#paano

paano kita kakalimutan kung sa lahat ng gagawin ko ikaw ang naaalala ko

ang gusto kong makausap paggising sa umaga at ang pinapangarap na makaakap habang nakapikit ang mga mata

sabay nagplano at nangarap sa bubuuin nating pamilya

ang dating akala ko ikaw na

mawawala pa pala

Paano nga ba kita makakalimutan? Paano nga ba ako babangon sa memoryang, ‘ang mundo mo'y saakin lang nakalaan’? Paano nga ba ako lalaban sa katotohanan na tuluyan mo na akong nilisan?

Ang hirap. Ang hirap bumangon sa araw-araw dahil alam kong wala ka na. Ang hirap kumain ng mag-isa habang naa-alala ko na araw-araw ay sabay tayong dalawa. Ang hirap, ang hirap huminga habang iniisip ko masaya nating pagsasama.

Gusto ko nang kumawala. Gusto ko nang kumawala sa lungkot na nadarama. Gusto ko nang kumawala sa gabi-gabing pag-iyak hanggang sa mag umaga. Gusto ko nang kumawala sa kapit ko dahil iniisip kong maisasalba ko pa. Gusto ko nang kumawala sa mundo nating ako nalang pala ang natira. Gusto ko nang kumawala sa mga ala-ala, sa mga masasayang memorya, sa mga ngiti at tawa, sa mga ‘miss na kita’, sa mga 'ikaw lang diba?’, sa mga 'wala naman akong iba’, sa mga… sa mga 'mahal kita’ yun pala ang kasunod ay, 'minahal kita, pero ngayon may mahal na akong iba’.