هائم

Döner yine Kenân'a kaybolan Yûsuf, üzülme Üzüntüler kulübesi gül bahçesi olur bir gün, üzülme İyileşir durumun ey gam çeken gönül kaygılanma Geçer bu çılgınlığın, sakinleşir başın, üzülme Dönmese de felek bizim arzumuzca iki gün Bir kararda kalmaz devran her zaman, üzülme Gelirse ömrün baharı, yine çimenler üstünde Başına gülden şemsiye çekersin ey bülbül, üzülme Ümitsiz olma sakın ha, bilmezsin gaybın sırrını Perde ardında olur gizli oyunlar, üzülme Ka'be aşkıyla çölde yürüyeceksen eğer Batsa da ayağına muğîlân dikeni, üzülme Sevgilinin ayrılığında, rakibin sıkıntısında halimizi Bilir hep halden hale sokan Allah üzülme Söküp götürürse de yokluk seli varlık temellerini ey gönül Kaptanın Nûh ya, korkma tufandan, üzülme Konak tehlike dolu, hedef çok uzak olsa da Sonu olmayan bir yol yok, üzülme Yoksulluk köşesinde, karanlık gecelerin yalnızlığında Hâfız Oldukça virdin dua ve Kur'ân üzülme

BismillahirRahmanirRahim, Allah râzı olsun ondan, Osman (RA), halîfe olunca minbere çıktı. Halk, ne diyecek diye bekliyordu. Sustu, hiç söylemedi, halka bakmaya koyuldu. Halka öylesine bir hal geldi, öylesine vecde daldılar ki dışarı çıkmalarına imkân kalmadı; birbirlerinden, nerde oturduklarından haberleri bile yoktu. Yüz öğütle, yüz hutbeyle bu güzelim hali elde edemezlerdi. Öyle faydalar elde ettiler, öylesine sırlar açıldı onlara ki bunca ibâdetle, bunca öğütle bunları elde edememişlerdi. Meclisin sonunadek öylece bakıyordu onlara, hiçbir şey söylemiyordu. Minberden ineceği zaman "İş gören imam, söz söyleyen imamdan daha hayırlıdır size" buyurdu. Çünkü sözden maksat, dinleyene fayda vermek, gönlünü yumuşatmak, huylarını değiştirmektir. Sözden elde ettiklerinin kat-kat fazlasını sözsüz elde ettiler. Bu bakımdan buyurduğu söz, gerçeğin ta kendisiydi. Şimdi geldik şuna: Kendisine iş gören dedi amma minberdeyken gözle görülebilecek bir iş de yapmadı. Namaz kılmadı, Hacca gitmedi, sadaka vermedi, bir şey okumadı, söylemedi; hutbe bile okumadı. Anladık ya artık; iş-güç bu görünen iş-güç değil yalnız. Şu görünenler, o işin-o gücün şekli, o iş-güçse bunun canı. İşte şimdilik Mustafâ, (ASVS), "Sahâbem yıldızlara benzer, hangisine uyarsanız doğru yolu bulursunuz" buyurdu ya; birisi yıldıza bakar, gidilecek yolu gidilmeyecek yoldan ayırt eder, yola düşer. Yıldız, ona söz söyler mi hiç? Ancak yıldıza bakar, yolunu bulur, varacağı yere varır. Böylece Tanrı erenlerine de bakarsın; olabilir ki onlar, sende tasarruf ederler de sözsüz-lâfsız, dedisiz kodusuz maksadını elde edersin, ulaşma, buluşma durağına götürürler seni.

Gaflet ile hakkı buldum diyenler, Er yarın hak divanında bellolur, Ahrette dahi gördüm diyenler, Er yarın hak divanında bellolur,

Kiminin adı sofi, kiminin derviş, Derviş isen kardeş,hak yola çalış, Gizlice yollardan,sen hakka eriş, Er Yarın hak divanında bellolur.

BismillahirRahmanirRahim

Geldim gidiyorum işbu fenâdan Hakk’a layık bir amel kılamadım. Bâki kalam sanır idim cihanda Ecel geldi bir derman bulamadım.

Ah n’ideyim bitmez dünyanın işi Yine tazelendi bağrımın başı Leyl ü nehar akar çeşmimin yaşı N’idem bir çare bulup silemedim.

Bu bir kervansaray konar göçerler Ecel câmın bunda herkes içerler İyiyi yavuzu yolda seçerler Mürşidsiz genez yolu bilemedim.

Yaktı bağrım bu ayrılık firâkı Sinemi deldi bu hicrin okı Ahir bu fenâda kim kaldı bâki Şâd oluben şunda hiç gülemedim.

Yalınız tenha garip girdim yola İlâhi fazlın bezm eyle evvela Afvın erişmezse ya halim n’ola Şeyhiyâ bir doğru yol bulamadım.