Apnea

My friend and I don’t have a car, we don’t have “jowa”,  and we don’t even care, so we decided to rode in a bus and to have a back-packing trip at Tagaytay City HAHA!

We both escape from our parents; Me, having a strict and so nega parents, who always keep on telling me that I might have accident, or might lost or kidnapped or manyakin -.- , [but anyway I told my older brother that I will go to tagaytay (in case that those jinx thing might happen to me, they know where to find me haha)] and while my friend was the only child, so her mother usually don’t permit her to go to somewhere alone.

Anyways, here we go. We actually planned this trip for two days, I asked my friend to read about Tagaytay (which I also do, since I don’t trust her, bec during our college day when we have our gala she often depend on GPS of her mobile phone and we always ended up getting lost and wasting our money and time dahil sa pabalik-balik in th same place hihi)and how to get into those certain places so that we won’t get lost, since both of us were geographically idiot. As what I expect, we went beyond our destination and ended up to going back by walking long distance.

Our first stop was at the Picnic Grove & Eco Trail. It has an entrance fee of P50 and the cottage/hut costs about P150 - 350 where you can eat you lunch and has an overlooking view of Taal Volcano, ZipLine ride costs 200 for one way and 300 for two way both have one souvenir picture. 

Sadly we just went in to two destination since we need to go back in Manila before dark so we can avoid the traffic congestion - sa hindi makamove-on na traffic sa edsa. Sky Ranch was our last destination.

I so love the place, but in terms in payment system/management it was a bit disappointing, because you need to pay for entrance fee and there was no ride-all-you-can, so you need to pay for each ride (of course)

Oh I forgot, the travel the travel time from Baclaran to Tagaytay vice versa was 2 and half hour and the bus fair costs 75-80 (those bus are already airconditioned)

huwag kang masyadong magtitiwala sa mga lalaki, lalo na yung mga nakikilala mo lang sa chat - kasi yung iba dyan kaya nakikipagchat para pampalipas ng oras, though di ko sila nilalahat - Kuya 

so I met this guy sa isang chat/messenger app (hulaan niyo kung ano :P ) anyway, nakagaanan-loob ko siya, since medyo related yung profession namin, so halos araw-araw ata kaming nag-uusap, then we decided na magkita, - syempre sa mall - almost a month din ata bago kami nagkita, okay naman, nilibre niya ako though ayaw ko, magkasabay din kaming umuwi pero nauna siyang bumaba, gusto niya pa sana akong ihatid sa amin kaso sobrang layo ko naman sa kanila, so sabi ko wag na lang, magkatext kami hanggang sa nakauwi na ako, mga 10 na ata yun haha!! anyway

text niya : nakakaiinlove ka alam mo ba yun?

*in the back of my head* : bola

reply ko: loko! HAHAHA

so akala ko pagkagising ko dun lang yun matatapos, yung hindi ka na ittext or i-chat - kasi di ako maganda, *I've been into several blind dates ayun yung lagi kong na-eexperience , yung kinabukasan di ka na kakausapin* pero ayun kinakausap niya pa rin ako - almost 1 and half months din kaming ganito *akala ko siya na* 

lumabas ulit kami after 2 months busy kasi siya at dahil aalis ako - out of town, and again libre niya lahat ulit, dun ko ulit na feel yung happiness, at aaminin ko may na-ffeels na rin ako sa kanya, pero sinu-suppressed ko lang, baka kasi chararat nanaman siya katulad ni ex.

*di nga ako nagkamali - bago kami umuwi, may katext siya, heep - pero pinakita niya sa akin kung sino yung katext niya *insert medyo kilig here* - kawork niya lang pala, and then, bago ako sumakay, hinigit/hinila niya ako tapos niyakap sabay kiss sa frontal - and then bumulong siya i-l-o-v-e-y-o-u - ako naman *haha!*

ito na yung araw na aalis ako, and he's asking kung hanggang kelan ako dun sa pupuntahan ko

-and I tell him baka dun na muna ako magsstay at maghahanap ng work* and

then sabi niya *paano na tayo?  

ako: tayo?? wala naman tayo eh

siya: i like you and i love you, please wag kang magstay diyan :( *medyo nainlove nanaman ako.

and I decided, na wag na lang magstay dun. para sa kanya.

lumipas ang araw at nakauwi na ulit ako sa amin, at sinabihan ko siya agad na nakauwi na ako at ang reply niya: date na tayo :) namiss kita eh :'(

eehh kaso lang nung araw na lalabas kami, may biglang nagpop-up sa facebook ko, - yung mga friend suggestion - and a familiar picture - picture niya at ang naka-caption pa *meet my boyfie* napa-WTF ako dun.

nasa jeep ako nun, at medyo nanginginig ako sa inis at papaiiyak na, pn-printscreen ko yun, pati lahat ng comment niya, *wag niyo na yan agawin pagmamay-ari ko nga yan* FTW! at pagkatapos kong i-send yan, blocked na ako sa lahat ng account niya gwapo mo lang po ano?

oh see, kung ang iba ngang ilang taon nang inabot na relasyon nagagawa pa nilang lokohin ang isa't isa what more itong tatlong buwan pa lang naligawan eh ganito na, ang hirap nang magtiwala, at ang isang bagay pa, hindi lang kasi ako, dalawa kami o baka marami pa nga eh.

pinost ko to para hindi makapaghiganti , sabihin sa inyo, specially sa mga babae, eh matutong maghintay lalo na pagdating sa pag-ibig lalo na yung mga bata pa, at laging tingnan yung mga clues sa paligid, wag mabulag sa kaunting kilig - kilig na yan, at kung gusto ka ng isang tao, gagawa at gagawa ng paraan yan para makasama ka/makausap ka.

sabihin mo nga sa akin kung paano ba ako makakamove-on?

paano ako mamakapagmove-on eh kapitbahay kita?

paano ako makakapagmove-on hindi lang ako ang napamahal sayo, pati pamilya ko, lagi ka nilang binabanggit?

paano ako makakamove on, if you were all my first?

Hello ulit tumblr! ang tagal ko rin nawala, sa dami ng nangyari -- mga iyakan, tawanan, nabago, nawala, dumating, at kung anu-ano pa, nga pala binago ko rin yung url ko.

Break. hohoho (iyak + tawa) hindi lang yung kami nung tumblr ko yung nagbreak, yung iba ko rin social accounts, siya at ako, mga kaibigan ko pagkatapos ng oath taking namin (pero walang iwanan, nagckakausap-usap pa rin naman kaming magbabarkda, pero yung ako at siya. Alam na). 

Hindi mo ako masisisi, mas gusto kong lumagay sa tahimik, simula nung mawala ang "kami" nakakainis kasi, ang daming tsimosa, peste pa, inaaway pa rin ako nung ex niya, beh, magmove-on ka na, wag mo nang habulin ang hinayupak, feeling niya tuloy gwapo siya. kaya ayun, ayaw kong magpost ng kung ano ano tungkol sa kanya, dahil madaling makapag-access ng kung ano-ano sa internet ngayon, IT pa naman sila, pero anyway nagpost pa rin ako, HAHA! wag ka nang magbackread, galit na galit ako nung nai-post ko yan. 

WHO-GOAT, ayaw ko na + nakakapagod, nakamove on na siya, masaya na siya, so dapat ganun din ako, ikaw din ate, nabuhay ka, ako nung wala pa siya sa buhay ko, ayan yung lagi kong sinasabi sa sarili ko, yung habang nagrereview ako for boards, tapos naghiwalay ikaw at ako. Di ba solid. pasalamat nalang ako sa Diyos at nakapasa pa ako. Sadyang may mga bagay lang talaga siguro na hindi para sa atin, wag na natin ipilit, aminado rin naman ako na may mga bagay ako na ayaw sa kanya, so quits lang. at kung para naman talaga sayo yung bagay na yun, pagtatagpuin kayo ng tadhana, hindi siguro sa ngayon, baka next month pa haha!.  PATIENCE lang.

hindi ko man lahat nabasa lahat ng libro dito sa mundo, hindi man ako ganun kagaling magbasa, pero nirerespeto at sobrang mahal ko ang pagbabasa.

Matagal ko nang gustong ilabas ito, pero ngayon lang ako nagka-oras, simula noong matapos yung boards, at nakapasa naman ako, at ngayon lang din ako bumalik sa mga ginagawa ko simula nung may nang-iwan sa akin. nakakalungkot  

Nakakainis. Nakakainsulto. Kapag sinabihan ka na "kakabasa mo ng mga libro at novel, parang nagiging scripted yung relasyon natin" 

"for I know the plans I have for you" declares the Lord, "plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and future" - Jeremiah 29:11 

Thank you Lord, RND na ako, hanggang ngayon paulit-ulit ko pa rin tinitingnan yung result sa PRC, di ako makapaniwala, salamat Lord, hindi ko akalain na papasa ako dahil parang mas marami pa yung pag-iyak ko dahil sakto na namatay yung lolo ko, and I had my break up with him (siya pa naman yung pinakabonggang seneryoso ko :( ) , mas marami pa yung oras na paglaro ko ng Zomie tsunami, pagFB, lagi pa akong nagtitinda, mas higit pa yung ginagawa ko dyan kaysa magreview, pero men! Thank you Lord! thank you for guiding me Lord and Unconditionally loving me. Thank you Lord sa mga tao na ipinahiram mo at yung mga tao na hindi ako iniwan, yung mga taong dinaanan lang ako, yung mga kaibigan ko, kaklase ko, groupmates ko, pamilya ko, mga prof ko Lord, thank you, binigyan  mo ako ng chance na makilala sila, at kung wala sila, malaman wala rin ako dito.

nakamove on na ako sa board exam pero sa'yo...

Sabi ko sa sarili ko nung magbreak tayo - na sakto pang natapat sa pagrereview ko ng MNT, yun pa naman yung feeling ko na sobrang toxic na subject, yung tipong mas marami pa yung letcheng pag-iyak ko kaysa sa pagreview - "Mag-aaral at magpofocus muna ako sa ginagawa ko, kapag natapos na yung exam saka kita iisip".

Actually di naman nangyari yan, I actually try to save our relationship, habang nagccompute ng substance content ng TPN -_- tapos tumutulo pa yung luha. Pero di pa rin ako sumuko sa pagrereview at sayo..

Pumunta pa ako sa inyo, hoping na magkabalikan pa tayo, kasi feeling ko lang nagtatampo ka lang, dahil halos ilang weeks na tayong hindi nagkikita, binaba ko yung pride ko nun, kinalimutan ko na muna yung mga dapat kong aralin at kahit ako yung nasaktan, just to be with you again, kinalimutan ko lahat. 

Yung sinabi mo na "hindi na tayo, hindi ko na kayang mahalin ka" daig mo pa yung mga Kdrama na napanood ko teh! kung magpaiyak ka eh, feel na feel mo.

Nung marinig ko talaga yung mga sinabi try my best na isipin lahat ng mga kapangitan sa relasyon natin, nagbasa-basa, nagdeactivate ng fb, tinago ko yung phone ko para di ma-tempt  na magre-activate ng fb, nagawa ko naman.

Hanggang sa lumapit na yung araw ng exam, napanaginipan nanaman kita -_- . 

Hanggang sa matapos na yung exam, nakamove on na ako sa board exam pero sa'yo, may natitira pa ring 0.000001 micrometer na pag-asa at pagbabakasakali na maging tayo ulit. 

I'm so thankful and greatful because I'm so blessed, honored and loved. 

Finally natapos na rin yung NDLE 2014, No worries, stress and fear anymore, I know that all of us give our best and all of us trust what God's plans for us.

I claimed it that all of us who take the exam will either passed or top notched. :) Result is for formality nalang :D

nararamdaman ko nang gutom na ako pero sasabihin ko “gusto kong magreview”

manonood ako — “gusto kong magreview”

maliligo ako — “gusto kong magreview”

pupunta ako ng manila — “gusto kong magreview”

magluluto ako — “gusto kong magreview”

kahapon:

so kahapon, we (J and I) decided to have that high school kind of date, at yun ang uminom ng slurpee, but sadly walang slurpee, nauwi tuloy kami sa jungle juice (syrempre libre niya) at binilhan niya pa ako ng trolli gummy bears.

anyway... fast forward:

dahil bloated nanaman kami, napagkasunduan namin na umuwi na, so habang naghihintay ng Jeep na sobrang tagal dumating at titigilan naman kami pero puno na, sige ito na, may jeep na, at kaunti lang ang pasahero yehey!. 

J: sh*t si kuya (habang ako sumasakay na sa jeep A: weeh? nasaan??  J: ayan nasa jeep A: *trolled* hala!! baby ko O.O ... ikaw mag-abot ng bayad J: malayo pa eh one eternity later... of silence A: taba bearrrr ko (ganda ng endearment nuh?) magbayad ka na J: malayo pa nga A: tae ang lapit na natin di ka pa ng babayad, ako na nga! hmppf! Ako: BAYAAAD PO! (and that awkward moment - na walang choice nai-aabot ko yung bayad sa kuya niya para mapunta sa kamay ni manong driver)

naki-in ka pa sa mga social networking sites kung di mo naman kayang i-handle yung mga negative sides nito. 

I've been out in tumblr, we chat, twitter and many other social networking sites for months, after that incident (someone accused me that I'm writing bad things/issues about her/him; oh god without even confirming that if that post really meant for her/him)