons weer de mens achter de naam.

De liefde voor het vliegen, begint... in het vliegtuig.

Mensen die niet vliegen, bare with me. Maar airhostess worden, daar zijn consequenties aan verbonden. Je stapt er niet zomaar in en uit. Eens het onder je vel zit, zit het daar om te blijven knagen, zagen, vragen naar meer.

Zelfs de dagen waarop je snotterend van thuis weg rijdt en in je zijspiegel nog het verbouwereerde gezichtje ziet gebrand staan, van je één jarige zoon. "Waar gaat die naar toe? Die laat mij hier achter of wa?..."

Zelfs de feestdagen die je doorbrengt met koude mini croque-monsieurs, en liters drank in de valies om de pijn van Kerstmis in een muf hotel in Abidjan, te verdrinken.

Of die zoveelste bbq, verjaardag, paasdag, schoolfeest, communie...waar je ondanks het veelvuldig aanvragen van pleasepleaseplease-lukt-het-om-die-dag-thuis-te-zijn-emails toch niet bij bent.

Of de weekends. Eender welk weekend. "Afspreken?" "Nee, sorry, moet vliegen...".

De verloedering van de sociale contacten. Mensen die afhaken omdat ze het beu zijn dat je "altijd maar ligt te maffen". "Weeral voicemail." "Ligt die nu nog in haar nest?"

Of de opinies. "Stewardesske?" (lees: te lomp voor iets anders zeker?) "Heb jij niet gestudeerd misschien?"

Ja dat heb ik wel. Correctie: dat hebben WE wel.

Kleine heads up dus wanneer u de volgende keer beslist de arrogante ezel uit te hangen tegen de poppemie tegenover u.

Onder die gestylede chignon en de picture perfect make-up zit een grijze massa, hersenen geheten. Velen hebben die gebruikt om bepaalde diploma's te behalen. Voor de vuist weg, een paar voorbeelden: rechten, criminologie, dokter in de geschiedenis, toerisme, leerkracht.

Dus ja, ondanks het diploma. Die past ook nog in dit rijtje.

Like a drug. Het bepaalt je leven. Na een decennium, zoals in mijn geval, is de rest van de indeling van je leven erop georiënteerd. Zoals de meubels in je living gericht staan op de TV.

Wanneer je dan op staande voet ontslagen wordt...dan zakt je leven in elkaar.

Mijn laatste nightstop, was Edinburgh. Mijn eerste vlucht ooit, was Malaga.

Op het werk zijn al de vergaderzalen genoemd naar een (succes) bestemming van de airline.

Ik werd gedumpt...in de “Malaga”.

De cirkel is rond.

*klik*

Op hoge hoogte hang ik boven het meest weerzinwekkende object die ik ken: het toilet op een vliegtuig. Ik ben niet ziek, ik moet gewoon een nummerke 1 doen. Dit doen wij, zweefteven (zweef-reuen hebben het ietsje gemakkelijker...), liefst middels het behouden van de grootst mogelijke afstand van de pot, bril, lavabo, muur en grond. Levitatie zou nu wel van pas komen. Het impliceert op de tenen staan, squatten, ellebogen tegen de muur duwen teneinde niet uit deze cirque de soleil-pose te vallen en godbetert iets ààn te ràken! en het betere mik werk. We willen het tenslotte ook niet op eigen schoenen of in het kruis van je nylons. Een vlieger hangt niet stil. Mikken is cruciaal en aan de staat van de toiletten te zien, niet voor iedereen weggelegd. 

Voor degene die nu nog geen visueel beeld voor ogen zouden krijgen, it goes a little something like this:

En daar sta je dan te klooien. ( na 10 jaar expertise kan ik met zekerheid zeggen dat dit dus een één seconde pose van MJ is en/of hij aan draadjes hangt)

Komt er uiteraard een kleurenblinde en analfabete passagier aan je deur morrelen. Het rode “occupied” bordje is het zoveelste buitenaardse object voor mensen die op een vliegtuig stappen. Dat en een deurklink. Die druk je niet naar beneden zoals je al kan sinds je 2 jaar. Het gewone hefboomprincipe geldt niet meer in de lucht alwaar we de zwaartekracht trotseren en ondersteboven vliegen. (roll eyes) Neen, die trek je naar boooooven. (roll eyes some more) Maar eerst heb je wel aan het flapje van de voormalige asbak staan sjorren. Dat metalen dingetje waar die sigaret op staat. Want dàt is zonder de twijfel de deurklink. Kuddos to you, you cracked the case.

Na 30 seconden foefelen aan mijn deur, terwijl ik net met mijn derde arm een papierke tracht te bemachtigen, wordt het mij te veel. Dan bonk ik op de deur en brul zeer ladylike BEZET!!! 

Ho zeker....dat hadden ze echt niet verwacht. Groter wordt de verbazing alleen maar als er dan een hostess uit die wc komt. Wait...what? They....pee? 

Wanneer dames in de luchtvaart hun maandelijkse beslommeringen hebben, dan wordt het gehannes helemaal mensonwaardig.

Thuis zeg ik dan, in mijn oorspronkelijke West-Vlaams: kemme bucht. Heerlijk. gewoon heerlijk om die foltering der natuur op de vuilst mogelijke manier te kunnen benoemen. Bucht. Rommel. Bullshit. “Hou E even weg van de badkamer”, vraag ik dan. E houdt ervan praatjes te komen slaan wanneer je op die magische witte troon met een gat erin zit. Hij houdt ervan het resultaat, het zijne of die van een ander, hij is niet kieskeurig, te aanschouwen en dat dan met een druk op de toverknop te zien verdwijnen. Hij vindt enthousiast die gele, verpakte tubekes en wil ze open doen. Dat zijn snoepjes, dat moeten snoepjes zijn, wat anders verpakken ze zo vrolijk. Ja toch? 

Onze badkamer deur sluit niet. Omdat hij uit de jaren 30 dateert, net als de rest van ons gedeeltelijk gerenoveerde hoop bakstenen. Dus wanneer S er niet is, ben ik weer terug bij af en cirque de soleil. Zweven boven de pot, een stukje geel plastiek tussen de tanden, één voet tegen de deur, het ander in mijn nek en “neeen liefwe, mama kan nu eve nie shpele, mama ish bezig” tussen de tanden sussend.

Want mijn 3 jarige heeft het principe van de deurklink helemaal onder de knie. Rood betekent stoppen, dat weet hij ook al. Groen is rijden en oranje is ook rijden. (ja bij mij wel, ja)

Tijd voor een rood bordje aan de badkamerdeur.

RED MEANS STOP.

I'm inspired to write a post about my life of 2013, because a friend of mine just posted one. And because I'm finally zen enough to write one. 2013 was an incredible year of growth for me. it started good, inspired, because I just found out some incredible new info about the world, the piece of a puzzle which binded like... three puzzles together. lets say every puzzle is a belief system which couldn't exactly exist at the same time with another puzzle, for I thought they'd rule one another out or have some kind of bloody showdown first. and then! december 2012, suddenly theres a gigantic puzzle piece (I probably thought it was the table, it was so obvious) which binds the forest puzzle, city puzzle, and ocean puzzle to one canvas. that was an elaborate metaphor for finding out what the science of quantum physics philosophically, spiritually and empirically mean. It means it is all one big ball of EVERYTHING. ha, but look at me, dashing about in my love for energetics and the meaning of life... which is a personal passion of mine, but lets get to the more specific personal happenings... here goes. I started out january with incredibly little to do for school. So little, that I was just doing whatever I wanted; which was to find out as much as I could about this energetics thing. a bit secluded, (I was just opened up to the possibility of the law of attraction. It didnt work that well, but the core was that it opened up possibility.) January feels like aaaaages ago. I was so eager. and then school started to go its normal pace again, and I was very, very distracted. I couldn't work anymore. Where I normally would just panic and work in my panic state to finish my art, I just couldn't anymore. always I was just barely making deadlines, and now I saw the deadlines would never be made. I tried to stay calm, but it erupted in may, as my belly would not digest anything but just squeeze until all the food was rock hard. In the meantime I had met a writer, and he was there when I needed to go to the hospital. When I was there, I just surrendered to all my fear, I gave up, I let go. and immediately I felt bliss. love. so much. bubbly joy. I was in terrible pain but I loved it. I loved the experience I was having and the people around. so then two weeks I felt this pure bliss, and decided I wanted to travel, to do something totally on my own. I met my teachers one by one, and amazingly ALL of them were looking at me with understanding and respect (not pity) and told me that I was making great work, even if it is not as much as was planned. they flat out said they were proud of me. the next month I worked hard to finish whatever I could, and I did so with joy and very little stress. and then... the law of attraction gave me travel money out of apparently nowhere. and I planned my trip to.... Berlin. Oh god, berlin. a friend offhandedly said I should check out this couchsurf website. within two days I got a mail from a stranger, offering me a place to stay. oh how I love to follow coincidence. I had two weeks of absolute freedom, after two days of deep fear (which was to be expected). I strolled arount Berlin, took random metros, met some hippies in a tipi camp, enjoyed the absolute hot weather and the company of my host and his ukrainian friend in the mornings and most evenings. My host is an incredibly smart and artistic gypsy guy. he was and still is a puzzle to me, confusing me first, and then always showing me his... realness. I realized how fake dutch people can be, but the fakeness has its charm too. and I realized how big a part of me was fake, too. especially the rational psychoanalysis that was fed to me from almost day one. it can be helpful only if you dare to respect everything you feel, but thats NOT what we learn in the dutch culture. we learn to reflect so we will dull ourselves until an unnatural calm and carefully planned (alcohol?), moderate bursts of humanity. Ukrainian culture is less rational, less dulled, more in favor of the extreme, said my host.

end of summer, school began again, with a moderate, laid back project month. I made a moderate comic (no really. very dutch... I mean, dull.) and then I started with my internship. oh, and my host came for a surprise visit with a great music artist, to do a little dutch tour. it was amazing and fun, but I did too much I think. too much. stress crept up. My internship was another of those energetics things - which means it was coincidence I acquired the spot in the first place. The universe was very talkative this year :)! so I felt loved, worthy, and filled with courage. and I must say, everything felt like it was tailored to my being. but the creative juices didn't flow yet. it took me a month to come up with a good story for my 10 page comic for the magazine I work for. my energy ran low, seeing the time slip by, feeling the pressure building. and then... schooltrip to Italy!!! where I was reminded of the love surrounding the artform I study. where I saw passion for comics. for the creation of comics and for having a voice, and for flowing with all the opportunities and having fun doing so.

also, I was reminded how rad it would be if i got a person who fits me to be my lover. I had felt fear for relationships for years now, probably my whole life. but at that moment, I felt no fear, just curiosity. Guess what happened? I got a message on facebook from someone very interesting when I got off the plane in Holland. for a date. a week later, the date happened, and two weeks later we kind of shrugged and said "I guess we're official lovers then". My comic started to take shape, and I regained subtle awarenesses of how to be a comic designer, how to be comfortable while creating, and that I am fine where I am. Also, the skills matter, not the drawings. Also, its best if I draw in the style that I use in my personal notebook. All pretty basic, but I never had a safe haven to gently open up to these understandings.

my boyfriend and I are now together for 1,5 month while I'm writing this. it has given me another safe haven, and a place to play and discover and a buddy to meditate with and share my passion with for the mysteries of energetics. my comic is nowhere near finished, and theres a school scripture thing which is still basicly still before startingpoint. it is a stress thing that I have struggled with since I was six, I think. But overall, my year has been INCREDIBLY abundant. and it has not been coincidence. Oh no, dear reader. (if you are still reading this LET ME LOVE YOU) want to know how I did this? read on. If you don't like to be directly confronted with a different worldview accompanied by advice, please scroll on. thank you !!<3 starting out with a spiritual cliche: everything starts within. and I started within by opening up for new possibilities, I was willing to trust in the magic of the universe, to let all these energetics of love and possibility take once again residence inside me. and when I say energetics, I mean frequencies, vibrations. it is the basic fabric of all that exists. I claimed them, almost every day by being open and willing to relax and let things come, trusting. But I had to remind myself every day that I was more than I perceived myself to be. and not believe, but KNOW that the universe is there to help me.

because what you believe in, (conscious and subconscious) or know to be true, is your own decision to make (though it takes a while for your subconscious to catch up on your conscious), and the universe ALWAYS fulfills that. which you think. is true. accept as much of yourself as you can. it will change your reality! send me asks if you'd like to know more! x

I want to thank the universe for this year, and myself for letting it happen the way it did. the negative, painful and hard things too, for they all turned out as something good. And I want to thank Panache Desai for being the tuning fork that he is. It has been a blast!!